เรื่อง/ภาพ: บัลลังค์ ศิริพิพัฒน์

ผมใช้ประโยคนึงกับคนที่รู้จักว่า “หากต้องการความรู้สึกไหน ก็ให้เราไปหาและสัมผัสกับความรู้สึกนั้น”

และอีกประโยคนึงที่ผมใช้กับอีกคนที่รู้จักอีกคนนึงว่า “ถ้าหัวใจของเธอมันเพรียกหา แล้วถ้าเธอไม่ออกไปตาม หรือไปค้นหาหัวใจของเธอ แล้วเธอจะได้อะไร”

แล้วมันก็ถึงวันนั้นสำหรับผม “ไม่ไหวแล้ว จะลงแดง” ทั้งที่ร่างกายไม่ค่อยพร้อมเท่าไหร่ แต่ก็อยากตามใจตัวเองบ้าง ผมมีเวลาแค่ 1 วันเท่านั้นที่จะเสพสุขและตอบสนองหัวใจสีเขียวของผมได้ จึงจัดแจงแต่งกายเก็บข้าวของมุ่งหน้าไปยัง รอยต่อระหว่างจังหวัดระยองและจังหวัดจันทบุรี ซึ่งเป้าหมายของผมครั้งนี้คือบึงน้ำเปรี้ยว อ.ท่าใหม่ และบริเวณป่าโกงกางของ ต.ปากน้ำประแส เป็นอย่างไรไปตามชมกันนะครับ

บึงน้ำเปรี้ยว ท่าใหม่

ก่อนเข้าหมายบึงน้ำเปรี้ยวก็ได้รับการต้อนรับจาก ตะกวด สัตว์เลื้อยคลานสกุลเดียวกับเหี้ย แต่มีให้เห็นน้อยกว่า

เป็นอะไรที่ออกแนวหงุดหงิดใจมาก เพราะ ณ ที่แห่งนี้ผมติดตามมาแล้ว 3 ปี ซึ่งก่อนหน้านี้จะมีช่วงเวลาพีคของบึง น้ำจะใสบัวสีแดงขึ้นมากมายและมีฝูงปลาซิวหนูมารวมฝูงกันเป็นหมื่นเป็นแสนตัว

ตอนนี้ผมไม่แน่ใจแล้่วสิ น้ำก็ขุ่นเต็มไปด้วยตะกอนและเลน ผมสามารถถ่ายภาพปลาซิวหางกรรไกรได้มาแค่นี้เอง

เหมือนคนอกหักซ้ำซ้อนที่ซัดแห้้วมาหลายกระป๋อง ก็เลยต้องจำใจย้ายหมายมาแบบตัวเหม็นๆ ไปสู่ตำบลปากน้ำประแส อ.แกลง ระยอง ที่นี่มีสัญลักษณ์ที่สำคัญคือเรือรบปลดระวาง “เรือรบประแส 412″

ดูเหมือนว่าที่ปากน้ำประแสนี้กำลังพัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยว มีโครงการหลายๆ อย่าง ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือการปลูกป่าชายเลน

เป้าหมายของผมอยู่ตรงนี้ ที่ทางเดินศึกษาธรรมชาติป่าชายเลน หมู่ 7

สิ่งที่เค้าเชิญชวนก็มีหลายอย่างเช่นการดูหิ่งห้อย ดูระบบนิเวศ ชมวิวทิวทัศน์ แต่นั่นก็เป็นแค่ส่วนหนึ่งแต่ผมมีอะไรบางอย่างอยู่ในใจแล้วหล่ะถึงดั้นด้นมาที่นี่ แล้วก็รอเวลาอย่างใจเย็นเพื่อที่จะพบกับบางอย่างในเวลาอันสมควร

ต้นแสม: ในระบบนิเวศของป่าชายเลนนั้น มีความหลากหลายมาก เอาเฉพาะแค่ระดับต้นไม้ก็มีให้เราดูมากมาย

ต้นโกงกางที่นี่แปลกดีจัง เป็นโกงกางที่มีขนาดลำต้นเล็ก แต่สูงชลูด สูงมาก ผมชักไม่แน่ใจว่าป่านี้เกิดขึ้นเองหรือว่าเกิดจากการปลูก

ระบบนิเวศป่าชายเลน

รูปูแสม เฝ้ารอเจ้าของรูอยู่พักนึงไม่ออกมาเสียที จริงแล้วเจ้าของบ้านจะเข้าๆ ออกๆ บ้านตลอดวัน ซึ่งตอนหลังผมก็ไม่แปลกใจเลย เพราะว่ามีการดักลอบปูแสมเป็นอาชีพของคนแถวนี้ แล้วก็เป็นไปได้ว่าเจ้าของรูนี้อาจจะไปอยู่ในจานส้มตำของใครแล้วก็เป็นได้

ผมยังคงเดินต่อไปเรื่อยๆ จนพ้นแนวป่าออกสู่ทะเล มีการสร้างศาลาที่พักกายพักใจ ให้หายเหนื่อยจากทุกๆ อย่าง ผมนั่งลงอย่างสบายใจ ลมทะเลพัดมาเบาๆ …..เฮ้ย..มันดีจริงๆ พับผ่า

พักจนเหงื่อหมาด ผมก็เิริ่มเดินต่อ ดูเวลา และดูแสงของวัน….บอกกับตัวเอง ใกล้แล้ว ใกล้จะถึงจุดไคล์แมกของผมแล้ววันนี้

ระหว่างทางผมก็ได้เจอกับว่านท้าวยายม่อม(ชนิดหัว) ก็คล้ายๆ กับพวกต้นบุกนั่นแหล่ะครับ เคยเห็นแต่ภาพถ่าย เพิ่งได้เห็นต้นเป็นๆ ก็เลยเพลิดเพลินกับการถ่ายว่านต้นนี้อยู่นานเหมือนกัน

เท่าที่ทราบมาว่านท้าวยายม่อม มีสรรพคุณใช้แทนอาหารของคนไข้ในสมัยก่อน เพราะที่หัวนั้นมีความเป็นแป้งสูง สามารถบดและละลายกับน้ำร้อนให้คนไข้เบื่ออาหารกินได้ โอ๊ยทั้งสวย ทั้งมีคุณค่า

เดินต่อ…. แสงอาทิตย์กำลังลงสวยดีทีเดียว พ้นแนวป่านี้แหล่ะ ผมจะ “ถึงจุดสุดยอดแล้วววว”

เมื่อพ้นแนวป่าโกงกางออกมา ภาพที่เห็นต่อหน้าผมก็คือภาพนี้….ต้นโปงทอง(ชื่อท้องถิ่น) หรือต้นฝาดดอกขาว ใบที่เขียวอมเหลือรับแสงพระอาทิตย์ยามเย็นจนสะท้อนออกมาเป็นสีทองสมชื่อที่ชาวบ้านแถวนี้ตั้งชื่อให้ ล้อมรอบรับกับสะพานไม้ที่ถูกสร้างมาเพื่อชมความงามของสิ่งนี้โดยเฉพาะ

เยอะจริง มองไปได้สุดลูกหูลูกตา… ใจผมละลายไปแล้ว รู้สึกดีมากๆ จนอยากให้คนสำคัญของผมมาอยู่ตรงนี้ เพื่อชมสิ่งที่ดีที่สุด และงดงามที่สุดด้วยกัน

โปงทอง, ฝาดดอกขาว

ชมโปงทอง หรือ ฝาดดอกขาว กันหลายๆ มุมครับ

ประเทศไทยเรามีสถานที่สวยงามมากมาย ที่เราเองยังไม่ค้นพบอีกมากมาย

หลังจากผมเพลิดเพลินกับทุ่งโปงทอง และเสพสุขจนสุขล้น ก็ถึงเวลาที่ผมต้องเดินทางกลับ

แต่ไหนก็ได้ออกมาเที่ยวแล้วก็ขอแวะที่เขายายดาระหว่างทางกลับสักหน่อยแล้วกัน ช่วงนี้คงมีน้ำขังสัตว์จำพวกกบเขียดปาด คงออกมาชุมนุมกันมากมาย

แล้วก็เป็นจริง รอบๆ แอ่งน้ำที่เขายายดามีปาดบ้านมาส่งเสียงร้องชุมนุมกันมากมาย

บางคู่ก็จับคู่ขี่หลังกัน ช่างเป็นภาพที่น่ารักจริงๆ

นี่คือผลงานของคู่รักปาดบ้าน รังที่มีลักษณะเหนียวมาก ไม่แน่ใจว่าเมื่อไหร่จะมีเจ้าปาดน้อยเจาะออกมา

ผมเดินเล่นและถ่ายรูปอยู่พักนึง ก็ได้เวลาที่ต้องกลับบ้านจริงๆ เสียที ขากลับก็ยังมีเจ้าลูกจิ้งจกบ้านหางแบนที่หางขาดด้วนไปแล้ว เกาะกระจกมาส่งผมด้วย…..

บ้าย บาย โชคดีนะ แล้วเจอกันอีก ในวันที่ชีวิต “ไม่ตกตะกอน“

Music Credit: Upside Down : Jack Johnson