เรื่อง/ภาพ : บัลลัีงค์ ศิริพิพัฒน์ / Bullung Siriphiphat

เธอหันมามองหน้าผมพร้อมสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยว่า “ฝนตกกระหน่ำขนาดนี้จะขับรถไปเที่ยวที่ไหน?”

ผมเข้าใจดีว่าผมปล่อยโอกาสของการผจญภัยในโลกกว้าง โลกที่เต็มไปด้วยธรรมชาติ สีสรรของชีวะวิทยา ทิ้งไว้ข้างหลังมาเป็นเวลาพอสมควร ถึงแม้ตอนนี้จะเป็นช่วงเกือบปลายของหน้าฝนก็ตาม ช่วงเวลาที่คนไม่ชอบออกเที่ยวหรือไปไหนๆ ก็ตาม

ผมไม่รู้หรอกว่าระยะทางจากบ้านเกือบสองร้อยกิโลเมตรข้างหน้าจะมีฝนที่ตกชุกกระหน่ำจนเราไ่ม่สามารถทำกิจกรรมภาคสนามได้ก็แล้วแต่ แต่ก็แอบหวังไว้ว่าเป้าหมายปลายทางข้างหน้าของผม มันต้องมีอะไรดีๆ รออยู่แน่นอน

“น้ำตกตรอกนอง” ชื่อนี้ผมได้ยินมานานแล้ว แต่ก็ยังหาโอกาสไปเยี่ยมเยียนไม่ได้สักที ซึ่งน้ำตกตรอกนองนี้อยู่อีกฝั่งนึงของเขาสระบาปซึ่งเป็นชุดเดียวกันกับน้ำตกพลิ้วนั่นเอง

ถึงแม้จะถึงตัวน้ำตกตรอกนองก็แล้วแต่ฝนก็ยังไม่หยุดตก ช่วงเวลาที่สั้นที่สุดคือเพียงแค่ฝนปรอยๆ ผมและเธอรอจนกว่านักท่องเที่ยวคนอื่นๆ ทยอยกลับบ้าน จึงได้โอกาสจับจองศาลาประกอบอาหารเย็น และกางเต้นท์พักผ่อน ที่พอคุ้มกะลาหัวในคืนนี้ไม่ให้เปียกปอนได้

ภาพชุดนี้ส่วนใหญ่จะเป็นภาพใต้น้ำ ซึ่งตัวของผมเองนั้นหวังไว้อยู่แล้วว่าจะพยายามถ่ายภาพใต้น้ำให้ได้มากที่สุด(ถ้าหากไม่มีอะไรผิดพลาด) ส่วนภาพบกหรือภาพธรรมดาจะได้มาเล็กน้อยเพราะส่วนใหญ่ฝนจะตก หยุดตกแดดก็ออก มืดบ้างสว่างบ้างแบบเดาใจกันไม่ถูก และเป็นการเดินสำรวจเล่นๆ แบบเบาๆ เสียมากกว่า

ตอนเช้าของอีกวันข่าวดีคือฝนหยุดสนิท ผมรีบตื่นแต่เช้ามืดเตรียมตัวสำรวจใต้น้ำและถ่ายภาพทันที โดยไม่รีรอให้ใครมาบอก

ปลาเยอะดีจริงๆ เป็นปลาต้นน้ำที่ผมหลงรักทั้่งนั้น ในภาพด้านบนคือปลาพลวงตะวันออก Neolissocheilus soroides

และปลาที่ผมอินเลิฟมากที่สุดคือปลาในสกุล Garra , ปลาการ่า หรืออีดูด เลียหิน วัยอ่อน

garra cambodgiensis หรือที่ผมเรียกเล่นๆ ว่า “ไอ้จักแร้ฟ้า” เพราะตรงบริเวณโคนครีบว่ายจะมีสีฟ้านั่นเอง

garra cambodgiensis ในวัยเจริญพันธุ์จะมีตุ่มแหลมขึ้นที่บริเวณปากและหน้า

ผมประหลาดใจกับ ปลาร่องไม้ตับ Osteocheilus waandersi ที่นึกว่าจะมีแค่โซนตะวันตกเท่านั้น ปลาชนิดนี้ในตัวขนาดใหญ่ๆ จะชอบอยู่บริเวณน้ำลึกๆ

หาดทรายบริเวณใกล้กับที่คุ้มกะลาหัว เป็นแหล่งรวมปลาฝูงตัวเล็ก

พอเอาหัวจุ่มลงไปก็จะพบเห็นว่าเป็นปลาจาดทองนั่นเอง Poropuntius normani

ผมดำน้ำดูปลาสังเกตุพฤติกรรม และถ่ายภาพอยู่นานก็ย้ายตัวขึ้นมารับประทานอาหารเช้า จากนั้นก็ย้ายหมายไปตรงบริเวณอื่นเผื่อจะได้เห็นปลาหลากชนิดมากขึ้น ซึ่งบริเวณก่อนทางเข้าตัวน้ำตกจะมีทางน้ำที่เป็นลำห้วยเล็กๆ ไหลเข้ามารวม ซึ่งลักษณะของลำห้วยจะเต็มไปได้พืชริมน้ำประมาณว่าไหลมาจากสวนของชาวบ้าน และก็ใช่ ผมได้พบกับเจ้าปลากัดอมไข่ หรือปลากัดหัวโม่ง Betta prima

ซิวม้ามุก Danio albolineatus ถ่ายรูปยากสักหน่อยเพราะอุปนิสัยว่ายว่องไวเหลือเกิน(ม้า) ปลาชนิดนี้ถ้าหากได้ว่ายไปในส่วนที่ต้องแสงแดดแล้วจะสะท้อนถึงความสวยงามออกมา(มุก) นั่นเอง

ก่อนกลับบ้านผมขอเธอแวะสถานที่ที่ผมอยากไปเยี่ยมทุกๆ ปีซึ่งเป็นแหล่งรวมฝูงของซิวหนู แต่ทว่าปีนี้บึงประจำนั้นอยู่ในสภาพที่โทรมแล้ว น้ำทะเลหนุน ขุ่นและมีกลิ่นทำให้ผมไม่สามรถเก็บภาพปลาซิวหนูรวมกลุ่มในปีนี้ เลยขับรถไปเรื่อยจนไปเจอแม่น้ำขนาดใหญ่ ซึ่งไม่น่าเชื่อว่าจะใสกิ๊งในวันที่ฝนตกแหล่มิแหล่อย่างนี้

ทันทีที่ทิ้งตัวหัวจุ่มลงน้ำต้องทึ่งกับบัวสีจำนวนมากมายที่ขึ้นอยู่ก้นแม่น้ำ

ถึงแม่น้ำจะใหญ่โตน้ำใสก็ตาม ก็ไม่ได้หมายความว่าจะหาปลาดีๆ ถ่ายได้ แต่ก็ตามผมได้ภาพปลากระสงใต้น้ำมาภาพเดียวก็ปลื้มแล้วครับ

ชะโดตัวนี้ถ่ายได้ตอนที่เขาขึ้นมาฮุปอากาศหายใจ

เธอมองหน้าผมอีกครั้ง ด้วยสีหน้าของคนที่มีคำถาม ” ดำน้ำทั้งวัน ลุยน้ำใส น้ำโคลน ตากแดดทั้งวัน ลุยเหนื่อยขนาดนี้ แต่ทำไมไอ้หมอนี้ยังสามารถขับรถกลับบ้านได้ ด้วยสีหน้าที่มีความสุขสุดขีด”