ประกอบภาพประทับใจ (เมื่อลูแปง…ขอชม)

(สืบเนื่องมาจาก อัลบั้มล่าสุดชื่อ ” ๑ ภาพ ” คุณลูแปง ต้องการชมภาพที่ส่งเข้าประกวด แม้จะมีเพียงเสียงเดียวที่ถามหา เราก็จัดให้ค่ะ เพราะเสียงหนึ่งของคุณมีความหมายในความรู้สึกอย่างมาก…. ลองชมค่ะภาพประกอบเนื้อเรื่อง แม้ภาพและคำไม่สวยมากมาย แต่ตอนเขียนส่งไปให้ที่ประกวดล้นกระดาษเลยทีเดียว เนื้อเรื่องที่นำมาโพสตอนนี้ นำมาเขียนลงคอมพิวเตอร์ในภายหลัง คำจึงสวยขึ้น เล็กน้อย ขอรับคำติชมค่ะ ขอบคุณมากค่ะ จะนำไปปรับปรุง )

: ตะแงดอย :

แสงอาทิตย์ยามสายของเช้าวันนั้น ได้ระบายแต่งแต้มสีสันขุนเขาแห่งดอยพีระมิด อุณหภูมิเริ่มเปลี่ยนแปลงเพิ่มมากขึ้น จากช่วงเช้าตรู่ จนต้องถอดเสื้อคลุมออก ฉันใช้เวลานั่งซุ่มอยู่ในซุ้มบังไพรธรรมชาติ คือพุ่มไม้เตี้ยๆภายในซอกโพรงของก้อนหินบริเวณไหล่เขา เพื่อรอคอยการบันทึกภาพของ ” ตะแงดอย ”

เกือบ ๔ ชั่วโมงผ่านไป จนฉันเริ่มท้อใจเพราะไม่มีวี่แววที่จะได้เห็นแม้แต่เงา จึงขยับร่างกายอันเมื่อยล้าเพื่อปรับเปลี่ยนอิริยาบทและตั้งใจจะย้ายจุดซุ่มบังไพรนี้ไปยังด้านหลังของดอย แต่ทันใดนั้น ฉันได้สังเกตเห็นกิ่งก้านดำๆ อยู่บนยอดดอย มองด้วยตาเปล่าและนึกในใจ ” เอ ทำไมต้นไม้บนยอดดอยสูงนั้นมีแค่ ๒ กิ่งก้าน ”

แต่ก็ไม่ชัดมากนัก จนต้องใช้กล้องเป็นตัวช่วยและปรับระยะโฟกัสจนสุดกำลังของเลนส์ ๓๐๐ มม. ฉันตกใจ ” นั่นเค้านี่นา ตะแงดอย ” จึงกดชัตเตอร์เพื่อบันทึกภาพได้ไม่เพียงกี่ภาพ จนเค้าละสายตาเราไปจากมุมมองของกล้อง ฉันนึกขอโทษเค้าในใจที่ทำให้เค้าตกใจเพราะเสียงชัตเตอร์ และขอบคุณที่ทำให้ฝันของฉันเป็นจริง ที่ตั้งใจจะเก็บภาพกวางผา ๑ ใน ๑๕ สัตว์ป่าที่ใกล้สูญพันธุ์ของประเทศไทย

ฉันไม่รู้สึกตัวเลยว่าเค้าจ้องมองฉันมานานเท่าไหร่แล้ว

ขอขอบคุณโฟโต้อ้อน สำหรับการเดินทางและข้อมูล ” ตะแงดอย ” ซึ่ง ” ตะแงดอย ” มาจากคำที่เรียกกวางผาของชาวกระเหรี่ยงที่บ้านขุมยวม

: ระยะห่าง :

แสงของวันเริ่มหมดลงไปอีกวันหนึ่ง แต่ในใจของฉันและเพื่อนร่วมทางยังคงไม่สิ้นหวังที่จะได้ภาพดีๆสักภาพ เพื่อต้องการแค่มีชื่ออยู่ในหนังสือรวมภาพที่เข้ารอบของโครงการประกวดถ่ายภาพอนุรักษ์ธรรมชาติ ” สัตว์มีค่า ป่ามีคุณ ”

ในบรรยากาศแห่งความเงียบงันบนห้างส่องสัตว์แห่งหนึ่ง ไร้ซึ่งเสียงพูดคุย ไม่นานนักสิ่งที่พวกเรารอคอยก็ปรากฎตรงหน้า ฝูงกวางประมาณ ๖- ๗ ตัวก็ออกมาจากชายขอบป่า ตัวเมียที่มีลูกอ่อนทำหน้าที่จ่าฝูง ส่งเสียงตะโกนเรียกตัวผู้ ที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งของริมชายป่า มีการสื่อสารกันบางอย่างที่มนุษย์อย่างฉันไม่สามารถเข้าใจได้ ฉันคิดไปว่าน่าจะเหมือนนก ที่มีเสียงเรียก และเสียงเตือน

แต่ทันใดนั้น เจ้าครอบครัวหมาไน พ่อ แม่ ลูก ก็วิ่งออกมาจากชายป่า วิ่งซุกซนไปมา พยายามกระชับวงล้อมกวางฝูงนั้นที่มีลูกกวางอยู่กลางวงล้อมของจ่าฝูงและพี่เลี้ยง เราพยายามเก็บภาพและเฝ้าดูพฤติกรรมของทั้งสองฝ่าย แต่ครอบครัวหมาไนก็ไม่สามารถทำอะไรฝูงกวางได้ เพราะมีพี่เลี้ยงตัวใหญ่ คอยเป็นผู้พิทักษ์ ยืนขู่โดยการยกขากระทืบน้ำ เตือนฝ่ายผู้บุกรุก หากเกิน ” ระยะห่าง ” ของกันและกัน สุดท้ายครอบครัวหมาไนก็จำต้องจากไป ปล่อยให้ฝูงกวางได้กินดินโป่งเป็นอาหารมื้อเย็นได้อย่างสบายใจ ” หรือนี่เป็นเพียงบทเรียนสำหรับเจ้าลูกหมาไนตัวน้อย ที่พ่อแม่พามาฝึกหัด ” ฉันเพียงนั่งคิดอยู่ในใจ

ระยะห่างถูกทำลายด้วยความไว้วางใจ แต่หากเป็นผู้ล่าและผู้ถูกล่านั้น ความไว้วางใจอาจจะไม่มี ยกเว้นแต่
” มิตรภาพในความเป็นเพื่อนของมนุษย์หรือเพื่อนสัตว์ป่าของเรานั่นเอง ”

: ไม่ไว้วางใจ :

พลังงานจากกล้วยหอม ๑ ลูก ถูกเผาผลาญไปอย่างรวดเร็วในการออกเดินทางในแต่ละวัน เย็นมากแล้วต้องขอ
กลับไปเติมพลังงานเพื่อลุยกับเช้าวันใหม่ ระหว่างทางนั้น ฉันก็แอบเห็นเก้งฝูงเล็กๆ กำลังกินอาหารมื้อเย็นกันอย่างเอร็ดอร่อย แต่ต้องตกใจกับแขกที่ไม่ได้รับเชิญเช่นฉัน ฉันเป็นสิ่งแปลกประหลาดในโลกของพวกเค้า

ฉันนอนดูพวกเค้ากินอาหารมื้อเย็นกัน อย่างเงียบๆ จ่าฝูงยังคงทำหน้าที่อย่างดีเช่นเคยที่คอยระวังไพรให้กับเพื่อนๆด้วยความ ” ไม่ไว้วางใจ “

จะว่าไปก็ไม่เคยได้ไปท่องเที่ยวเขาค้อแบบจริงจังสักที พอได้มีโอกาสไปก็ออกเป็นแนวพักผ่อนเสียมากกว่า ไม่ได้ทำการสำรวจอะไรมากมาย ทริปนี้จึงมีภาพมาค่อนข้างน้อย

อากาศประเทศไทยช่วงที่ผมเดินทางไปเขาค้อนั้นค่อนข้างแปรปราว บ้างร้อน บ้างหนาว มีฝนโปรยปรายบ้าง เวลาส่วนใหญ่ของผมจึงหมดไปกับการมองท้องฟ้า หมู่เมฆ…. ก็ประจวบกับตอนนี้เองที่ผมกำลังสนใจพวกการจำแนกก้อนเมฆ แต่ตอนนี้ยังไม่มีเวลาที่จะศึกษาเลยครับ ก็ได้แต่เพียงเก็บภาพท้องฟ้าและรูปแบบเมฆมาไว้ก่อนแล้วกัน

Route12 เขาค้อ

Route12 เขาค้อ, หนุ่มสาวของคนนี้ชิลมากนั่งดูดนมถุงอย่างสบายใจ

เขาค้อ ถึงแม้จะเป็นพื้นที่สูงและอากาศดีก็ตาม แต่ถ้าพิจารณาแล้วพื้นที่รายรอบของพื้นที่ทุ่งแสลงหลวงนั้นก็ถูกจับจอง เป็นพื้นที่การเกษตรหมดแล้ว พอเข้าหน้าแล้งก็จะดูแห้งแล้งมาก

วัดพระธาตุผาซ่อนแก้ว, เขาค้อ วัดนี้ดูเผินภายนอกก็ไม่ได้คิดสนใจอะไร แต่พอเข้าไปใกล้กับตัวพระเจดีย์จะเห็นความงามอันวิตรซึ่งช่างจะใช้กระเบื้อง แก้ว ลูกปัด กระเบื้องถ้วยชามสีสวยงามมาประดับประดาเต็มบริเวณของตัวพระเจดีย์ สวยงามมาก แนะนำให้ไปเยี่ยมชม

ท้องฟ้าที่ตลาดเขาค้อ (ยังไอดีไม่เป็น)

ท้องฟ้า เขาค้อ

ท้องฟ้า เขาค้อ

ที่เขาค้อ เมื่อพูดถึงก็จะพูดถึงทะเลหมอก แต่ผมคงโชคร้ายที่ไม่เห็นทะเลหมอกเลย แต่ก็ดีใจที่ได้เก็บภาพที่พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน มันเป็นแสงที่ทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นและมีความสุขมากๆ

Sunshine พระอาทิตย์ตกดินที่เขาค้อ

ภาพสุดท้ายกับเพื่อนๆ ร่วมทริปก่อนพระอาทิตย์จะลาลับไป

มีความสุขตามอัตภาพครับผม

ดร.ชวลิต วิทยานนท์ ผู้เชี่ยวชาญอาวุโส ประจำโครงงานสิ่งแวดล้อม สำนักงานคณะกรรมาธิการลุ่มแม่น้ำ สำนักงานใหญ่กรุงเวียงจันทน์ ประเทศลาว เปิดเผยว่า ได้รับการยืนยันอย่างเป็นทางการแล้วว่า ปลาหวีเกศพรุ ซึ่งได้ค้นพบระหว่างการสำรวจพันธุ์ปลาในป่าพรุ จากแหล่งน้ำคลองปลักปลา ใกล้กับโครงการพัฒนาพิกุลทองในพระราชดำริ และคลองรอบ ๆ พรุโต๊ะแดง จ.นราธิวาส มาตั้งแต่ปี 2538 เป็นปลาพรุชนิดใหม่ของโลก มีชื่อทางวิทยาศาสตร์ว่า Pseudeutropius indigens และได้ตีพิมพ์เป็นทางการในวารสารนานาชาติ Zootaxa ในปลายปี 2554

ปลาหวีเกศพรุ มีลักษณะคล้ายปลาสังกะวาด แต่มีลักษณะเด่นคือ ส่วนหัวเล็ก มีซี่กรองเหงือกจำนวน 33-35 อันที่โครงแรก และมีครีบก้นค่อนข้างยาว มีก้านครีบก้น 37-41 ก้าน ปากเล็ก มีฟันแหลมซี่เล็กๆ จำนวนมาก หนวดเส้นยาวเรียว ทั้ง 4 คู่ ยาวเลยครึ่งของลำตัว เป็นปลาหนังขนาดเล็ก มีความยาวลำตัว ประมาณ 7 ซม. ชื่อวิทยาศาสตร์ของปลาชนิดนี้ เป็นคำภาษาลาตินที่หมายความว่า “มีน้อยกว่า” จากลักษณะของจำนวนซี่กรองเหงือกและก้านครีบก้น ซึ่งมีน้อยกว่าของชนิดที่พบทางสุมาตรา P. moolenburghae ที่มีรูปร่างดูคล้ายกัน

ดร.ชวลิต กล่าวว่า ปลาหวีเกศพรุเป็นปลาที่พบน้อย แต่ก็ถูกจับไปขายเป็นปลาสวยงามเป็นครั้งคราวรวมกับปลาพรุชนิดอื่น ๆ หรือถูกจับปนไปกับปลาที่กินได้ขนาดเล็กต่าง ๆ พบอาศัยในบริเวณลำน้ำสาขา รอบๆ ป่าพรุโต๊ะแดง และในแม่น้ำสุไหงโก-ลก นอกจากนี้ ยังพบในบริเวณลำน้ำสาขาของแม่น้ำปัตตานี แม่น้ำตาปี และอาจพบในแม่น้ำกลันตันของมาเลเซีย เป็นปลาหนังขนาดเล็กที่ชาวบ้านไม่ค่อยสนใจนัก มักถูกเรียกรวม ๆ ไปเป็นปลาผี หรือปลาก้างพระร่วง แต่อยู่ในวงศ์ปลาสังกะวาด Schilbeidae สกุล Pseudeutropius ที่ปัจจุบันมีทั้งหมด 3 ชนิด คือ 2 ใน 3 พบที่เกาะสุมาตรา และบอร์เนียว ได้แก่ ชนิด P. brachypopterus และ P. moolenburghae ส่วนอีกหนึ่งชนิด คือ P. mitchelli พบในทางตอนใต้ของประเทศอินเดีย แต่มีการศึกษาถึงชีวประวัติของปลาในสกุลนี้น้อยมาก.

ที่มา: สำนักข่าวไทย

เรื่อง: บัลลังค์ ศิริพิพัฒน์

ภาพที่เห็นอยู่ด้านล่างนี้ถูกบันทึกได้ที่รอยต่อจังหวัดหนองคายและบึงกาฬ เป็นภาพของปาดที่กำลังถูกงูเขมือบเข้าปากและกลืนหายไป และด้วยตีนอันเหนียวหนึบของปาดคงพยายามเกี่ยวจับกิ่งไม้และพื้นอย่างเต็มที่เพื่อดิ้นรนไม่ให้ตัวเองถูกเอาชีวิต เสียงร้องที่ดังระงมบ่งบอกถึงความเจ็บปวด…แต่ในที่สุดแล้วตลอดระยะเวลาชั่วโมงกว่าร่างของปาดที่ใหญ่กว่าขนาดของหัวงูก็สิ้นท่าและได้ถูกกลืนลงท้องหายไป

งูที่เห็นนี้เป็นงูลายสาบคอแดง Rhabdophis subminiatussubminiatus เป็นงูขนาดเล็กที่มีพิษอันตราย แต่โดยนิสัยแล้วจะไม่ได้เป็นงูที่ดุร้ายเกรี้ยวกราดจะมีบ้างก็เพียงขู่ฟ่อชูคอแผ่เบี้ย(คล้ายงูเห่า)บ้าง ส่วนเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายคือ ปาดบ้าน Polypedates leucomystax

ส่วนตัวผมเองเคยพบเองและเห็นภาพหลายๆ ครั้งจะพบว่างูชนิดต่างๆ ที่เลือกเหยื่อประเภท “กบ” จะทำการโจมตีเหยื่อและเริ่มกินในส่วนท้ายก่อนเสมอซึ่งต่างกับเหยื่อประเภทสัตว์เลี้อยคลานเช่นกิ้งก่า จะโดนกินจากทางหัวลงไป บางครั้งไม่คิดว่างูจะสามารถกินเหยื่อที่มีขนาดใหญ่ได้ แต่งูนั้นจะมีกล้ามเนื้อและเส้นเอ็นยึดระหว่างขากรรไกรทำให้ปากและขากรรไกรสามารถขยายได้ใหญ่จนไม่น่าเชื่อ ด้วยฟันอันแหลมคมจะทำการยึดเกี่ยวผิวของเหยื่อไม่ให้หลุดและถูกกล้ามเนื้อลำคอขับเคลื่อนกลืนเหยื่อทั้งตัวเข้าไป ….น่าอัศจรรย์จริงๆ

Note: ภาพทั้งหมดได้รับอนุญาตจาก คุณ สมศักดิ์ ประสิทธิเม แล้ว

Review ขาตั้งกล้อง Manfrotto: 190xPROB (ขา) + 496RC2 (หัว)

คลำนำ

ขาตั้งกล้องยี่ห้อ Manfrotto หรือที่เรียกกันสั้นๆว่า “แมน” นับเป็นขาตั้งราคาสูงยี่ห้อหนึ่งที่ขายกันอยู่ในบ้านเรา โดยรุ่นที่มีขายกันมากทั้งมือหนึ่งและมือสองก็มีอยู่สองซีรี่คือ 055 กับ 190   ขาตั้งทั้งซีรี่ 055 และ 190 จะมีการออกแบบที่คล้ายๆกัน ฟังชันค์การใช้งานก็คล้ายๆกัน แต่จะต่างกันตรงที่ซีรี่ 055 จะมีความสูงมากกว่า ความสามารถในการรับน้ำหนักมากกว่า น้ำหนักของขาตั้งก็มากกว่า และราคาที่แพงกว่า แต่ในทางกลับกัน ขาตั้งในซีรี่ 190 กลับเป็นตัวที่ใช้กันมาก เนื่องจากราคาค่าตัวที่ถูกกว่า เบากว่า และประสิทธิภาพที่เพียงพอต่อการใช้งานทั่วไปแล้วนั่นเอง

ลักษณะสมบัติ

•    น้ำหนักขา 1.8 กิโลกรัม + น้ำหนักหัว 0.4 กิโลกรัม รวมเป็น 2.2 กิโลกรัม
•    รับน้ำหนักได้ 5 กิโลกรัม
•    ตัวขาทำจากอลูมิเนียม มีสามท่อน ใช้ล็อคแบบพับ
•    ขาปรับกางได้ 4 ระดับ โดย กางขาได้สูงสุด 122 เซนติเมตร (รวมคอได้ 146 เซนติเมตร) กางได้เตี้ยสุด 8.5 เซนติเมตร
•    พับขาเก็บแล้วมีขนาด 57 เซนติเมตร ถ้ารวมหัวก็เกือบๆ 70 เซนติเมตร

จับแล้วมาบอกเล่า

ขาตั้งชุดนี้ นับเป็นหนึ่งในขาตั้งที่มีผู้แนะนำเป็นจำนวนมาก ด้วยยี่ห้อ “แมน” ที่ใครๆให้ความมั่นใจในประสิทธิภาพ ความทนทาน และการรับประกันตลอดชีวิต เรียกได้ว่า มันให้อะไรมา ก็เชื่อว่าใช้ได้แน่นอน

ขาตั้งรุ่นนี้รวมกับหัวบอล เมื่อพับแล้วลองแบกดูก็ถือว่า เทอะทะพอควร เพราะมีขนาดพับแล้วถึงเกือบ 70 เซนติเมตร และหนักถึง 2.2 กิโลกรัม ถือเดินป่าแล้วเหมือนถือกระเป๋ากล้องสองชุด เรียกว่า ถ้าจะเอาไป ต้องคิดก่อนแหละ ว่าจะใช้ทำอะไร

ตัวขา ข้อต่อ และข้อล็อคต่างๆรวมทั้งหัว มีความแน่นหนามากๆ ใช้ได้อย่างไร้กังวล   ตัวขากางได้ 4 ระดับ โดยแต่ละขาเป็นอิสระจากกัน ตัวล็อคขาแข็งแรงกว่ารุ่นเล็กอย่าง 785b มาก ขามีแค่สามท่อนแม้พับแล้วยังยาวอยู่ แต่ก็ทำให้ปรับขาได้สะดวกกว่าขาที่มีจำนวนท่อนมากกว่า

ส่วนแกนของขาตั้งมีปุ่มปลดล็อคให้สามารถดึงออกมาแล้วหมุนมาอยู่ในแนวนอนได้ ซึ่งจากการทดลองก็พบว่าล็อคคอในแนวนอนได้อย่างแน่นหนามาก

ส่วนหัวอย่าง 496RC2 มีสองปุ่มปรับ โดยปุ่มหนึ่งเป็นปรับหนืด เพื่อให้สามารถปรับหัวบอลได้อย่างสะดวกและแม่นยำขึ้น และอีกปุ่มเป็นหมุนล็อค ทั้งสองตัวแข็งแรงแน่นหนาดี สิ่งที่ควรทราบไว้ก็คือ ทั้่งปุ่มหนืดและล๊อคนั่นเวลาปรับจะกระทบไปถึงแกนแนวนอนด้วย ซึ่งทำให้หัวนี้ไม่สามารถใช้ถ่ายแพนอย่างพาโนรามาได้ (พาโนรามาต้องล็อคแนวระดับให้นิ่ง แล้วหมุนแนวตั้ง)

แผ่นเพลททำจากโลหะแข็งแรง ยึดกับหัวได้แน่นสนิท ระบบล็อคเพลทมีไกเซพตี้หนึ่งอันกันมือไปโดนคันปลดโดยไม่ได้ตั้งใจ แผ่นเพลทนี้สามารถถอดและใส่กลับไปได้ในจังหวะเดียว โดยแผ่นเพลทเมื่อใส่ไปแล้วจะไปกดปุ่มให้ที่ล็อคเด้งมาล็อคเองโดยอัตโนมัติ นับว่าสะดวกดีมากครับ ใต้แผ่นมีที่จับให้ด้วยครับเพื่อให้หมุนได้สะดวก

ผมได้ลองทดสอบด้วยเลนส์ 300 mm กับกล้องตัวคูณอย่าง canon 600D ถ่ายที่สปีด 2 วินาที พบว่านิ่งสนิทครับ

จุดเด่นของชุดนี้ หนีไม่พ้นความทนทาน ความแน่น และแกนที่ปรับเป็นแนวนอนได้อย่างมีประสิทธิภาพ ส่วนปรับล็อคของหัวบอลก็ออกแบบได้ดีจับถนัดใช้งานสะดวก โดยการหมุนแค่ไม่ถึงรอบ ส่วนจุดด้อยของมัน ก็คือ หัวไม่สามารถใช้ถ่ายแบบแพนได้ (ทั้งที่ไม่ใช่ขาตั้งราคาถูกๆ) และขนาดเมื่อพับเก็บที่ใหญ่ กับน้ำหนักที่มากสักหน่อยนั่นเอง

รีวิวคร่าวๆก็ขอจบไว้ตรงนี้ หวังว่าจะมีประโยชน์ต่อผู้สนใจนะครับ ^^

บทนำ
________________________________________

จาก ข่าวสดออนไลน์ (วันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2554 เวลา 14:59 น.)

เจอ “มะละกอ” ประหลาดออกดอกที่โคน
วันที่ 28 ธ.ค.นายสมนึก เหมมณี เกษตรจังหวัดชุมพร รับแจ้งจากนางชูแสง แดงสกล อายุ 43 ปี อาชีพทำสวนยางพารา และพืชเกษตรล้มลุกอื่นๆ อยู่บ้านเลขที่ 17 หมู่ที่ 4 ต.สองพี่น้อง อ.ท่าแซะ จ.ชุมพร ว่า ที่กลางสวนหลังบ้าน มีต้นมะละกอพันธุ์แขกดำประหลาด ออกดอกสีแดง เป็นพวงที่ราก

ต้นมะละกอพันธุ์แขกดำประหลาดที่ปลูกอยู่ในสวนยางพาราบนเนื้อที่ประมาณ 3 ไร่ พบต้นมะละกอพันธุ์แขกดำลำต้นสมบูรณ์ สูงประมาณ 4 เมตร ออกผลทั้งแก่ทั้งอ่อนดกเต็มคอนับได้ 22 ลูก ห่างจากโคนต้นประมาณ 1 เมตร มีรากแขนงแยกเลื้อยไปบนพื้นดินสามารถมองเห็นได้และมีช่อดอกสีแดงเป็นพวงนับได้ 11 ดอก ลักษณะกลมโตกว่าเหรียญ 10 บาทเพียงเล็กน้อย สีแดงเข้มดูสวยงาม และที่ดอกซึ่งบานเต็มที่ เมื่อใช้แว่นขยายส่องดู จะพบว่าเป็นดอกมะละกอเล็กๆ จำนวนนับ 100 ดอกติดอยู่รายล้อม เจ้าหน้าที่เกษตร จึงใช้ไม้เขี่ยพิสูจน์ที่พื้นดินพบว่าดอกมะละกอดังกล่าว งอกขึ้นมาจากรากแขนงมะละกอจริงๆ นอกจากนี้ยังพบว่ามีต้นมะละกออีกต้นหนึ่งพันธุ์เดียวกันห่างจากต้นแรกประมาณ 7 เมตร ก็กำลังมีช่อดอกแบบเดียวกันออกโพล่ขึ้นมาจากรากแขนงเช่นกัน

ด้านนาย%$#@ นักวิชาการส่งเสริมการเกษตรชำนาญการ กล่าวว่า จากการตรวจพิสูจน์ ต้นมะละกอซึ่งออกดอกที่ราก เบื้องต้นพอจะสันนิษฐานได้ว่าน่าจะเกิดจากการเปลี่ยนแปลงของเซลที่รากมะละกอ เนื่องมาจากการใช้สารเคมีจำพวกไกรโฟเซต(ยาฆ่าหญ้าชนิดดูดซึม)มาเป็นเวลานาน เพราะผิวรากมะละกอจะอ่อนแอและไวต่อสารเคมีประเภทนี้มาก ซึ่งจะได้นำดอกมะละกอที่พบไปเข้าห้องแล็ปเพื่อตรวจพิสูจน์อีกครั้งหนึ่ง

________________________________________

จากข่าวข้างต้น ทำให้ผมเห็นว่า ยังมีคนไม่รู้จักไม่เคยเห็นพืชชนิดนี้อยู่มาก จะพาลงงกันไปใหญ่ เลยรีบหยิบบทความเก่าอันหนึ่งที่เขียนไว้นานแล้วแต่ยังไม่ได้เอาไปลงที่ไหน (เพราะยังหาเอกสารอ้างอิงมายืนยันความถูกต้อง 100% ไม่ได้) มาปัดฝุ่น ปรับปรุงและเอามาเผยแพร่สักที อย่างไรก็ตาม บทความนี้ได้จากการรวบรวมข้อมูลที่ล่องลอยอยู่ในอินเตอร์เนทนะครับ แต่ก็กลั่นกรองมาพอสมควร

สำหรับภาพประกอบในบทความนี้ เป็นพืชในกลุ่มขนุนดินที่ผมไปพบเจอมา แต่ด้วยไม่มีความเชี่ยวชาญจึงไม่ทราบว่าเป็นชนิดใดครับ

เนื้อหาสาระ

เจ้าของประหลาดในข่าวนี้คือ ต้นขนุนดิน ซึ่งได้ชื่อนี้มาเพราะดอกของมันมีลักษณะคล้ายดอกขนุนที่ขึ้นอยู่บนดินครับ พรรณไม้วงศ์ขนุนดินในประเทศไทยมี 1 สกุล คือ สกุล Balanophora มีทั้งหมด 5 ชนิด คือ โหราเท้าสุนัข (B. abbreviate) หน่อพสุธา (B. harlandii) กากหมากตาฤาษี (B. fungosa ssp. Indica) ว่านดอกดินขาว (B. latisepala) และ ขนุนดิน (B. laxiflora)

ขนุนดินเป็นพืชที่มีสถานภาพเป็นพืชหายาก มีจำนวนน้อยเมื่อเทียบพืชชนิดอื่นๆ และมีรูปร่างแตกต่างจากพืชชนิดอื่นๆที่เราคุ้นเคยกัน ทีแรกที่ผมเจอ ผมนึกว่ามันเป็นเห็ดซะด้วยซ้ำ (แถมทั้งๆที่ผมรู้จักมันแล้ว บางทียังนึกว่าเป็นเห็ดอยู่ดี) น่าดีใจพืชประหลาดกลุ่มนี้อาศัยอยู่ในเขตร้อนอย่างบ้านเรานี่แหละ

ตามปกติ เรามักจะได้เห็นขนุนดินในช่วงที่มันเติบโตเต็มที่และมีช่อดอกโผล่ขึ้นมาจากดินเพื่อการผสมพันธุ์ เรียกว่า บังเอิญเจอก็คงจะได้ (ใครชอบเดินป่าก็ระวังเหยียบกันด้วยนะครับ)

พรรณไม้ในวงศ์นี้มีการศึกษากันน้อยมาก โดยสิ่งที่จำเป็นจะต้องศึกษาควบคู่ไปกับขนุนดินก็คือ ต้นไม้ที่เป็นแหล่งอาหารของมัน โดยเรามักจะพบขนุนดินชนิดหนึ่งขึ้นเบียนรากของต้นไม้เพียงไม่กี่ชนิดเท่านั้น

ถึงตรงนี้ผมพึ่งนึกออก ว่าลืมบอกว่า ขนุนดินเป็นพืชกาฝาก มันจำเป็นจะต้องมีต้นไม้ที่จะให้มันได้เกาะ และอาศัยดูดน้ำเลี้ยงจาก host ที่มันเกาะมาเป็นอาหาร

การผสมเกสรของขนุนดินเกิดขึ้นโดยอาศัยแมลงเป็นตัวช่วย โดยขนุนดินจะส่งกลิ่นเพื่อหลอกล่อให้แมลงมาตอม ส่วนใหญ่เป็นแมลงในอันดับ Diptera (แมลงวัน) และ Hymenoptera (ผึ้ง มด) โดยดอกของขนุนดินจะแบ่งออกเป็นดอกตัวผู้กับดอกตัวเมียด้วย โดยดอกตัวผู้จะดูเป็นช่อดอกที่มีก้านอวบๆและมีดอกเป็นตุ่มๆบนนั้นมากมาย แต่ดอกตัวเมียจะดูแล้วละม้ายคล้ายเห็ด

ดอกตัวผู้

ดอกตัวเมีย

แต่สิ่งที่ยังเป็นปริศนากันอยู่ก็คือ เมล็ดของต้นไม้ที่เป็นพืชเบียนราก จะไปงอกต้นใหม่บนรากของต้นไม้ต้นอื่นซึ่งอยู่ใต้ดินได้อย่างไร ก็คือ ทำอะไร ทำอย่างไร ที่เมล็ดขนุนดินจะลงไปแปะถึงรากไม้ได้

มีข้อสันนิษฐานว่า เมล็ดของมันอาจติดไปกับกีบเท้าของสัตว์ กีบเท้าที่แหลมคมของสัตว์สามารถทำให้ดินยุบได้ และมีโอกาสที่จะไปเหยียบโดนถึงรากของต้นไม้ที่เป็น host ได้ เมล็ดขนุนดินที่ตกไปตรงนั้นก็จะสามารถฟักบนราก host ได้นั่นเอง หรือ อีกข้อสันนิษฐานที่น่าสนใจก็คือ เมล็ดขนุนดินถูกนำพาไปโดยแมลงที่กินซากพืฃรวมถึงพวกที่ขุดคุ้ยและมุดลงไปใน ดิน ซึ่งก็จะนำเมล็ดไปติดตามรากไม้ต่างๆได้ หรือบางที น้ำ ก็อาจเป็นตัวพัดพาลงไปตามร่องดินจนไปติดกับรากไม้ก็ยังได้ อย่างไรก็ตาม ปริศนาการกระจายพันธุ์ของขนุนดินนี้ยังคงต้องรอการพิสูจน์ต่อไป

  มดกินน้ำหวานจากดอก

การอนุรักษ์ขนุนดิน ต้องรักษาทุกอย่างให้อยู่ร่วมกันได้ วิธีการที่ดีที่สุดก็คือต้องอนุรักษ์ถิ่นที่อยู่ของพรรณพืชเหล่านั้น ให้ยั่งยืนตลอดไป ต้นไม้ที่ขนุนดินขึ้นเบียนรากหลายชนิดเป็นเถาวัลย์ (ที่มีคนเห่อกันไปตัดพักนึง) บทบาทของมันในระบบนิเวศที่ซับซ้อนของป่าเขตร้อน ก็คงเป็นเหมือนเป็นตัวควบคุมเถาวัลย์อีกทีก็ว่าได้ เพราะเถาวัลย์เป็นพืชที่ส่งผลเสียต่อต้นไม้ใหญ่ที่มันไปเกาะพันแย่งแสงแดด ขนุนดินก็ส่งผลเสียต่อเถาวัลย์แย่งน้ำเลี้ยงทำให้เถาวัลย์เติบโตได้ไม่เต็มที่นั่นเอง

นอกจากนี้ คนเรานี่แหละครับ ก็ใช้ประโยชน์จากมันได้ ชาวบ้านในแถบตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่างแถบป่าเขาใหญ่ในจังหวัดนครราชสีมาและปราจีนบุรี เรียนรู้ที่จะนำหัวของขนุนดิน (กากหมากตาฤาษี) ไปผสมกับสมุนไพรอื่นๆ ทำเป็นยาแก้หอบหืดได้มานามนม นับเป็นภูมิปัญญาท้องถิ่นที่น่าทึ่ง เพราะมีรายงานทางด้านการแพทย์ว่าสามารถนำลำต้นที่มีลักษณะเป็นหัวที่ฝังอยู่ใต้ดิน มาสกัดได้สารโคนิเฟอริน (coniferin) ที่ใช้ทำยาแก้โรคหอบหืดได้ นอกจากนั้นในตำราแพทย์แผนโบราณยังใช้ลำต้นใต้ดินของโหราเท้าสุนัข (B.abbriviata) ประกอบเครื่องยาโรคหัวใจอีกด้วย

เนื้อหาทางวิชาการโดยหลักๆ จาก เวปไชต์ของโรงเรียนระยองวิทยาคม

http://www.rayongwit.ac.th/library/kaset/supaporn/kanundin.htm

http://www.rayongwit.ac.th/library/kaset/supaporn/habitat.htm

http://www.rayongwit.ac.th/library/kaset/supaporn/useful.htm

http://www.rayongwit.ac.th/library/kaset/supaporn/species.htm

ผมเกือบจะจำไม่ได้ว่าเคยถ่ายภาพชุดนี้ ภาพชุดที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักเปรียบประดุจหนุ่มฉกรรจ์ที่กำลังจะขอสาวสวยแต่งงาน….

ผมเกือบจะจำไม่ได้ว่าภาพชุดนี้ผมถ่ายอย่างสุดหัวใจท่ามกลางอากาศที่เหน็บหนาว บรรยากาศที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา และระยะเวลาทั้งหมดในการเก็บภาพ

และ….ผมเกือบจะจำไม่ได้ว่าบทสรุปของเรื่องราวของภาพชุดนี้จบลงอย่างไร

เสียดายที่ภาพมันแสดงที่หน้านี้เล็ก ถ้าจะดูภาพใหญ่ๆ ให้คลิกที่ภาพนะครับ

โปรดเปิดใจและดูภาพด้วยความปล่อยวาง ให้ช้าลง ช้าลง

Music Credit: Losing Keys : Jack Johnson

ข้อมูลไม้ดอกหอม: นัฐวุธ ชื่นบาน

ด้วยว่าเมื่อมีเวลาว่างจะหาซื้อต้นไม้ ทั้งไม้ดอกไม้ประดับมาปลูกและตกแต่งที่บ้าน ทำให้ชื่นชอบที่จะเดินดูไม้ที่ขายตามตลาดหรือร้านค้าเมื่อมีโอกาส และยิ่งได้กลุ่มเพื่อนที่มีความรักในไม้กลุ่มหรือสกุลเดียวกันยิ่งแล้ว ยิ่งทำให้ยกขโยงคลั่งไคล้กันไปใหญ่

กุ๋ยป่าเอ่ยปากชวนไปเที่ยวงานเกษตรกำแพงแสน ที่จัดขึ้นในรั้วของ ม.เกษตร ที่จังหวัดนครปฐม ซึ่งเจ้าตัวเคลมไว้ว่าเป็นงานใหญ่ไม่แพ้กับงานที่จัดที่ ม.เกษตรบางเขน บางทีอาจจะยิ่งใหญ่กว่าด้วยซ้ำ และที่สำคัญในรั้วม.เกษตรกำแพงแสนนี้ยังมีส่วนไม้หอม ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นวงศ์กระดังงา ซึ่งเป็นวงศ์โปรดอยู่แล้ว จึงหมายมั่นปั้นใจไว้ว่าจะไปชื่นชมดอกของไม้กลุ่มหรือสกุลนี้เป็นอย่างยิ่ง

จะสมหวังหรือผิดหวังไปชมกันเลยดีกว่าครับ

งานเกษตรกำแพงแสน นครปฐม ปี 2554

งานมีตั้งแต่วันที่ 3-11 ธันวาคม แต่กลุ่มของผมเตรียมตัวไปกันตั้งแต่เย็นวันที่ 2 เพราะกะว่าเช้าตรู่ของวันที่ 3 จะไปถ่ายรูปไม้หอมแล้วก็ไปเหมาต้นไม้สวยๆ สภาพสวยๆ ที่อยากได้มาก่อนที่จะเหลือแต่ต้นไม่สวย

สวนไม้หอม ม.เกษตรกำแพงแสน

ที่สวนไม้หอม ม.เกษตรกำแพงแสน ยามนี้ต้องบอกว่าผิดหวังเป็นอย่างมาก ก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น มีการตัดแต่งกิ่งต้นไม้ต่างๆ มากมาย ซึ่งกุ๋ยป่าบอกว่าก่อนหน้านี้มันร่มรื่นกว่านี้มาก แล้วพอตัดกิ่งก้านไม้ใหญ่ออก ไม้เล็กที่อาศัยร่มเงาก็เจอแดดประเทศไทยเข้าไปเต็มๆ ทำให้เกิดอาการยืนต้นตายก็มี

ดังนั้นผมก็เลยเก็บภาพของดอกไม้หอมในสวนนี้มาได้แค่เพียงบางส่วนเท่านั้นเอง ซึ่งมันควรจะมีมากกว่านี้เยอะ

บุหรง Dasymaschalon sp.

โนรา Hiptage benghalensis subsp. benghalensis

กระดังงาจีน Artabotrys sp.

อโศก, อโศกน้ำ, โสกน้ำ Saraca indica

กุมาริกา, ช่อมาลี Parameria laevigata

ลดาวัลย์, ลัดดาวัลย์ Porana volubilis

ทุเรียนเทศ Annona muricata

ทั้งสวนนี้มีสิ่งที่ผมประทับใจก็เจ้าต้นทุเรียนเทศนี่แหล่ะ ผลคล้ายทุเรียนมาก ว่ากันว่าข้างในผลจะคล้ายกับน้อยหน่า

ผลของทุเรียนเทศ Annona muricata

ข้าวหลามดง Goniothalamus laoticus

เกล็ดกระโห้ด่าง Clusia rosea

มะป่วน, นมหนู Mitrephora tomentosa

ประยงค์, พะยงค์ Aglaia odorata

กระเทียมเถา Pachyptera hymenaea

บานบุรีหอม Odontadenia macrantha

พุดสวน, พุดฝรั่ง Tabernaemontana sp.

หลังจากเดินถ่ายภาพจากสวนไม้หอม หรือสวนไม้ดอกหอมแล้ว ก็ถึงเวลาเดินเล่นภายในงานเกษตรกำแพงแสนแล้วครับ

ในส่วนของร้านรวงที่นำต้นไม้ชนิดต่างๆ มาขายนั้น ต้องบอกว่าผิดหวังอีกแล้ว…. เพราะปีนี้จัดได้กระจัดกระจายมาก อีกอย่างผลพวงจากวิกฤติน้ำท่วมทำให้มีพ่อค้าแม่ค้านำต้นไม้หลากชนิดมาขายน้อยเจ้า ซึ่งกุ๋ยป่าบอกว่าปีที่แล้วนี่ร้านแน่นเอี้ยดวางแผงติดกันยาวเลยออกไปนอกเขตจัดงานกันเลยทีเดียว

ซึ่งร้านต้นไม้ส่วนใหญ่ก็จะเป็นพวกไม้เกษตร ไม้ในบ้านต่างๆ ทั่วๆ ไปหรืไม้สวนครัวที่ขายง่าย ส่วนพวกไม้เฉพาะทางก็มีน้อยร้าน เช่นร้านไม้กลุ่มกระดังงา ไม้กลุ่มสัปปะรดบิน ไม้กลุ่มทะเลทราย หรือแม้แต่กล้วยไม้ลูกผสมก็ตาม

ร้านสารพัดกล้วย

ร้านนี้เป็นร้านสารพัดกล้วย จะมีการนำเครือกล้วยพันธุ์ต่างๆ มาแขวนแสดงไว้ ให้เลือก ถูกใจก็ซื้อหน่อกันไปปลูกที่บ้าน ผมชอบมากแต่เสียใจตรงที่ชิมรสชาติของลูกกล้วยไม่ได้นี่สิ ….ก็ชอบกินกล้วยนี่นา ^ ^

ร้านต้นไม้อยู่กันแบบหลวมๆ

มะขามป้อมยักษ์

มะเขือการ์ตูน

ส้มรูปมือ

ขิงราสเบอรี่, ขิงมิกซ์เบอรี่

ลิ้นมังกร, ไม้ทะเลทราย

ยูโพเบียเสียบยอด Euphorbia decaryi

ต้นนี้สิไม้ทะเลทรายชนิดโปรดของผมยูโพเบียที่เสียบยอดลงบนตอของต้นอะไรสักอย่างผมจำชื่อไม่ได้ ทำเอาไขว้เขวเกิดอาการอยากได้ แต่สู้ราคาไม่ไหวจริงๆ ครับ

งานเกษตรกำแพงแสน 54

มาดูส่วนของจัดแสดงของมหาลัยฯ ก็จัดได้ดีครับ แต่ทางกลุ่มผมไม่ได้เน้นเท่าไหร่ เลยไม่ได้เก็บรายละเอียดมาเท่าไร

โมเดลเกษตรพอเพียง

โมเดลเกษตรพอเพียง

บอร์ดแมลงสต๊าฟ

ส่วนของมหาลัยจัดแสดงเรื่องแมลงและประโยชน์จากแมลง

หนอนไหมไทย

เหยี่ยวพิการ

เดินมาส่วนคณะสัตว์แพทย์ทำเอาคนชอบสัตว์อย่างผม สะ้ท้านจิตใจไปหลายขุม

นกฮูกที่โดนตัดปีก เพราะโดนยิงมา ปัจจุบันขาดอิสระในการโบยบินในท้องฟ้า

นกแสกที่ถูกโดนยิงมาเช่นกัน ชีวิตรอดแต่ก็ขาดปีกที่จะใช้บินอย่างอิสระ

เอี้ยงหงอนนกตกจากรังที่ทางคณะเลี้ยงดูไว้จนเชื่อง

นกเงือกกรามช้าง ไม่ทราบที่มา

เบียสดราก้อน กิ้งก่าทะเลทราย ส่วนจัดแสดงสัตว์เลื้อยคลาน

ปิดงานนี้พวกเราไปเยี่ยมชมโดมแมลงของมหาลัยเกษตรกำแพงแสน ต้องร้อง “คุณพระช่วย” อะไรมันจะโทรมขนาดนี้ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น แมลงหาแทบจะไม่ได้เลย จะไปดูตั๊กแตนกิ่งไม้ ตั้กแตนใบไม้ก็เจออยู่แค่ 3 ตัวในสภาพขาหักขาขาด ฝุ่นเยอะมาก จนไม่มีอารมณ์จะถ่ายรูป

หากเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องผ่านมาโปรดให้คำแนะนำหรืออธิบายด้วยครับว่าเกิดอะไรขึ้นกับโดมแมลงแห่งนี้ ทั้งๆ ที่น่าจะมีงบดูแลให้อย่างดีแล้วในแต่ละปีๆ

ตั๊กแตนกิ่งไม้

อะไรที่คาดหวังไว้อย่างสวยหรูบางครั้งมันก็ไม่ได้ที่จะสมหวัง 100% สงสัยผมคงจะคาดหวังอะไรๆ ในงานนี้มากไปหน่อยเลยต้องเกิดอาการอกหักกลับบ้าน แต่ก็ยังดีที่ได้พบเจออะไรหลายอย่างรวมทั้งต้นไม้ดอกไม้หลายชนิดที่ผมยังไม่เคยเห็นและยังไม่เคยมีภาพเลย

ดังนั้น…ถ้ามองส่วนที่ได้ตรงนี้ได้หล่ะก็ส่วนเสียก็คงตกประเด็นไป

ผมได้มีโอกาสนั่งพูดคุยกับนักเรียนคณะสัตว์แพทย์ของ ม.เกษตร กำแพงแสน สุนัขที่นอนจ๋อยอยู่ข้างๆ เธอนั้นคือสุนัขจิ้งจอกพันธุ์ไทยที่ถูกจับจากป่ามาขายสู่คนเมือง ขอคุยคร่าวๆ สั้นๆ ให้ได้ใจความ สิ่งที่นักเรียนสัตว์แพทย์คนนั้นอยากจะสื่อ และสิ่งที่ผมรู้สึก

ชิโร่ หมาจิ้งจอกไทย ที่มาเติบโตในเมือง

ชิโร่ คือสุนัขจิ้งจอกไทยวัยหนุ่ม Canis aureus

ชิโร่ ถูกจับพรากจากไออุ่นของแม่ตั้งแต่ตัวน้อย จากมือพรานป่าสู่มือของคนมีเงินที่นิยมเลี้ยงสัตว์ป่า

ชิโร่ ถูกเลี้ยงอย่างหมาในกรง เท้าไม่เคยได้สัมผัสผืนดิน เลี้ยงทิ้งขว้างให้กินแต่อาหารไม่มีประโยชน์ที่พอเพียง

ชิโร่ ป่วยเพราะโรคขาดสารอาหาร ข้อขางองุ้มไม่มีเรี่ยวแรง ถูกปล่อยทิ้ง และสุดท้ายคนมีิเงินก็โยนร่างป่วยๆ ให้กับโรงหมอ

วันนี้….ชิโร่ถูกย้ายมาอยู่ที่คณะสัตว์แพทย์ ม.เกษตรกำแพงแสน ได้รับการเลี้ยงดูที่ดี ตอนนี้ชิโร่ดีขึ้นมากแล้ว

สภาพล่าสุดที่เห็น……ชิโร่ขาดความเป็นสัตว์ป่าและสูญเสียสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่ตัวเองมีไปเรียบร้อย เป็นแค่สุนัขที่นอนเฉยๆ นิ่งๆ ไม่ดุร้ายอะไร

“เลิกเถอะครับ ถ้าคุณไม่ซื้อ ก็ไม่มีหมาในป่าที่ไหน ต้องมาตายในเมือง”

ชิโร่ หมาจิ้งจอกไทย ป่วยเป็นโรคขาดสารอาหารเพราะความไม่เอาใจใส่ดูแล

ข้อมูลทั่วไปสุนัขจิ้งจอก
Asiatic Jackal(Golden Jackal)
ชื่อทางวิทยาศาสตร์: Canis aureus

ลักษณะทั่วไป
เป็นสุนัขขนาดกลางคล้ายกับสุนัขไทยพื้นเมือง ขนสีน้ำตาลแกมเหลือง มีลายเป็นเป็นริ้วสีจางคล้ายรูปอานบนหัวไหล่ หูใหญ่ หางสั้นเป็นพวงสีน้ำตาล สุนัขจิ้งจอกมีกลิ่นเหม็นมาก

ถิ่นอาศัย, อาหาร
พบในเนปาล อัสสัม พม่า สำหรับประเทศไทยพบมากทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
สุนัขจิ้งจอกกินสัตว์เล็ก ๆ กินซากสัตว์ รวมทั้งผลไม้

พฤติกรรม, การสืบพันธุ์
ชอบออกหากินในเวลากลางคืน ส่วนเวลากลางวันมักจะนอนในโพรงดิน หากมีหลายตัวอาจจะไล่จับกินสัตว์ที่มีขนาดใหญ่ เช่น กวาง โดยมากหากินตัวเดียวหรือเป็นคู่ ไม่ค่อยอยู่เป็นฝูง บางครั้งขโมยไก่ชาวบ้านกิน จะดุเมื่อจวนตัว
สุนัขจิ้งจอกเริ่มผสมพันธุ์ได้เมื่อมีอายุ 2 ปี ระยะตั้งท้องนาน 2 เดือน ออกลูกครั้งละ 4 – 5 ตัว มีอายุยืนถึง 12 ปี

สถานภาพปัจจุบัน
เป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535

สถานที่ชม
สวนสัตว์ดุสิต สวนสัตว์เปิดเขาเขียว สวนสัตว์เชียงใหม่ สวนสัตว์นครราชสีมา

แนะนำเบื้องต้น ก่อนซื้อขาตั้งกล้อง

คลำนำ

จากการที่ผมต้องการซื้อขาตั้งกล้องดีๆสักอัน ทำให้ใช้เวลาไปกว่าสัปดาห์ หาข้อมูล ดูรีวิว ปรึกษา พูดคุยกับน้องอีกคนที่พอดีจะซื้อเหมือนกัน จนกระทั่งได้ข้อมูลต่างๆไว้ประกอบการตัดสินใจที่ดีพอควร จึงขอนำมาบอกเล่าไว้ ณ ที่นี้

พูดถึงขาตั้งกล้อง เราก็มักจะนึกถึงขาตั้งกล้องแบบ Tripod หรือแบบสามขา ซึ่งโดยปกติแล้วเราใช้มันเพื่อไม่ให้เกิดการสั่นไหวของกล้องในขณะถ่ายภาพแม้แต่น้อย ซึ่งนั่นก็ขึ้นอยู่กับความแน่นหนาของข้อต่อข้อล็อคทั้งหมดในขาตั้งนั้นๆ และน้ำหนักของขา ซึ่งแต่ละบริษัทก็จะมีการออกแบบที่แตกต่างกันไป (ถ้าไม่ไปลอกเขามา)

การเลือกซื้อขาตั้งที่อยากนำเสนอในที่นี้อาจไม่ได้เป็นขั้นตอนอย่างสมบูรณ์ เพราะผมเชื่อว่าแต่ละคนให้น้ำหนักกับตัวแปรต่างๆไม่เท่ากัน จึงจะเล่าเรื่องที่ควรพิจารณาเป็นหัวข้อไป เพื่อให้นักนิยมธรรมชาติอย่างผองเราสามารถเลือกขาตั้งคู่ชีพมาใช้ได้อย่างเหมาะสม

ขาตั้งกล้องนั้นเป็นของที่ว่ากันว่า ซื้อหนเดียวใช้กันยันตายครับ มันไม่มีเทคโนโลยีอะไรให้ต้องตาม ดังนั้นเลือกดีๆไปเลย

เนื้อหาสาระ

1. ยี่ห้อ

ท่านๆอาจสงสัยว่าผมเล่นยี่ห้อก่อนแบบนี้มันผิดหลักชายหนุ่มอย่างเราๆอยู่นะ อย่างเราๆมันต้องฟังชันค์การใช้งานมาก่อนสิ !! 

อย่าพึ่งสงสัยครับ เพราะในที่นี้ยี่ห้อกลับเป็นสิ่งสำคัญไม่น้อย โดยสิ่งที่ต้องคำนึงก็คือ ยี่ห้อไหนมีการรับซ่อมเมื่อมันเสีย

ขาตั้งที่มีตัวแทนจำหน่ายเป็นเรื่องเป็นราวและส่งซ่อมได้ที่ผมไปสำรวจมาคร่าวๆ มี GITZO  MANFROTTO  SIRUI  FOTOPRO  และ GIOTTO ส่วนยี่ห้ออื่นๆอย่าง  BENRO  และ DEAWA นั้น เสียก็ซ่อมเองหรือซื้อใหม่ไปเลย (ยังมีอีกหลายยี่ห้อแต่ไม่ได้ถาม) และแน่นอนยี่ห้อที่ผมว่ามีซ่อมนั้นจับแล้วน่าจะแข็งแรงใช้ได้ทุกยี่ห้อ

แล้วอย่าลืมถามทางร้านด้วยว่า ถ้าเสีย ยี่ห้อนี้มีซ่อมไหม ส่งที่ไหน ยังไง ร้านดังๆส่วนมากให้เอาขาตั้งส่งที่ร้านได้เลยครับ เขาจะส่งต่อให้เอง

2. น้ำหนัก และ ความสามารถในการรับน้ำหนัก

ทั้งนี้เนื่องจากวัสดุที่ใช้ทำนั้นมีทั้งโลหะอย่างอลูมิเนียม โลหะผสมแมกนีเซียม หรือบางทีก็เป็นชื่อประหลาดๆ และที่ล้ำที่สุดก็หนีไม่พ้นคาร์บอนที่เบากว่าปกติ แต่เรื่องพวกนั้นบางทีไม่จำเป็นที่เราจะต้องรู้นัก เพราะน้ำหนักของขาตั้งและความสามารถในการรับน้ำหนัก มันเป็นผลลัพพ์ของการออกแบบขาตั้งรุ่นนั้นๆซะมากกว่า ดังนั้น ข้ามไปดูเลยครับว่าขานั้นสรุปแล้วหนักกี่กิโลกรัม และรับน้ำหนักกล้อง+เลนส์+อื่นๆ ได้กี่กิโลกรัม

ถ้าจะติดเลนส์ยาวๆใหญ่ๆ บางทีน้ำหนักขาจำเป็นต้องมากขึ้น แต่ก็พิจารณาดีๆครับ ว่าแบกไหวหรือไม่ แล้วถ้ากะไม่ถูกว่า ถ้าต้องเดินทางไกลเราแบกได้หนักแค่ไหน ก็ลองถือลูกน้ำหนักเดินไปเดินมาในบ้าน รดน้ำต้นไม้ไป กวาดบ้านไป แล้วคิดครับว่าโอเคไหมกับน้ำหนักเท่านี้

3. ตัวขาตั้ง – ความสูง ความเตี้ย จำนวนข้อขา ระบบล็อคของข้อขา

หลักการเบื้องต้นที่สุด…  ขาตั้งที่เหมาะสมควรกางได้สูงถึงระดับสายตาเราโดยไม่ต้องยืดแกนออกมา บางทีก็ควรกางเตี้ยได้ด้วยสำหรับถ่ายอะไรเตี้ยๆ และอาจมีเรื่องปลีกย่อยในหัวข้อนี้ได้อีกเช่น ขาปรับกางได้กี่ระดับ

ภาพบนซ้าย ขาตั้งกล้องแต่ละแบบ กางขาแบบมุมแคบวางเทียบกัน  ภาพบนขวา ความยาวของขาตั้งเมื่อพับเก็บ

สำหรับจำนวนข้อต่อของขานั้น โดยพื้นฐานแล้ว พวกขา 3 ท่อนพับเสร็จแล้วขาจะยาวสักหน่อยแต่จะได้ความมั่นคงแข็งแรง ส่วนพวกข้อขามากหน่อยเช่น 5 ท่อน อาจมีโอกาสเสียหรือมั่นคงน้อยกว่า แต่ก็มีข้อดี คือ เวลาหดมาแล้วพับเก็บมันจะเหลือสั้นกว่าทำให้พกพาสะดวก

ภาพบน ขาตั้งสองแบบเทียบกัน มีระบบล็อคและข้อต่อต่างกัน

ระบบล็อคขาตั้งก็จะมีสองแบบคือแบบหมุนกับแบบพับ ว่ากันว่าล็อคแบบหมุนมีจุดอ่อนที่ดินทราย ส่วนล็อคแบบพับล็อคแม้ทนฝุ่นทรายได้ดีกว่าแต่ก็มีจุดอ่อนคือที่พับหักได้เช่นกัน ขึ้นอยู่กับวัสดุกับการออกแบบว่าทำได้ดีเพียงไร (ผมหักมาหลายอัน) สรุปว่าทั้งสองแบบมีจุดอ่อนทั้งคู่

จุดเชื่อมต่างๆก็สำคัญ ให้ดูว่าใช้น็อตที่ทำมาอย่างดี หรือ เป็นแค่หมุดย้ำ ถ้าเป็นหมุดย้ำอย่าไปเอามาครับ

นอกจากนี้แต่ละยี่ห้อ แต่ละรุ่นก็ยังมีลูกเล่นอีกบางประการเช่น

- มีปลายขาปรับเป็นเหล็กแหลมๆ หรือที่เรียกว่าขาทรายได้ด้วย

- ถอดมาเป็น Monopod ได้ด้วยแนะ

- พับขาย้อนกลับไปทางหัวได้ พับเสร็จเหลือยาวฟุตนิดๆ  wow

- แกนสามารถปรับไปยังแนวนอน หรือปรับเป็นองศาต่างๆได้

4. ตัวหัว – หัวบอล มีปรับหนืด มีบอลล็อค มีแพนล็อค หัวแบบนั้นแบบนี้มีให้เลือกมากมาย

ภาพบน หัวขาตั้ง

หัวนี่สำคัญมากๆ อย่างแรกเลยที่ต้องดูคือ มันต้องรับน้ำหนักกล้อง+เลนส์ของเราได้

หัวที่ผมนิยมใช้เป็นหัวบอลที่เน้นความสะดวก หมุนไปทางไหนก็ได้ โดยหัวบอลที่ดีควรล็อคแล้วแน่นเปรี๊ยะ สิ่งที่ควรมีมาด้วยก็คือ บอลล็อคไว้ล็อคให้นิ่งสนิท กับปรับหนืดไว้ทำให้ฝืดๆให้ปรับหัวบอลไปทิศทางต่างๆได้สะดวกไม่เลยไม่ร่วง

หัวบอลหลายรุ่นก็จะมีส่วนแพนมาให้ด้วย ทำให้สามารถแพนกล้องได้ด้วย (ไว้ถ่ายพาโนรามา) ซึ่งก็จะมีแพนล็อค กับที่วัดระนาบ ติดมาด้วยอีกอย่าง

ภาพบน เพลทที่ยึดตัวกล้อง สามารถถอดออกได้ ส่วนเพลทนี่จะติดกับตัวกล้องได้เลย เพื่อให้ยกจากขาตั้งและใส่กลับไปใหม่ได้สะดวก

และที่ต้องดูอีกอย่างคือ ส่วนของเพลทที่ยึดตัวกล้องเข้ากับขา ดูว่าแผ่นเพลทกับขามันคลอนไหม ต่อกับกล้องยากไหม ต่อแล้วแน่นหนาไหม มีกันหลุด หรืออะไรอื่นๆมาพอใจไหมเป็นต้น

สรุปโดยรวมจากข้อ 3 และ 4

สิ่งสำคัญที่เป็นผลลัพพ์ของข้อ 3 และ 4 ก็คือ ถ่ายภาพแล้วกล้องไม่สั่นแม้แต่นิดเดียวซึ่งสำคัญที่สุด และ ความสะดวกในการใช้งานเป็นเรื่องรองลงมา

ของพวกนี้บางทีดูจากสเปกก็ไม่สามารถมั่นใจได้ว่าจะนิ่งจริง แน่นจริง ดังนั้นเมื่อเราจะซื้อขาตั้งให้เอากล้อง+เลนส์ยาวๆหนักๆที่สุดของท่านไปลองด้วย ติดกับขากล้องแล้วลองเอามือจับเลนส์ปรับนู่นนี่นั่นดูซิว่าเลนส์ค่อยๆตกลงมาไหม ซูมสุดแล้วลองถ่ายภาพแล้วซูมภาพดูซิว่ามีการเบลอจากการสั่นไหม สองอย่างนี้ต้องไม่มี ถ้ามีถือว่าไม่ผ่านซื้อมาเสียเปล่าครับ

เคยเห็นมาแล้ว ตั้งขาล็อคเสร็จพร้อมทุกอย่าง ซูมถ่ายจันทรุปราคา ตั้งสองวิ ถ่ายแช๊ะ … ภาพสั่น …. สั่นตอนลั่นชัตเตอร์ .. ที่สั่นเพราะส่วนเพลทที่เชื่อมขาตั้งกับตัวกล้องมันคลอนๆ … ดูซิแค่ชัตเตอร์ลั่นแชะ ภาพสั่น แล้วจะเอาไปทำอะไรละเนี่ย …. ขาตั้งแบบนี้ใช้งานไม่ได้

5. ราคา

ราคาขาตั้งกล้องดีๆใช่ว่าถูกครับ แพงเอาเรื่อง ยิ่งถ้าทำจากคาร์บอนยิ่งแพงบรรลัยวายวอด

แต่ยุคนี้แข่งขันกันสูง ราคาอาจเรียกได้ว่าแปรตามคุณภาพ ขาตั้งสัญชาติจีนอย่าง FOTOPRO SIRUI GIOTTOS ที่สเปกคล้ายๆกัน ราคาจะไม่หนีกันมาก และมีรับประกันด้วยเหมือนๆกัน แต่จะมีลูกเล่นต่างกันไปให้สับสน เลือกไม่ถูก อยากได้ทุกอัน อิอิ … ตัวที่พอใช้ได้ครบเครื่อง กำลังเหมาะ น่าสนใจ จะอยู่ที่ราวๆ 4,000-6,000 บาท

ขาตั้งกล้องสัญชาติอิตาลีอย่าง MANFROTTO อาจมีราคาค่าตัวสูงกว่ามากๆ คือเอาแค่พื้นฐานครบ ก็ราวๆ 8,000-14,000 แต่มีดีที่ความเนี๊ยบ ทนทาน และรับประกันตลอดชีพ (ผมมีขาตั้งอันนึงที่ใช้มานาน Manfrotto 785b ใช้จนที่ล็อคหักไปสี่อัน นึกว่าซ่อมเสียตังค์ พอเอาไปส่งซ่อม ซ่อมฟรีซะงั้น แถมเปลี่ยนมาทั้งขาด้วย นิ้งเลย นานๆไป หัวบอลล็อคมันหลวม เอาไปซ่อมอีก เขาเปลี่ยนหัวให้ใหม่เลย กลับมานิ้งอีกรอบ ฟรีอีก !! ได้ใจไปเต็มๆซิ)

เอาหละครับ ก็คงจะพอสมควรแล้ว ทีนี้ ลองดูครับ ร้านที่ท่านจะไปซื้อได้ มีอะไรให้เลือกบ้าง แล้วดู ข้อ 1 2 3 4 5 ดูให้ครบ วนไปวนมา ใจเย็นๆ ไปหยิบๆ จับๆ ลูบๆ คลำๆ ชั่งใจดีๆ กลับไปคิดอีกสักวันสองวัน แล้วค่อยเอาสินสอดไปสู่ขอครับ

สิ่งใกล้ตัวเรามักมองไม่เห็นค่า ชอบไปแสวงหาหรือไขว่คว้าสิ่งที่อยู่ไกลตัวหรือสุดเอื้อม …… ผมจั่วหัวแบบนี้แค่เพียงจะเกริ่นนำถึงสิ่งมีชีวิตที่มีความสวยงามเป็นอย่างมากที่อยู่ใกล้เอื้อมของผมนี่เอง

ปลาจาดทอง หรือในชื่อสามัญ Golden Poropuntius, Norman’s Poropuntius และในชื่อวิทยาศาสตร์ Poropuntius normani Smith, 1931 เป็นปลาพื้นๆ ของทางบ้านผมเอง ปลาชนิดนี้มีถิ่นอาศัยสามารถพบได้ในลำธารต้นน้ำ ที่มีกำลังไหลที่ดีและคุณภาพที่ดี ในโซนภาคตะวันออกรวมไปถึงภาคกลางบางแห่งของลุ่มน้ำป่าสักเช่นโคราชและลพบุรี

ฝูงปลาจาดทอง ในถิ่นอาศัย

VDO ปลาจาดทอง Poropuntius normani

ชมคลิปฝูงปลาจาดทองกันนะครับ

ฝูงปลาจาดทอง ที่รวมตัวกันจำนวนมาก

ปลาจาดทองจะอยู่รวมฝูงกันขนาดเล็กๆ หรือในบางแหล่งจะอยู่รวมเป็นฝูงขนาดใหญ่เป็นร้อยๆ ตัว ซึ่งเกล็ดลำตัวและสีครีบที่เป็นสีเหลือง หรือเขียวมะกอกอ่อนๆ ยามเมื่อต้องแสงอาทิตย์ที่ส่องผ่านทะลุผิวน้ำมาจะทำให้เกิดแสงสะท้อนเป็นสีทองเหลืองอร่าม และเมื่อปลาจาดทองเหล่านี้อยู่รวมฝูงกันมากๆ แล้วถ้าหากได้เห็นด้วยตาตัวเอง จะรู้สึกตะลึงในความสวยงามยิ่งนัก

ปลาที่พบได้ปะปนได้แก่ปลาพลวง ปลาสร้อยนกเขา ฯลฯ

ปลาจาดทองในขณะที่พร้อมเจริญพันธุ์(Heat)

ปลาจาดทองจะมีลักษณะแบนข้างและสั้น(แต่ไม่สั้นเหมือนปลาตะเพียน) ในวัยเล็กสีโดยรวมของตัวปลานั้นจะยังไม่สวยงามนักและที่ขอบครีบหางจะเป็นสีดำ แต่เมื่อโตขึ้นสีของลำตัวก็จะเปลี่ยนเป็นสีเหลืองชัดเจน ขอบสีดำที่หางก็จะจางไป ในบางครั้งถ้าเราเห็นตุ่มเล็กๆ สีขาวที่เกาะอยู่บริเวณปลายปากและหน้าของปลาชนิดนี้นั้นแสดงว่า ปลาตัวนี้กำลังพร้อมที่จะเจริญพันธุ์

อุณหภูมิใต้น้ำวันนั้นที่ผมดำดูปลา และถ่ายภาพใต้น้ำ

สำหรับผมแล้ว สิ่งรอบตัวไม่ว่าใกล้หรือไกลเอื้อม มีความสำคัญทุกอย่างหมด และผมถือว่าสิ่งที่อยู่ใกล้เอื้อมนี่แหล่ะคือพื้นฐานของความสุขทั้งปวง

ภาพ: น้องมิ้ลค์ พิศสิณี

มหาอุทกภัย(น้ำท่วม)ของประเทศไทยปี 2554 นี้รุนแรงมากมายเหลือเกิน ไล่ยาวมาตั้งแต่ภาคเหนือจรดภาคกลาง ซึ่งชาวภาคกลางที่อยู่ในลุ่มน้ำเจ้าพระยาจะประสบปัญหานี้อย่างหนัก บ้านเรือน ไร่นาจมน้ำ มากบ้างน้อยบ้าง ประชาชนมากมายขาดที่พักพิง อาหาร และน้ำ

ภารกิจร่วมแจกถุงยังชีพ, กรอกและแจกจ่ายน้ำดื่มหนึ่งหมื่นขวด

ทางบริษัทที่ผมเป็นลูกจ้างอยู่นั้นได้จับมือกับโรงงานย่อยแห่งหนึ่งในจังหวัดอยุธยา มีโครงการสร้างเครื่องกรองน้ำและแจกจ่ายน้ำดื่มให้กับชาวบ้านแถวบางม่วง

โรงเครื่องกรองน้ำ และชาวจิตอาสากำลังช่วยกันเร่งมือกรอกน้ำดื่มสะอาดหวานชื่นใจลงขวด

เครื่องกรองน้ำขนาดใหญ่ถูกนำไปติดตั้งก่อน และชาวจิตอาสาตามไปทีหลังพร้อมกับขวดน้ำดื่มขนาด 1.5 ลิตรจำนวน 10,000 ขวด ดังนั้นภารกิจของชาวจิตอาสานั้นก็คือกรอกน้ำดืมจำนวน 10,000 ขวดให้เสร็จและนำไปแจกจ่ายกับชาวบ้าน

กรอกเสร็จก็บรรจุเป็นแพคนำมาเรียงรายกันเพื่อส่งต่อ

อีกส่วนของรถโมบายที่วิ่งจ่ายน้ำดื่มให้กับชาวบ้าน

นอกจากนี้ทางโรงงานย่อยก็ได้ทำรถโมบายบรรจุถังน้ำดื่มไปแจกจ่ายนอกรอบเรื่อยๆ อีกด้วย อีกทั้งทางบริษัทของผมเองก็ได้ทำถุงยังชีพที่มีของจำเป็นสองคันรถกระบะไปแจกจ่ายอีกด้วย

น้ำดื่มชื่นใจมาแล้วจ้า

ช่วยกันคนละไม้ละมือก่อนแบ่งสันปันส่วนนำไปดื่มกินกัน

ในวันนั้นเราได้ร่วมแรงกับชาวโรงงานย่อยและตำรวจอยุธยาในการทำภารกิจทั้งหมด ได้เห็นชาวบ้านหอบหิ้วถังน้ำมาใส่น้ำ บ้างเดิน บ้างขี่รถ บ้างก็พายเรือมารับของ

แค่ 1 วันที่เราทำกัน…. และหลังจากนี้ก็จะเป็นหน้าที่ของโรงงานย่อยที่รับมอบหมายเครื่องกรองน้ำเพื่อผลิตน้ำดื่มที่กินแล้วชื่นใจให้กับชาวบ้านในระแวกต่อๆ ไป

สภาพชีวิตความเป็นอยู่ที่เปลี่ยนไป

บ้านชาวบ้านที่อยู่ที่ต่ำมีชั้นเดียว ก็ขาดที่พักพิงต้องย้ายไปอยู่ร่วมกับญาติๆ

เอาอย่างเป็ด ปรับตัวให้เข้ากับสภาพได้ ก็อยู่ได้

ที่จริงมันมีเรื่องให้คุยเรื่องใ้ห้อธิบายมากมาย ตลอดเช้าจรดเย็นที่ผมและกลุ่มจิตอาสาได้ไปทำงานร่วมกัน รู้สึกว่านี่มันแค่สิ่งเล็กน้อยเท่านั้นเอง หากไม่ต้องกลับมาทำกิจส่วนตัวหรืองานประจำ ผมและกลุ่มเหล่าจิตอาสาคงอยู่ช่วยที่นี่ไปอีกยาว

ปล. บางทีมองในแง่ดีน้ำท่วมใหญ่ครั้งนี้จะชะล้างความสกปรกของประเทศไทยออกไปเสียที ขอเป็นกำลังใจให้กับเพื่อนชาวไทยทุกคนให้ผ่านพ้นช่วงทุกข์ยากนี้ไปให้ได้

ภาพ: หลายคน

***ถ้าบทความนี้มีประโยชน์ต่อสาธารณะ ก็ขอมอบความดีให้แก่ นณณ์ ผาณิตวงศ์ และ นัฐวุธ ชื่นบาน

กิจกรรมการดูปลา สำรวจและถ่ายภาพปลาน้ำจืด ที่อยู่ใต้น้ำนั้นในประเทศไทยเรา ผมสามารถพูดได้เต็มปากเลยว่าแทบจะไม่มีและหากลุ่มคนที่สนใจอย่างจริงจังนั้นแทบไม่ได้เลย

ผมเองนั้นเริ่มจากที่ไม่รู้และไม่เป็นอะไรเลย ก็ได้มาเจอกับเพื่อนๆ กลุ่มนึงที่ชักชวนสู่โลกใต้น้ำ แต่ในที่นี้คือโลกแห่ง “น้ำจืด” ซึ่งก็ได้เห็นอะไรมากกว่าเวลาที่ไปเล่นน้ำตกสนุกสนานทั่วไปตามอุทยานฯ ต่างๆ ผมเพลิดเพลินกับสิ่งที่ไม่เคยได้เห็น และได้สัมผัสกับสิ่งมหัศจรรย์มากมายที่อยู่ในโลกแห่งใต้น้ำจืดนี้…..

เริ่มดูโลกใต้น้ำจืด + ถ่ายภาพ จากที่ไม่รู้อะไรเลย : คลองพลิ้ว จันทบุรี

และก็อย่างที่บอกผมเริ่มจากไม่รู้และไม่เป็น แต่ก่อนแค่มีกางเกงขาสั้น 1 ตัว หน้ากากดำน้ำ 1 อัน และท่อหายใจ 1 อัน เท่านี้ก็มีความสุขมากมายแล้ว….จากความสนุกสนานเพลิดเพลินก็กลับกลายเป็นสิ่งที่ผมรู้สึกว่าขาดมันไปจากชีวิตไม่ได้เริ่มจริงจังที่อยากจะดูปลา และ….ในขั้นสุดท้ายคือต้องการถ่ายภาพวิว และปลาน้ำจืดที่อยู่ใต้น้ำจริงๆ เพราะเห็นว่าหนังสือและสื่อของประเทศไทยนั้นยังไม่เคยมีใครทำเลย หากเป็นหนังสือก็เป็นปลาที่ถูกจับขึ้นมาบนบก หรือภาพถ่ายในที่เลี้ยงตู้กระจก

เรามาเริ่มเลยแล้วกันนะครับ

การเตรียมตัว

1. อันดับแรก เนื่องจากใต้น้ำนั้นมีอุณหภูมิที่ต่ำกว่าบรรยากาศเหนือผิวน้ำ บางครั้งอาจจะอุ่นบ้าง เย็นบ้างตลอดไปจนถึงกับหนาวมาก ก็ต้องเตรียมสภาพร่างกายให้แข็งแรง และควรใส่เสื้อผ้าด้วยในการลงน้ำ เพราะเสื้อผ้าที่ดีนั้นจะสามารถเป็นฉนวนในการเสียอุณหภูมิของร่างกายเราได้

สังเกตุเสื้อผ้าของแต่บุคคล(แล้วแต่ความสะดวก): คลองไพบูลย์ จันทบุรี

2. จากเรื่องของเสื้อผ้า ผมแนะนำให้ใส่เสื้อแขนยาว และกางเกงที่มีชายคลุมถึงเข่า เพราะสภาพของลำธารหรือแหล่งน้ำแต่ละทีไม่เหมือนกัน บางที่เป็นน้ำไหลแรง มีโขดหินมาก บางทีก็เป็นพงหญ้ารก เพราะฉะนั้นควรเลือกเสื้อและกางเกงที่สามารถป้องกันร่างกายเราได้ด้วย และถ้าหากอยากดำน้ำได้นานๆ ทนต่อสภาพน้ำที่เย็นได้ดีนั้นให้ดีหน่อยก็หาเวทสูทดีๆ สักชุดไปเลยครับ

3. ควรใส่รองเท้าเป็นอย่างยิ่ง เพราะน้ำจืดในแต่ละที่ไม่ได้ใสราวกระจกเราจะไม่ทราบว่าใต้น้ำนั้นมีอะไรบ้าง อาจจะมีหินแหลมคม หรือขวากหนาม เรื่องของรองเท้านั้นให้ลองหาที่ตัวเองชอบและใส่ถนัด หรืออ่านไกด์บทความรองเท้าที่นี่ รองเท้าลุยน้ำตอนที่1 รองเท้าลุยน้ำตอนที่2

หน้ากากดำน้ำและท่อหายใจ สังเกตุที่กระเปาะเป่าน้ำทิ้งของท่อหายใจจะมีลักษณะที่สั้น

4. หน้ากากดำน้ำ และท่อหายใจ บอกได้คำเดียวครับว่ายิ่งแพงยิ่งดี ตัวหน้ากากนั้นมีให้เลือกแบบทั้ง 2 ช่อง และ 1 ช่อง มีทั้งแบบมุมแคบและมุมกว้าง อยากให้ไปลองก่อนใช้งานจริงที่ร้าน เพราะหน้ากากแต่ละรุ่นมันออกแบบมาไม่ได้ให้เข้ากับสรีระของใครคนใดคนหนึ่ง หน้ากากที่ผมเคยใช้อย่างถูกสุดแต่คุณภาพไม่ขี้เหร่ก็เป็นหน้ากากที่ขายทั่วไปที่ชาวบ้านเค้าเอาไว้ดำยิงปลากันนั่นแหล่ะครับ

ส่วนท่อหายใจให้เลือกแบบที่มีกระเปาะสามารถเป่าน้ำทิ้งได้จากด้านล่าง และมีส่วนชะลอน้ำล้น มีความโค้งงอเข้ากับรูปหน้า ซิลิโคนไม่แข็งกระด้าง เพราะมันอาจจะทำให้เราล้าได้เวลาคาบใช้นานๆ ทริกอีกอย่างนึงคือส่วนที่เป็นกระเปาะเป่าน้ำทิ้งอยากให้มองหาที่มันสั้นๆ ครับ เพราะเวลาเราดำน้ำตื้นมันจะได้ไม่ไปค้ำกับพื้นกรวดหรือหินมาก

5. Anti-fog ใช้สำหรับทาที่ตัวกระจกหน้ากากดำน้ำเพื่อป้องกันการเกิดฝ้า ถ้าจวนตัวหาไม่ได้ก็ใช้น้ำยาล้างจานก็ได้ หรือเอาแบบที่ผมใช้เมื่อหลายๆ ปีก่อน คือผมจะใช้ใบสาปเสือ หรือใบไม้กลุ่มนี้ขยี้แล้วทาที่กระจกหน้ากาก น้ำมันของใบสาปเสือสามารถป้องกันฝ้าได้ดียิ่งนักครับไม้พวกนี้ไม่ได้หายากเย็นอะไรเลยตามแหล่งน้ำต่างๆ ครับ

กล้องถ่ายภาพ

ตัวเลือกที่ผมคิดว่าดีที่สุดนั้นผมจะไม่พูดถึงกล้อง DSLR นะครับ เนื่องด้วยปัจจัยส่วนใหญ่แล้วทางกลุ่มผมจะดำน้ำจืดถ่ายภาพปลาไม่ลึกมาก ตื้นสุดก็แค่ตาตุ่ม ลึกสุดก็ 2-3 เมตร

กล้องใต้น้ำแบบคอมแพค + Housing

1.กล้องคอมแพค + Housing ค่อนข้างจะให้ภาพที่ออกมาดี และการซื้อ Housing เป็นการต่อยอดเดิมของคนที่มีกล้องคอมแพคอยู่แล้ว อีกอย่างตัว Housing นั้นก็ยังสามารถปกป้องน้ำเข้าได้ค่อนข้างชัวร์ เสียอย่างคือเทอะทะ น้ำหนักมาก เจอน้ำตื้นมากๆ ก็ถ่ายลำบาก

กล้องคอมแพคแบบกันน้ำในตัว Waterproof camera รุ่นใหม่ปี 2011

2. กล้องคอมแพคถ่ายภาพใต้น้ำโดยไม่ต้องใช้ Housing (Waterproof cameras) ข้อดีคือน้ำหนักเบา ความคล่องตัวสูง สามารถถ่ายน้ำลึกตื้นได้หลากหลาย ข้อเสียคืออาจจะเกิดอุบัติเหตุกับกล้องได้ในบางครั้ง และถ้าซีลยางเสื่อมเมื่อไหร่น้ำก็เข้ามาวงจรภายในกล้องเมื่อนั้น

กล้องคอมแพคแบบกันน้ำในตัว Waterproof camera

เรื่องการถ่ายภาพโดยใช้กล้องเหล่านี้นั้นค่อนข้างที่จะอธิบายยาก เพราะสภาพใต้น้ำจืดนั้นมีหลากหลายเหลือเกิน ทั้งความใสขุ่นของน้ำ ทั้งสีของน้ำ แสงแดดที่สามารถส่องลงมาใต้น้ำ ซึ่งอยากให้ทำความคุ้นเคยและรู้จักการใช้งานกล้องบนบกหรือถ่ายภาพทั่วไปจนชินและรู้จักกล้องให้ดีก่อนแล้วไปลองกับสถานการณ์ใต้น้ำจริงเลยจะดีกว่ามาก ถ้าทุกอย่างลงตัวแล้วเรื่องมุมมองความสวยงามก็จะตามมาเอง

แหล่งดำน้ำจืดและถ่ายภาพใต้น้ำจืด

ทุกๆ ที่ ที่เป็นน้ำจืดครับ กลุ่มผมไม่ได้เจาะจงว่าจะต้องถ่ายภาพปลาในลำธารที่อยู่ในอุทยานฯ มี่เป็นแหล่งต้นน้ำเท่านั้นอย่างเดียว จะเป็นลำธารข้างทาง ใต้สะพาน หรือแอ่งน้ำตื้น หรือนาหนองบึงในปลายฤดูน้ำหลากก็เคยลงไปถ่ายกันมาแล้ว

ร่องลำธารที่เป็นหินคมและลื่น ด้านข้างๆ จะมีขวากไม้

แต่สำหรับผู้ที่เริ่มต้นอยากให้มองหาแหล่งน้ำใสๆ ยิ่งใสยิ่งดีซึ่งก็หมายถึงตามแหล่งต้นน้ำต่างๆ นั่นแหล่ะครับ เพราะจะทำให้ถ่ายภาพได้ง่ายขึ้นยิ่งมีแสงแดดที่สามารถส่องลงมาที่ผืนน้ำได้ทั่วถึงก็ยิ่งทำให้ถ่ายภาพใต้น้ำได้ง่ายขึ้น

แหล่งน้ำจืดสามารถสำรวจและถ่ายภาพได้ทุกที่แม้กระทั่งความลึกแค่เหนือตาตุ่มหน่อยเดียว

การได้ไปสัมผัสกับแหล่งน้ำต่างๆ ในสภาพภูมิประเทศที่หลากหลายทำให้ได้เห็นชีวิตใต้น้ำที่แตกต่างกันไป ถึงแม้บางที่เราจะไม่ได้ภาพเพราะแสงน้อยน้ำขุ่น แต่เราก็ได้เฝ้ามองการดำรงชีวิตของสัตว์และโลกใต้น้ำได้อย่างมีความสุขเหมือนกัน

หนังสือและข้อมูลอ้างอิง

การที่จะทำให้ภาพถ่ายและการดูสิ่งมีชีวิตใต้น้ำนั้นให้มีคุณค่ามากขึ้นไปอีก คือการที่เราได้รู้จักกับสิ่งมีชีวิตนั้นๆ ดังนั้นเราจึงจำเป็นต้องมีแหล่งอ้างอิงครับ

คู่มือปลาน้ำจืดขนาดพกพา

1.ถ้าเป็นหนังสือปลาน้ำจืดนั้น เล่มที่ค่อนข้างครอบคลุมและสะดวกในการพกพาที่สุดจะเป็นหนังสือชื่อ “คู่มือปลาน้ำจืด” ของ ดร.ชวลิต วิทยานนท์

2.หนังสือและชุดคู่มือนักสืบสายน้ำ ของ มูลนิธิโลกสีเขียว

3.เวบไซด์ Siamensis.org และ ดัชนีสิ่งมีชีวิตของเวบไซด์ Siamensis.org เป็นแหล่งข้อมูลของสิ่งมีชีวิตใต้น้ำได้เป็นอย่างดีของโลกออนไลน์

4.เวบไซด์ Mirrorwild.com เป็นแหล่งดูภาพใต้น้ำโดยเฉพาะน้ำจืดได้เป็นอย่างดีเช่นกัน

ณ ปัจจุบันนี้กิจกรรมการดูปลาและถ่ายภาพโลกใต้น้ำจืดของผมและเพื่อนผมเริ่มน้อยลง ยังเคยคุยกันเล่นๆ ว่าถ้าหมดกลุ่มผมไปแล้วจะมีใครมาแทนที่……ซึ่งผมและกลุ่มยังเฝ้ารอคนที่รักจริง และจริงจังกับการสำรวจถ่ายภาพใต้น้ำจืดนี้อยู่เสมอครับ

หวังว่าจะเป็นความรู้ต่อผู้อ่านไม่มากก็น้อย

ปลาค้อถ้ำพระวังแดง Spies’s Blind Cave Loach
ถ้ำพระวังแดง ผมมีโอกาสได้ไปศึกษา และเยี่ยมชมอยู่บ้างหลายครั้ง สิ่งที่เป็นที่เชิดหน้าชูตาหรือจุดขายของส่วนหนึ่งใน อช.ทุ่งแสลงหลวงแห่งนี้ นั่นก็คือปลาค้อถ้ำตาบอด ซึ่งมีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Schistura spiesi Vidthayanon & Kottelat 2003 ซึ่งชื่อนั้นถูกตั้งให้เป็นเกียรติแก่ผู้ค้นพบและยังเป็นนักสำรวจถ้ำชื่อดังนาม จอห์น สปีส์ (John Spies)

ปลาค้อถ้ำพระวังแดง Schistura spiesi

ปลาค้อถ้ำพระวังแดงมีลักษณะทั่วไปก็คล้ายกับปลาค้อกลุ่มหางส้อม แต่ที่พิเศษคือเนื่องจากปลาชนิดนี้อาศัยอยู่ในถ้ำที่มืดสนิทจึงมีลำตัวเป็นสีชมพูและเหลืองอ่อนๆ ดวงตานั้นไม่มีความจำเป็นต้องใช้ในถ้ำที่มืดมิดจึงถูกกำจัดออกไปเพื่อลดพลังงาน แต่ในปลาบางตัวก็อาจจะเห็นเป็นจุดสีดำอยู่บ้าง ว่ายหากินเดี่ยวๆ หรือเป็นฝูงเล็กๆ 2-3 ตัว อาหารนั้นก็จะเป็นยพวกเศษซากต่างๆ ที่ลอยตามน้ำมา และอาจจะรวมถึงมูลค้างคาวที่อาศัยในถ้ำนี้ด้ว

นณณ์เพื่อนผมได้อธิบายในเรื่องของปลาบางตัวที่มีตาและไม่มีตาไว้ว่า
“การหายไปของตาปลาถ้ำคาดว่าเป็นลักษณะการวิวัฒนาการที่เรียกว่า use-disuse เป็น genetic drift ในรูปแบบหนึ่ง ที่การเปลี่ยนแปลงในลักษณะของสิ่งมีชีวิต เกิดขึ้นแล้วไม่ก่อให้เกิดผลเสียและ/หรือ อาจจะมีผลดี เช่นในกรณีไม่มีตาก็เป็นการประหยัดพลังงานส่วนหนึ่งที่จะเอามาสร้าง/ดูแลตา ก็ส่งผลให้ ลักษณะการเปลี่ยนแปลงนั้นๆ สะสมอยู่ในประชากรของสัตว์มากขึ้น มันเป็นลักษณะแบบ complex trait variation ไม่ได้ปิด/เปิด แบบสีดอกไม้ เลยไม่ได้มีปลาแบ่งเป็นสองกลุ่มชัดเจน แต่จะเกิดขึ้นเป็นแบบคละกัน และจะน้อยลงไปเรื่อยๆตามกาลเวลาและสถานะการณ์”

ปลาค้อถ้ำพระวังแดง ปัจจุบันเป็นสัตว์น้ำคุ้มครองตามประกาศของกรมประมง แหล่งอาศัยของเค้านั้นเป็นถ้ำน้ำยาว 12.5 กิโลเมตรเชื่อมต่อกับคลองชมพู หากมีเขื่อนคลองชมพูผุดขึ้นมาหล่ะก็ ถ้ำน้ำทั้งถ้ำที่เป็นถิ่นอาศัยเดียวของปลาชนิดนี้ รวมทั้งชะตาชีวิตของสัตว์ชนิดนี้รวมทั้งผองเพื่อนของเขาที่เป็นสัตว์เฉพาะถิ่นต้องหายไป มิอาจจะเรียกกลับมาได้อีกเลย

ปลาค้อถ้ำพระวังแดง Schistura spiesi ในขนาดตัวที่เล็กกว่า

หนังสือพิมพ์ วรรณกรรมรายวัน ปรกติจะไม่ได้ซื้ออ่านเองจะเปิดอ่านได้ก็ต่ออเมื่อเวลาไปกินข้าวตามร้าน ส่วนของที่ออฟฟิศที่ทำงานก็จำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ได้เปิดอ่านมันกี่วัน กี่นานมาแล้ว จำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่เปิดหนังสือพิมพ์ของออฟฟิศอ่านยังเป็นของเจ้า “คมชัดลึก” อยู่เลย แต่วันนี้มีแปลกตรงที่เปลี่ยนเป็นของสำนักพิมพ์ “เดลินิวส์” ก็เลยหยิบมาเปิดอ่านคร่าวๆ

ไปสะดุดกับคอลัมภ์นึงเกี่ยวกับเกษตร ขึ้นหัวข้อว่า “จัดตู้ปลาอย่างมืออาชีพ” ไอ้เรามันก็ชอบเลี้ยงปลาอยู่แล้วก็เลยสนใจเป็นพิเศษ ยังไม่ได้ทันอ่านเนื้อหา ตามนิสัยคนก็ต้องดูรูปก่อน …..มีรูปตู้ไม้น้ำด้วย…อา….อย่างนี้ยิ่งชอบ..

แต่ว่าเอ…ไอ้ขอนไม้รูปครีบฉลามนี่มันสวยแฮะ…เอ..ยิ่งดูทำไมยิ่งคุ้นๆ วะ ทั้งต้นไม้ ทั้งปลา ทั้งอุปกรณ์ตู้ที่ทำเอง…

เฮ้ย..! …นี่มันตู้ปลาที่บ้าน อ้าว..นี่มันรูปที่กูถ่ายนี่หว่า

นสพ. เดลินิวส์ 1 กันยายน 2554

สรุป…นิสัยเดิมๆ ที่นสพ.ชอบทำก็คือเอาภาพของคนอื่นที่ไม่ตัวเองไม่ได้ถ่ายมาใช้โดยไม่ได้รับอนุญาต ซึ่งก็เป็นมานานนม ไม่ได้หมายถึงเจ้า “เดลินิวส์” เพียงอย่างเดียว เพื่อนๆ หลายคนทักว่าให้ฟ้องเลย แต่ผมกลับคิดต่าง

ภาพนี้ถูกโพสไว้ที่ไหนสักแห่งนานมากๆ แล้วตั้งแต่ปี 2548 หกปีที่แล้ว เค้าก็ัยังไปขุดเอามาใช้ได้ แต่ว่าด้วยโลกของอินเตอร์เนทผมลองหาดูก็พบว่าภาพของผมนี้ถูกนำไปใช้ที่อื่นอีก ตัวนสพ.คงไปก๊อปจากพวกนี้อีกที่ ก๊อปต่อกันไปเป็นทอดๆ

สิ่งที่ผมคิดต่างคือ นสพ. หรือเวบไซต์เหล่านั้นไม่ได้เอาภาพผมไปทำมาหากินในเชิงพานิชย์จนเกินไป เพียงนำไปประกอบบทความเพื่อเป็นความรู้ ถ้าหากว่าเอาไปทำเป็นโบชัวร์ ป้ายโฆษณาต่างๆ หากินในเชิงพานิชย์จริงจัง อันนี้สิน่าสนใจในเรื่องการฟ้องร้อง

ภาพตู้ไม้น้ำต้นฉบับที่ถูกก๊อปปี้จาก นสพ.เดลินิวส์

เอาหล่ะผมคงต้องทำบันทึกไว้ก่อนว่า นสพ.เดลินิวส์ ฉบับวันพฤหัสบดี ที่ 1 กันยายน 2554 ได้ทำการนำภาพถ่ายตู้ไม้น้ำของผมไปใช้ โดยไม่ได้รับอนุญาติ ต่อจากนี้ไปก็จะดำเนินการกล่าวโทษกับทางสำนักพิมพ์ อย่างน้อยก็ไปด่าสักหน่อยว่า “มักง่ายเกินไป”

ภาพตู้ไม้น้ำต้นฉบับตู้เดิมแต่สภาพที่สวยกว่า ที่ถูกก๊อปปี้จาก นสพ.เดลินิวส์

ถ้าอยากจะได้จริงๆ ผมไม่หวงเลย ถ้าเอาไปเป็นประโยชน์แบบนี้เอาไฟล์ดีๆ สวยๆ ภาพตอนที่ตู้มันสวยพีคๆ ก็ไม่ยอมเอาไป ดั้นเอาอีตอนเป็นตะไคร่ไป ทุเรศจริงๆ ….

“กลับมาอีกครั้งที่สะแกราช” ที่ผมใช้คำว่า “กลับมาอีกครั้ง” เพราะเมื่อสองปีก่อนหน้านี้ผมได้เคยไปที่สถานีวิจัยสิ่งแวดล้อมสะแกราชแห่งนี้มาแล้ว แต่ก็นั่นแหล่ะผมไม่ได้เอาทริปที่ล่วงเลยนั้นมาเล่าประกอบภาพถ่ายให้ฟังกัน….ซึ่งไม่อาจจะบอกได้ว่าจะเอาเรื่องเก่ามาเล่าใหม่ได้ไหม

เอาหล่ะ…ก่อนหน้านี้ผมเพิ่งจะบ่นไปหยกๆ ว่าไม่ได้ออกไปไหน แล้วจู่ๆ ผมก็เปนหัวเรือหันทิศไปยังจังหวัดโคราชอย่างรวดเร็ว ก็เพราะว่าสถานีวิจัยสิ่งแวดล้อมสะแกราชนี้คนธรรมดาๆ อย่างผมไม่ได้เข้ากันง่ายๆ แต่ได้รับคำชวนจาก อ.วุฒิ และอ.วีรยุทธ เลาหจินดา ซึ่งทั้งสองท่านนี้เป็นอาจารย์ประจำ ม.เกษตรศาสตร์ที่ได้เข้ามาทำวิจัยเกี่ยวกับสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก โดยเฉพาะกลุ่มกบ-เขียด-ปาด ทั้งหลาย ผมจึงไม่รีรอที่จะไปร่วมทริปครั้งนี้ทันที

ในทริปนี้ทางทีมผมที่ไปสมทบก็จะมีขาประจำคือเพื่อนนณณ์ (ไม่รู้มันไปทำอะไรมาอ้วนกว่าเดิมเยอะ) และ…เอริ์ทหรือกรีนอายส์นักเขียนอีกคนของ MW นั่นเองครับ

จุดมุ่งหมายของเราในครั้งนี้ก็ตามเจ้าของทริปนั่นแหล่ะครับ ก็คือเน้นไปทางด้านสัตว์สะเทินทั้งหลาย และรวมไปถึงสัตว์เลื้อยคลานด้วย ซึ่ง…ผมจะพาไปรู้จักกับสัตว์ตัวเล็กๆ ซึ่งมีความน่ารัก และมีความหมายต่อโลกใบนี้…เชิญทัศนาครับ..

ป่าดิบแล้ง คือผืนป่าทั่วไปของสถานีวิจัยสิ่งแวดล้อมสะแกราชแห่งนี้

ยามเมื่อฝนตก หรือมีน้ำหลากมา จะมีหลุมซึ่งจะกักเก็บน้ำไวราวกับเป็นโอเอซิสสำหรับเป็นที่วางไข่และอนุบาลของสัตว์สะเทินทั้งหลาย

อาจารย์วุฒิ กำลังโชว์ลูกอ๊อดของปาดที่อยู่ในหลุมน้ำ

เกี่ยวกับแมลง

แมลงช้าง หรือแมงปอมีหนวด เป็นแมลงที่ออกหาและตื่นตัวกลางคืน กลางวันจะเกาะนิ่งตามสุมทุมพุ่มไม้

แมงมุมเขากระทิง พบมากมายตามต้นไม้ในระดับสายตา

แมงมุมชนิดนี้ จะกางใยและหลบซ่อนตัวอยู่ในกระบอกรัง เมื่อมีแมลงตัวเล็กมาติดใยจะย้ายตัวมากัดเหยื่ออย่างรวดเร็ว

ตัวอ่อนของมวนชนิดหนึ่ง

ตั๊กแตนกิ่งไม้ ที่พรางตัวให้แนบเนียนกับวัสดุที่เขาเกาะ

แมลงปอปีกแผ่แปดจุด เพศผู้ พบได้ทั่วไปตามแหล่งน้ำ

บึ้งมีหลายชนิด ที่เห็นคือบึ้งดิน

ว่าด้วยเรื่องของต้นไม้ใบหญ้า

จิงจาบ Miliusa mollis ไม้ดอกเล็กกระจิ๋วอยู่ในวงศ์เดียวกับกระดังงา

นณณ์บอกว่าเจ้าดอกสวยรูปกรวยนี้คือถั่วแปบช้าง หรือ กันภัย Afgekia sericea ขึ้นเลื้อยไปทั่วอยู่บริเวณทางเข้าของสถานีฯ

ถึงคิวของสัตว์เลื้อยคลาน

ตุ๊กกายป่าตะวันออก Cyrtodactylus intermedius เป็นตุ๊กกายที่ออกมาต้อนรับเราหลายชีวิต แล้วก็มีเจ้าตัวเล็กนี่แหล่ะที่ทำให้ผมสังเกตุพฤติกรรมเค้าอยู่นาน

น่าแปลกใจว่าตุ๊กกายป่าตะวันออกวัยเจริญพันธุ์ที่นี่จะมีขนาดตัวย่อมๆ ไม่ใหญ่มากเหมือนพบที่อื่น

ตุ๊กกายดงพญาเย็น Cyrtodactylus angularis ตัวนี้แหล่ะที่รักของผม เป็นตุ๊กกายที่มีลักษณะแปลกคือจะโก่งตัวไม่เอาท้องแตะพื้น และจะงอหางเมื่อตื่นตัว…

กิ้งก่าเขาหนามยาวจันทบูรณ์

กิ้งก่าแก้ว Calotes emma ตัวน้อยๆ มีหลายตัว ป่าอยู่ในช่วงที่สัตว์เหล่านี้เพิ่งออกจากไข่

กิ้งก่าแก้ว Calotes emma ตัวใหญ่ๆ

งูลายสอใหญ่ Xenochrophis piscator เป็นงูบกที่หากินในน้ำ และเป็นงูชนิดเดียวที่เราพบในทริปนี้

ลูกอ๊อดไอไลท์ของทริปนี้

ลูกอ๊อด มากมายของกบหลากหลายชนิด

ลูกอ๊อดอึ่งข้างดำ

ลูกอ๊อดอึ่งลายเลอะ หางแดงสวย..ดูๆ ไปเหมือนปลาหัวใสที่อยู่ในทะเลเลย

ไข่ปาดจิ๋วลายแต้ม Chiromantis hansanae งานวิจัยพบว่ากลุ่มไข่ที่มีแม่เฝ้ามีอัตราการถูกทำลายด้วยหนอนแมลงวันน้อยกว่า

พักสายตา

นักวิจัยสัตว์สะเทินชาวต่างชาติ คุยกันเธอบอกว่าเจ้าของโปรเจคเป็นคนฮ่องกงซึ่งบ้านเค้าไม่มีที่ให้วิจัยเลยต้องถ่อมาที่นี่ แม้เป็นหญิงเธอก็ลุยสุดๆ

สุขสันต์วันกบๆ

อาจจะดูโหดร้ายไปสักนิดสำหรับแมงมุมตกปลาที่จับปาดจิ๋วลายแต้มกิน

อึ่งลายเลอะ โก่งคอเสียงดังสุดๆ ไปอยู่ตรงนั้นเราคงคุยอะไรกันลำบากมาก

ปาดจิ๋วหนองค้อ Chiromantis nongkhorensis นอนกลางวันหยีตาบนต้นตดหมา

ปาดจิ๋วหนองค้อ

ปาดจิ๋วศรีราชา, ปาดจิ๋วลายแต้ม Chiromantis hansanae ตัวเล็กประมาณ 1-1.5ซม. น่ารักเกินบรรยาย

ปาดจิ๋วลายแต้ม

ปาดจิ๋วลายแต้ม ท่าแบบนี้เค้าเรียกว่าท่ามาตรฐานของบรรดาปาดทั้งหลาย

อึ่งหลังไพร Pelophylax lateralis

บอกกับนณณ์ว่าถ้าเจอกับตุ๊กกายป่าดงพญาเย็น ขอชักภาพคู่สักภาพ…

ถึงแม้คราวนี้จะไม่เหมือนคราวที่แล้วที่ได้เคยไปเยือนสะแกราชก็ตาม…(ผมขออุบอิบไว้ก่อน คาดว่าคงมีการเอาภาพและเรื่องราวเมื่อสองปีที่แล้วมาให้ชมกันแน่ๆ) …ก็ยังดีใจว่าสรรพสิ่งและสัตว์ต่างๆ ยังอยู่ดี

วรรคสุดท้ายก่อนบรรยายรูปผมบอกว่า สัตว์สะเทิ้นน่ารักเหล่านี้เป็นส่วนสำคัญของโลกใบนี้ …..เพราะอะไร?…..

ก็เพราะว่า…ถ้าหากยังมีสัตว์เหล่านี้นั้นย่อมแสดงว่า..สุขภาพของธรรมชาติตรงนี้ยังดีอยู่ ซึ่งก็คือเป็นดรรชนีวัดความสมบูรณ์ของป่าและสิ่งแวดนั่นเองครับ

สวัสดี..

บัลลังค์ ศิริพิพัฒน์ (ไอ้ลูกทุ่ง)

ผมใช้ประโยคนึงกับคนที่รู้จักว่า “หากต้องการความรู้สึกไหน ก็ให้เราไปหาและสัมผัสกับความรู้สึกนั้น”

และอีกประโยคนึงที่ผมใช้กับอีกคนที่รู้จักอีกคนนึงว่า “ถ้าหัวใจของเธอมันเพรียกหา แล้วถ้าเธอไม่ออกไปตาม หรือไปค้นหาหัวใจของเธอ แล้วเธอจะได้อะไร”

แล้วมันก็ถึงวันนั้นสำหรับผม “ไม่ไหวแล้ว จะลงแดง” ทั้งที่ร่างกายไม่ค่อยพร้อมเท่าไหร่ แต่ก็อยากตามใจตัวเองบ้าง ผมมีเวลาแค่ 1 วันเท่านั้นที่จะเสพสุขและตอบสนองหัวใจสีเขียวของผมได้ จึงจัดแจงแต่งกายเก็บข้าวของมุ่งหน้าไปยัง รอยต่อระหว่างจังหวัดระยองและจังหวัดจันทบุรี ซึ่งเป้าหมายของผมครั้งนี้คือบึงน้ำเปรี้ยว อ.ท่าใหม่ และบริเวณป่าโกงกางของ ต.ปากน้ำประแส เป็นอย่างไรไปตามชมกันนะครับ

บึงน้ำเปรี้ยว ท่าใหม่

ก่อนเข้าหมายบึงน้ำเปรี้ยวก็ได้รับการต้อนรับจาก ตะกวด สัตว์เลื้อยคลานสกุลเดียวกับเหี้ย แต่มีให้เห็นน้อยกว่า

เป็นอะไรที่ออกแนวหงุดหงิดใจมาก เพราะ ณ ที่แห่งนี้ผมติดตามมาแล้ว 3 ปี ซึ่งก่อนหน้านี้จะมีช่วงเวลาพีคของบึง น้ำจะใสบัวสีแดงขึ้นมากมายและมีฝูงปลาซิวหนูมารวมฝูงกันเป็นหมื่นเป็นแสนตัว

ตอนนี้ผมไม่แน่ใจแล้่วสิ น้ำก็ขุ่นเต็มไปด้วยตะกอนและเลน ผมสามารถถ่ายภาพปลาซิวหางกรรไกรได้มาแค่นี้เอง

เหมือนคนอกหักซ้ำซ้อนที่ซัดแห้้วมาหลายกระป๋อง ก็เลยต้องจำใจย้ายหมายมาแบบตัวเหม็นๆ ไปสู่ตำบลปากน้ำประแส อ.แกลง ระยอง ที่นี่มีสัญลักษณ์ที่สำคัญคือเรือรบปลดระวาง “เรือรบประแส 412″

ดูเหมือนว่าที่ปากน้ำประแสนี้กำลังพัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยว มีโครงการหลายๆ อย่าง ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือการปลูกป่าชายเลน

เป้าหมายของผมอยู่ตรงนี้ ที่ทางเดินศึกษาธรรมชาติป่าชายเลน หมู่ 7

สิ่งที่เค้าเชิญชวนก็มีหลายอย่างเช่นการดูหิ่งห้อย ดูระบบนิเวศ ชมวิวทิวทัศน์ แต่นั่นก็เป็นแค่ส่วนหนึ่งแต่ผมมีอะไรบางอย่างอยู่ในใจแล้วหล่ะถึงดั้นด้นมาที่นี่ แล้วก็รอเวลาอย่างใจเย็นเพื่อที่จะพบกับบางอย่างในเวลาอันสมควร

ต้นแสม: ในระบบนิเวศของป่าชายเลนนั้น มีความหลากหลายมาก เอาเฉพาะแค่ระดับต้นไม้ก็มีให้เราดูมากมาย

ต้นโกงกางที่นี่แปลกดีจัง เป็นโกงกางที่มีขนาดลำต้นเล็ก แต่สูงชลูด สูงมาก ผมชักไม่แน่ใจว่าป่านี้เกิดขึ้นเองหรือว่าเกิดจากการปลูก

ระบบนิเวศป่าชายเลน

รูปูแสม เฝ้ารอเจ้าของรูอยู่พักนึงไม่ออกมาเสียที จริงแล้วเจ้าของบ้านจะเข้าๆ ออกๆ บ้านตลอดวัน ซึ่งตอนหลังผมก็ไม่แปลกใจเลย เพราะว่ามีการดักลอบปูแสมเป็นอาชีพของคนแถวนี้ แล้วก็เป็นไปได้ว่าเจ้าของรูนี้อาจจะไปอยู่ในจานส้มตำของใครแล้วก็เป็นได้

ผมยังคงเดินต่อไปเรื่อยๆ จนพ้นแนวป่าออกสู่ทะเล มีการสร้างศาลาที่พักกายพักใจ ให้หายเหนื่อยจากทุกๆ อย่าง ผมนั่งลงอย่างสบายใจ ลมทะเลพัดมาเบาๆ …..เฮ้ย..มันดีจริงๆ พับผ่า

พักจนเหงื่อหมาด ผมก็เิริ่มเดินต่อ ดูเวลา และดูแสงของวัน….บอกกับตัวเอง ใกล้แล้ว ใกล้จะถึงจุดไคล์แมกของผมแล้ววันนี้

ระหว่างทางผมก็ได้เจอกับว่านท้าวยายม่อม(ชนิดหัว) ก็คล้ายๆ กับพวกต้นบุกนั่นแหล่ะครับ เคยเห็นแต่ภาพถ่าย เพิ่งได้เห็นต้นเป็นๆ ก็เลยเพลิดเพลินกับการถ่ายว่านต้นนี้อยู่นานเหมือนกัน

เท่าที่ทราบมาว่านท้าวยายม่อม มีสรรพคุณใช้แทนอาหารของคนไข้ในสมัยก่อน เพราะที่หัวนั้นมีความเป็นแป้งสูง สามารถบดและละลายกับน้ำร้อนให้คนไข้เบื่ออาหารกินได้ โอ๊ยทั้งสวย ทั้งมีคุณค่า

เดินต่อ…. แสงอาทิตย์กำลังลงสวยดีทีเดียว พ้นแนวป่านี้แหล่ะ ผมจะ “ถึงจุดสุดยอดแล้วววว”

เมื่อพ้นแนวป่าโกงกางออกมา ภาพที่เห็นต่อหน้าผมก็คือภาพนี้….ต้นโปงทอง(ชื่อท้องถิ่น) หรือต้นฝาดดอกขาว ใบที่เขียวอมเหลือรับแสงพระอาทิตย์ยามเย็นจนสะท้อนออกมาเป็นสีทองสมชื่อที่ชาวบ้านแถวนี้ตั้งชื่อให้ ล้อมรอบรับกับสะพานไม้ที่ถูกสร้างมาเพื่อชมความงามของสิ่งนี้โดยเฉพาะ

เยอะจริง มองไปได้สุดลูกหูลูกตา… ใจผมละลายไปแล้ว รู้สึกดีมากๆ จนอยากให้คนสำคัญของผมมาอยู่ตรงนี้ เพื่อชมสิ่งที่ดีที่สุด และงดงามที่สุดด้วยกัน

โปงทอง, ฝาดดอกขาว

ชมโปงทอง หรือ ฝาดดอกขาว กันหลายๆ มุมครับ

ประเทศไทยเรามีสถานที่สวยงามมากมาย ที่เราเองยังไม่ค้นพบอีกมากมาย

หลังจากผมเพลิดเพลินกับทุ่งโปงทอง และเสพสุขจนสุขล้น ก็ถึงเวลาที่ผมต้องเดินทางกลับ

แต่ไหนก็ได้ออกมาเที่ยวแล้วก็ขอแวะที่เขายายดาระหว่างทางกลับสักหน่อยแล้วกัน ช่วงนี้คงมีน้ำขังสัตว์จำพวกกบเขียดปาด คงออกมาชุมนุมกันมากมาย

แล้วก็เป็นจริง รอบๆ แอ่งน้ำที่เขายายดามีปาดบ้านมาส่งเสียงร้องชุมนุมกันมากมาย

บางคู่ก็จับคู่ขี่หลังกัน ช่างเป็นภาพที่น่ารักจริงๆ

นี่คือผลงานของคู่รักปาดบ้าน รังที่มีลักษณะเหนียวมาก ไม่แน่ใจว่าเมื่อไหร่จะมีเจ้าปาดน้อยเจาะออกมา

ผมเดินเล่นและถ่ายรูปอยู่พักนึง ก็ได้เวลาที่ต้องกลับบ้านจริงๆ เสียที ขากลับก็ยังมีเจ้าลูกจิ้งจกบ้านหางแบนที่หางขาดด้วนไปแล้ว เกาะกระจกมาส่งผมด้วย…..

บ้าย บาย โชคดีนะ แล้วเจอกันอีก ในวันที่ชีวิต “ไม่ตกตะกอน“

Music Credit: Upside Down : Jack Johnson

ชื่อหนังสือภาษาอังกฤษ A WORLD WITHOUT BEES

ชื่อหนังสือไทย โลกไร้ผึ้ง

เขียน อลิสัน เบญจามิน (Alison Benjamin) ไบรอัน แมกคัลลัม (Brian McCallum)

แปล ธารพายุ โตวิระ

สำนักพิมพ์ แสงดาว

เนื้อหาโดยย่อและบทวิจารณ์ ศีลาวุธ ดำรงศิริ

ผึ้งถูกนำมาเลี้ยงในเชิงพานิชในหลายประเทศเพื่อเอาน้ำผึ้งและทำหน้าที่เป็น ผู้ผสมเกสรให้กับเกษตรกรรมหลากหลายประเภททั้งในทวีปอเมริกา ยุโรป และเอเชีย
เกษตรกรรมเป็นล้านไร่ต้องใช้ผึ้งเป็นล้านฝูงเพื่อผสมเกสร

เนื้อหาในหนังสือเล่มนี้คือเรื่องจริงที่เริ่มขึ้นเมื่อหลายปีก่อน ผู้เลี้ยงผึ้งเชิงพานิชเผชิญกับปัญหาใหญ่เมื่อผึ้งของพวกเขาหายไป

รายงานการสูญเสียมากกว่าหนึ่งในสาม หรือ บางรายสูงถึง 90% คือสิ่งที่เกิดขึ้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 2006 ถึง 2008 ผลผลิตทางการเกษตรลดลงอย่างน่าใจหาย กระเทือนไปถึงความมั่นคงทางอาหารของมนุษย์

การสืบสวนหาสาเหตุทางวิทยาศาสตร์ดำเนินไปในหลายประเทศโดยเรียกปรากฏการณ์นี้ว่า Colony Collapse Disorder หรือ ที่ผู้แปลแปลเป็นไทยว่า โรคฝูงล่มสลาย ไม่มีสาเหตุใดที่เด่นชัดที่สุดกับปรากฏการณ์นี้ ซึ่งผลการศึกษาล่าสุดเริ่มชี้ห็นว่ามีสาเหตุมาจากหลายปัจจัยส่งเสริมกัน ตั้งแต่

- ปรสิตต่างๆที่เกาะผึ้ง และนำเชื้อโรคหลายชนิดเข้าสู่ผึ้ง

- ยาฆ่าเชื้อรา ยาฆ่าแมลงอีกหลายสูตร รวมถึงสารเคมีจากพืช GMO ที่มีผลเสียต่อแมลง ป้องกันแมลงกัดกิน สารเหล่านี้ปะปนอยู่ในน้ำต้อยที่ผึ้งเก็บรวบรวม แม้ไม่ได้ฆ่าผึ้งโดยตรงแต่ก็ทำให้ภูมิคุ้มกันของพวกมันอ่อนแอลง

- เกษตรกรรมเชิงเดี่ยวที่ใช้ผึ้งในการผสมเกสรให้ก็ส่งผลให้ผึ้งได้รับสารอาหารที่ไม่หลากหลายเพียงพอ ขาดสารอาหาร

- ความเหนื่อยล้า เครียด จากการถูกขนส่งไปรัฐต่างๆทีละนานๆ

- วงจรชิวิตของพืชและผึ้งที่ปรับเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วและไม่สัมพันธ์กันซึ่งเป็นผลมาจากภาวะโลกร้อน

- พื้นที่สีเขียวและไม้ดอกที่หายไปจากการรุกรานของสังคมมนุษย์ทำให้พวกมัน ต้องออกบินหาอาหารกันไกลกว่าเดิมมากมาย ยังมีผลจากมลพิษอีกมากที่กลบกลิ่นน้ำต้อย และรบกวนระบบนำร่องของพวกมันทำให้มันหาดอกไม้ได้ยากขึ้น

ทั้งหมดนี้ ไม่มีปัจจัยใดทำให้ผึ้งตายทันที แต่เมื่อรวมกันทั้งหมด ก็คงเทียบได้กับ คนขาดสารอาหาร ต้องเผชิญความเครียดและอ่อนล้าในการเดินทางบ่อยๆ มีพยาธิมีเห็บเกาะ รับสารเคมีเป็นพิษวันละหน่อย ขาดแคลนอาหารในบางสัปดาห์ แล้วเป็นไข้หวัดใหญ่ …. ซึ่งสำหรับผึ้งทำให้ผลลัพธุ์คือความหายนะของเผ่าพันธุ์พวกมัน

จะเกิดอะไรขึ้นกับโลกถ้าผึ้งหายไป บทบาทของมันนั้นสำคัญนัก . . .

ตอนนี้มันอาจไม่ใช่แค่เรื่องสมมติอีกแล้ว เพราะทางตอนใต้ของประเทศจีน
ชาวสวนต้องเอาไม้พันขนไก่ไว้ตรงปลาย ไล่ผสมเกสรของสาลี่ทุกต้นทุกดอกเพื่อให้ออกผล เพราะผึ้งในมณฑลทั้งหมดไม่มีเหลืออีกแล้ว

ใน แง่ของเนื้อหาโดยรวม ผู้อ่านบางท่านอาจรู้สึกเวิ่นเว้อไปหน่อย และยังให้ความรู้สึกซ้ำซากในหลายบท เพราะการเน้นย้ำถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในกรณีต่างๆในแต่ละบทค่อนข้างละเอียด แต่เหมือนกับยังไม่ได้ข้อสรุปสักที

ในแง่ของการแปล หนังสือเล่มนี้ค่อนข้างเป็นหนังสือที่แปลกันมาตรงๆ คำต่อคำ ประโยคต่อประโยค รูปแบบประโยคเป็นแบบภาษาอังกฤษ ทำให้การอ่านบทแปลเป็นภาษาไทยไม่ลื่นไหลมากนัก และมีบางคำที่แปลผิดความหมายไปบ้าง

โดยรวมแล้วก็นับว่าเป็นหนังสือที่ได้ความรู้ดีครับ

แนะนำเบื้องต้น ก่อนซื้อไฟฉาย

***หมายเหตุ เนื้อหาหรือตัวอย่างอาจมีการอ้างอิงกับคู่มือของ Fenix มากสักหน่อยเพราะผู้เขียนมีความรู้เกี่ยวกับอุปกรณ์ของ Fenix มากกว่ายี่ห้ออื่นๆ รวมถึงก็ใช้ยี่ห้อนี้อยู่ด้วยครับ

ราวๆปี 2552 ผมมีโอกาสได้ร่วมทริปสำรวจความหลากหลายทางชีวภาพดอยอินทนนน์ (Intahnon census 2009) ทริปนั้นเดินกลางคืนกันนานมากจนไฟฉายผมแบตหมด ไฟฉายของพี่นณณ์ พี่ท่อก ยังอยู่ดีเป็นปกติ .. คำถามที่เกิดในหัวของคนขี้สงสัยอย่างผมในตอนนั้นก็คือ .. “ทำไม?” .. ทั้งที่แบตของไฟฉายผมก็พึ่งชาร์จมาแท้ๆ

เมื่อได้สอบถาม ท่านพี่ทั้งหลายอธิบายความให้ทราบไว้คร่าวๆถึงการเลือกไฟฉายที่ดี โดยมีหลักการคือ มีไฟแรงเพียงพอ และประหยัดพลังงาน ซึ่งทำใช้ได้นานโดยไม่ต้องขนแบตสำรองไปด้วยมากมาย

เมื่อกลับมาผมเลยมีโอกาสรีวิวไฟฉายรุ่นต่างๆในปัจจุบันมาพอสังเขป และก็ขอนำมาบอกเล่าไว้ ณ ทีนี้

อุปกรณ์ที่ดูพื้นๆอย่างไฟฉายนั้น แท้จริงแล้วมันก็มีเทคโนโลยีให้พิจารณาอยู่ไม่น้อย เรามักคิดกันไปเองว่า ไฟฉายดีๆคือไฟฉายที่ใส่ถ่านเยอะๆ หรือไฟแรงๆ เวลาไฟฉายเราถ่านหมดก่อนของใคร เราก็มักคิดไปเองว่าเป็นเพราะของคนอื่นเขาพึ่งเปลี่ยนถ่าน ..ซึ่งจริงๆแล้วมันมีอะไรลึกๆมากกว่านั้น

ในยุคนี้หลอดไฟที่ใช้กันในไฟฉายนั้นมีสามแบบหลักคือ หลอดไส้  หลอด LED และ หลอด HID โดยไฟฉายหลอด LED ดูจะเป็นระบบที่ดูมีภาษีดีที่สุดในยุคนี้

LED ย่อมาจาก Light Emitting Diode เป็นไฟฉายระบบอิเลคโทรนิค และเป็นแหล่งกำเนิดแสงที่ใช้พลังงานต่ำแต่ให้แสงมาก เสถียร และราคาไม่แพงมาก ไฟฉาย LED มักมีขนาดเล็ก เพราะเป็นแค่วงจรอิเลคโทรนิคเล็กๆ

ระบบ LED นั้นมักผลิตแสงแค่ช่วงความยาวคลื่นที่มองเห็น และสูญเสียเป็นความร้อนไม่มาก ทำให้เป็นระบบที่ประหยัดพลังงานกว่าระบบอื่นๆ ถ่านก็ไม่ต้องใส่มาก นอกจากนี้ตัวหลอดยังมีอายุการใช้งานนานมาก เรียกว่าส่วนมากเราคงตายก่อนที่มันจะหมดอายุ ตัวหลอดไฟมีคุณภาพสูงให้แสงสว่างได้มาก และการที่ผลิตความร้อนน้อยยังทำให้ใช้งานได้ในพื้นที่ที่เสี่ยงต่อการระเบิดจาก แก๊สอีกด้วย

แต่แน่นอนว่าไฟฉายระบบ LED เองก็มีหลายเกรดใช่ว่าจะดีไปทั้งหมด การเลือกซื้อจึงจำเป็นต้องพิจารณาหลายอย่างเหมือนกัน โดยสิ่งหลักๆที่ต้องพิจารณาก็คือ

1. ความสว่างที่ต้องการ ผมขอลำดับให้ตามประสพการณ์ดังนี้ (ลูเมนส์เป็นหน่วยวัดความสว่าง)

★ น้อยกว่า 10 ลูเมนส์ แสงประมาณนี้เรียกว่าพอมองเห็น กันตาย เปิดกันได้หลายสิบชั่วโมง หรือเป็นร้อยชั่วโมง (ตามจำนวนแบต)

★ 50 ถึง 100 ลูเมนส์ แสงระดับนี้ ช่วยให้เราเห็นได้ชัดในระยะสัก 2-5 เมตร เอาไว้ส่องกบส่องงูกำลังดี

★ มากกว่า100 ลูเมนส์ ระดับนี้สว่างมาก มักใช้มองอะไรไกลๆหน่อยครับ หรือใช้กับอุปกรณ์กระจายแสงเพื่อมองระยะใกล้แบบกว้างๆก็ได้

ตัวอย่างความสว่างในโหมดต่างๆ ของไฟฉาย Finix HP10

★ อย่างไรก็ตามก็ต้องคำนึงถึงการปรับสายตาระหว่างความมืดกับสว่างด้วย ถ้าใช้ไฟที่สว่างเกินไปในระยะใกล้ ตาเราจะปรับเข้าสู่โหมดที่ใช้ในที่สว่าง ซึ่งเมื่อเราหันไปที่มืดจะทำให้มองไม่เห็นอะไร หรือเมื่อตาปรับเข้าสู่โหมดใช้ในที่มืดแล้ว ไฟที่แรงเกินไปก็กวนสายตาเหมือนกัน

★ แสงที่เป็นลำมากเกินไป จะทำให้เป้าหมายที่ส่องไปสว่างกว่ารอบๆมากเกินไป ทำให้มีมุมมองแคบและรบกวนการปรับสายตา และก็ไม่ควรกว้างจนเกินไปเพราะจะทำให้ต้องปรับไฟแรงถึงจะได้ความสว่างมากพอ (note: ความสว่างเท่ากัน (ลูเมนเท่ากัน) แสงที่ออกมาเป็นลำจะสว่างกว่าแสงที่กระจาย)

★ ไฟฉาย ที่มีหลอด LED แค่หลอดเดียว ไม่ได้แปลว่าจะสว่างน้อยกว่าแบบที่มีหลอดเป็นรังผึ้ง ส่วนมากจะตรงกันข้าม เพราะมันเป็นหลอดเดียวอย่างหรู (ซึ่งราคาก็หรูตาม) แถมระบบหลอดแบบรังผึ้งมักกินไฟกว่ามาก

★ นอกจากนี้ หลอด LED ที่ใช้งาน เช่นของ Fenix ยังแบ่งออกเป็นสามแสง cool white, warm white และ natural white .. โดยตามคู่มือระบุว่า natural white นั้นดีที่สุด เป็นตัวแทนของแสงแดด (แสงออกเหลืองๆ) ซึ่งมีผลดีในการมองด้วยตาคนมากกว่าแสงแบบอื่น ทั้งในแง่คอนทราส สีสัน และรายละเอียด และยังสามารถทะลุผ่านฝุ่น หมอก ควัน ได้ดีกว่าแสงสีขาว (cool white) ด้วย

2. ระยะเวลาใช้งาน อันนี้มีปัจจัยหลายอย่าง หลอด LED ที่ดีๆ กินพลังงาน้อยกว่าหลอดธรรมดาๆที่ให้ความสว่างเท่ากัน การปรับแสงสว่างมากขึ้นก็กินพลังงานมากขึ้น แบตเตอร์รีที่จุไฟมากก็ช่วยยืดระยะเวลาทำการได้

★ สำหรับไฟฉายจากบริษัทที่ผลิตไฟฉายโดยเฉพาะ เรื่องระยะเวลาการใช้งานให้ดูที่สเปกของไฟฉายที่เลือกซื้อ ซึ่งปกติจะมีการทดสอบและเขียนกำกับไว้ชัดเจนว่า สว่างเท่านี้เท่านั้นใช้ได้กี่ชั่วโมง

★ ไฟฉายรุ่นดีหน่อย จะออกแบบให้สามารถปรับระดับแสงไฟได้ เพื่อให้เราปรับเองตามสถานการณ์ ไม่มากไม่น้อยจนเกินไป ซึ่งก็จะช่วยประหยัดพลังงานได้เช่นกัน

★ ถ้า ไม่มีสเปกระบุ เชื่อไว้ก่อนเลยว่าใช้ได้ไม่นาน เช่น บอกว่าสว่างถึง 100 ลูเมน แต่ไม่บอกว่าได้นานแค่ไหน เอาไปใช้จริงๆอาจอยู่ได้แค่ชั่วโมงเดียว

★ รุ่นไหนลองเปิดใช้สักระยะ แล้วตรงโคมมันร้อน แปลว่าเสียพลังงานเป็นความร้อน กินพลังงานแน่นอน แบบนี้ก็อยู่ไม่ทน

★ อีกอย่าง ไฟฉายที่ดีไม่ควรไฟริบหรี่ลงเรื่อยๆตามแบต ควรให้ไฟคงที่จนกว่าแบตจะหมด (แต่คุณภาพของแบตอาจมีส่วนด้วย)

3. ใช้อะไรเป็นแหล่งพลังงาน

★ ถ่าน AA, AAAเป็นแบตเตอร์รีที่หาง่าย มีประโยชน์มากในกรณีถ้าถ่านหมด หรือลืมชาร์จมา

★ ถ่านชาร์จแบบนิเกิล (NiMH) เป็นถ่านที่คุณภาพสูงกว่าถ่านทั่วไป ทั้งในแง่กระแสและความเสถียร นับว่าสมควรนำมาใช้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกรณีที่ใช้กับไฟฉายที่ปรับระดับแสงได้ เพราะถ่านธรรมดาพอกดปรับแสงไฟให้สว่างมากขึ้นแล้วมักจะปรับไม่ขึ้น บางทีปรับลงก็ไม่ลงด้วย

★ จากประสพการณ์ ขอแนะนำถ่านชาร์จซันโย eneloop ไว้ใจได้ เก็บไฟได้นานไม่คายประจุนัก แต่ขอย้ำว่ารุ่นนี้เท่านั้น เพราะรุ่นอื่นๆของซันโยที่ลองมาล้วนไม่ได้เรื่อง

★ แบตลิเทียม เป็นแบตที่ดีกว่าแบบนิเกิล โดยรูปทรงจะไม่เหมือนกัน และหาซื้อไม่ได้ง่ายนัก ถ้าคิดว่าเราเตรียมตัวดีเสมอ อาจเลือกแบบนี้มาใช้ ทั้งนี้ควรเลือกใช้เป็นถ่านชาร์จที่มีวงจรในตัว เพื่อป้องการการเสียหายจากการใช้งาน (ถ้าไม่มีวงจรแล้วใช้ไฟจนแรงดันตก ถ่านจะเสื่อม)

★ ไฟฉายที่ใช้แบตลิเทียม จะไม่สามารถใช้กับแบตนิเกิลได้ เพราะขนาดถ่านและรังถ่านไม่เท่ากันนะ

★ สเปกของไฟฉายที่ใช้แบตลิเทียมมักจะสูงกว่าแบบใช้กับถ่าน AAA ซึ่งเป็นชาร์จแบบนิเกิล แต่รูปทรงจะอ้วนกว่าเพราะขนาดของตัวแบตเตอร์รี

4. วัตถุประสงค์ของการใช้งาน เพื่อความสะดวกกับลักษณะการใช้ เช่น กันน้ำ กันกระแทก ขนาดรูปทรง น้ำหนักของไฟฉาย ใช้มือถือ หรือคาดหัว

5. สุดท้าย ราคา กรุณาอย่าคิดว่าถูกและดีจะมีในโลก จะโดนหลอกเอาง่ายๆครับ โดยเฉพาะไฟฉายจีนราคาถูกที่บางร้านเอามาโม้ให้ฟัง ส่วนมากสว่างจริงแต่แป๊ปเดียวแบตหมด (จีนยี่ห้อแพงและดีก็มีนะ) ทำหล่นทีเดียวพังเป็นต้น

ตัวอย่าง

Fenix LD20

Fenix LD20 ไฟฉายใช้งานทั่วไป

★ แหล่งกำเนิดแสง LED สีขาว Cree XP-G LED (R4) อายุการใช้งาน 50,000 ชั่วโมง (ถ้าใช้สักเดือนละ 20 ชั่วโมง ผมก็ใช้ได้ 200 ปี)

★ ความสว่าง และ (ระยะเวลาใช้งาน)

โหมดปกติปรับแสงได้สามระดับ

• 9 ลูเมนส์ (71 ช.ม.)
• 50 ลูเมนส์ (13 ช.ม.) ใช้ระดับนี้ประจำ ทั้งคืนสบายๆ
• 105 ลูเมนส์ (5 ช.ม.) บางทีก็เร่งไฟบ้างครับ

โหมดเทอร์โบ

• 205 ลูเมนส์ (2 ช.ม.)

★ แบตเตอร์รี ถ่านขนาด AA สองก้อน ผมใช้ถ่านชาร์จ eneloop ซึ่งเป็น NiMH (ถ่านแค่นี้กับความสว่างและระยะเวลาทำการ ถือว่าดีทีเดียว ผมเลือกใช้รุ่นนี้เพราะถ่านด้วย ผมต้องการให้ใช้ถ่านร่วมกับแฟลชของผมได้ครับ เผื่อขาดเผื่อเหลือ)

★ ขนาด ยาว 15 เซนติเมตร เส้นผ่านศูนย์กลาง 2.15 เซนติเมตร (ผมคีบไฟฉายกับแฟลชไว้ในมืดซ้ายมือเดียว จึงเอาใหญ่ไปไม่ได้ มันไม่สะดวก)

★ กันน้ำตามมาตรฐาน IPX-8 กันน้ำได้ลึก 2 เมตร 30 นาทีต่อเนื่อง (ยังไม่เคยลองลึกขนาดนั้น)

★ กันแรงกระแทก ตกได้ 1.5 เมตร (หล่นมาแล้วหลายรอบลงพื้นแข็งด้วยไม่ใช่ดิน ก็ไม่พัง ทนดีทีเดียว)

★ อีกอย่าง รุ่น LD ใช้กับอุปกรณ์เสริมของยี่ห้อนี้ได้หลายตัว เช่นฟิลเตอร์กระจายแสง ฟิตเตอร์ไฟสีแดง ตัวคาดหัว เป็นต้น

★ ราคาประมาณ 1900 บาท

Fenix HP10 (ไฟฉายคาดหัวใช้แบต AA ที่สว่างที่สุดในโลก ปี 2010)

Fenix HP10 ไฟฉายคาดหัวคุณภาพดี

★ แหล่งกำเนิดแสง LED สีขาว Cree XP-E LED (Q5) อายุการใช้งาน 50,000 ชั่วโมง

★ ความสว่าง (ระยะเวลาใช้งาน)

• 7 ลูเมนส์ (210 ช.ม.)
• 50 ลูเมนส์ (22 ช.ม.)
• 120 ลูเมนส์ (7.5 ช.ม.) ปกติพี่นณณ์จะชอบใช้ระดับนี้
• 225 ลูเมนส์ (2.5 ช.ม.)
• มีจังหวะกระพริบอีกสามโหมด

★ แบตเตอร์รี ถ่านขนาด AA สี่ก้อน

★ น้ำหนัก 117 กรัม ไม่รวมถ่าน

★ กันน้ำ ตามมาตรฐาน IPX-8 กันน้ำได้ลึก 2 เมตร 30 นาทีต่อเนื่อง

★ ราคาประมาณ 2,200 บาท

เอาหละครับ คงพอเท่านี้ เชื่อว่าผู้อ่านทุกท่านคงพอมองเห็นภาพของโลกของไฟฉายแล้ว เวลาเลือกซื้อก็จะได้ของที่สมใจ ใช้งานได้อย่างดีครับ

<span style=”color: #ffcc00;”><span style=”font-size: 14pt; line-height: 1.3em;”><span style=”color: #ffcc99;”>แนะนำเบื้องต้น ก่อนซื้อขาตั้งกล้อง</span>

แฮปปี้เบิร์ทเดย์ทูมีที่…เกาหลี

เกาหลีถ้าเอ่ยขึ้นมาน้อยคนนักที่จะไม่รู้จัก เนื่องจากกระแสจากละคร หรือเพลงได้หลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่หยุด ผู้เขียนก็เป็นหนึ่งในคนที่เสพของจากเกาหลี เช่นซีรี่ย์ และนักร้องดังอย่าง 2PM ^__^ ที่มีนิชคุณ หนุ่มไทยหน้าหวานที่เป็นสมาชิกในวง เกริ่นมาเนิ่นนานเข้าเรื่องกันดีกว่า เมื่อไม่นานมานี้ผู้เขียนได้มีโอกาสไปเยือนแดนโสมกับครอบครัวเป็นเวลา 1 สัปดาห์ โดยถือโอกาสให้ของขวัญวันเกิดกับตัวเองในปีนี้ และได้พาคุณแม่และน้องสาวไปเที่ยวพักผ่อนกัน

ท่องเที่ยวแดนกิมจิ เกาหลี

การไปเยือนแดนกิมจิในครั้งนี้ผู้เขียนได้ซื้อแพคเกตทัวร์เหมือนคนอื่น ๆ แต่ด้วยความที่คุณน้องสาวตัวดี บ้าไอดอลเกาหลีมาก เลยขอให้อยู่ต่อเองอีก 3 วัน ผู้เขียนลังเลเล็กน้อยเพราะไม่แน่ใจในค่าใช้จ่ายอีก 3 วันที่เหลือเพราะไหนต้องเสียค่าเลื่อนตั๋วเที่ยวบิน ค่าโรงแรม ค่ากิน ค่าเดินทางและไหนจะค่าอย่างอื่นอีกจิปาถะ หลังจากคำนวนอะไรต่างๆแล้ว คำตอบที่ให้น้องสาวคือตกลงแต่เธอต้องจัดการเรื่องโรงแรมเอง น้องสาวบอกไม่มีปัญหา ดังนั้นการเดินทางไปเยือนเกาหลีจึงได้เริ่มต้นขึ้น

ท่องเที่ยวแดนกิมจิ เกาหลี

การเดินทางไปเกาหลีใช้เวลาบินประมาณ 5 ชั่วโมง ผู้เขียนเดินทางออกจากสุวรรณภูมิเวลาประมาณ 5 ทุ่มกว่าและถึงเกาหลีเวลา 7 โมงเช้าของประเทศเกาหลี ซึ่งวลาเกาหลีเร็วกว่าประเทศไทยประมาณ 2 ชั่วโมง เมื่อถึงสนามบินอินชอนโปรแกรมทัวร์วันแรกเริ่มขึ้นตั้งแต่ออกจากสนามบิน

ท่องเที่ยวแดนกิมจิ เกาหลี

วันแรก ในเกาหลี ไกด์ได้นำลูกทัวร์ 24 ชีวิตมุ่งหน้าไปเกาะนามิ เกาะนามิเป็นเกาะที่มีรูปร่างเหมือนใบไม้ ลอยน้ำ ในนแม่น้ำฮัน โดยโด่งดังจากซีรี่ย์เรื่อง เพลงรักในสายลมหนาว หรือ Winter Sonata ที่ใช้เกาะนามิเป็นที่ถ่ายทำ เกาะนามิได้ชื่อตามนายพลนามิ ที่รับราชการตั้งแต่อายุ 17 ปี บิดาอยู่ในตระกูลสูงศักดิ์ ส่วนมารดาเป็นเจ้าฟ้าหญิง เขานำทัพกวาดล้างจลาจลในพื้นที่ภาคเหนือและตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศได้ ทั้งหมด และได้รับตำแหน่งสูงเมื่อยังมีอายุเพียง 26 ปี

ท่องเที่ยวแดนกิมจิ เกาหลี

แต่หลังจากเปลี่ยนรัชกาลใหม่ เขาก็ถูกใส่ร้ายว่าเป็นกบฏ และถูกประหารชีวิตพร้อมกับมารดาและพวกรวม 25 คน ต่อมา หลังผลัดเปลี่ยนรัชกาลใหม่อีกครั้ง ได้มีการพิสูจน์พบว่าข้อกล่าวหาทั้งหมดล้วนเป็นเท็จ เขาจึงได้รับคืนยศฐาบรรดาศักดิ์ดังเดิม เกาะแห่งนี้มีทิวทัศน์ที่สวยงามไปด้วยต้นเกาลัดและทิวสนเรียงราย ในช่วงฤดูใบไม้ร่วงจะมีเทศกาลใบไม้เปลี่ยนสี ใบไม้ต่างเปลี่ยนเป็นสีแดงสวยงาม และมีสุสานของนายพลนามิ ซึ่งยังคงตั้งอยู่ ณ เกาะแห่งนี้

ท่องเที่ยวแดนกิมจิ เกาหลี

ท่องเที่ยวแดนกิมจิ เกาหลี

วันที่ผู้เขียนไปนั้นอากาศเย็นสบายประมาณ 15-16 องศาทำให้เดินไม่ร้อนมาก หลังจากเที่ยวที่เกาะนามิก็ไปต่อกันที่ฟาร์มตุ๊กตาหมี ซึ่งณ. ที่นี้ผู้เขียนก็ได้น้องหมีมาครอบครอง 1 ตัวในราคาไม่เกิน 1,400 บาทไทย หลังจากนั้นก็เดินทางไปเที่ยว ภูเขาโซรัคซาน ที่แห่งนี้มีพระพุทธรูปองค์ใหญ่ไว้สักการะบูชาด้วย ครอบครัวคนเขียนใช้เวลาเดินเล่นไม่นานก็ต้องรีบกลับมาที่รถบัส หลังจากนั้นจึงเดินทางกลับโรงแรม

ท่องเที่ยวแดนกิมจิ เกาหลี

วันที่สอง พวกเราต้องรีบตื่นแต่เช้าเพราะต้องไปกันต่อที่ป้อมฮวาซอง ตั้งอยู่ที่เมืองซูวอน ทางตอนใต้ของกรุงโซลเกาหลี ราว 51 กิโลเมตร เป็นมรดกโลกด้านวัฒนธรรมขององศ์การยูเนสโก ไกด์พาเรามาที่ป้อมนี้เพียงแค่ 1 ชั่วโมงเท่านั้น ผู้เขียนสังเกตุว่าที่เกาหลีนี่นิยมพาเด็กมาทรรศนะศึกษากันมาก หลังจากสอบถามทางไกด์แล้วถึงได้รู้ว่าประเทศเกาหลีจะให้เยาวชนของชาติได้ศึกษาจากของจริงที่ไม่ใช่มีแต่ในตำราเรียน ได้ฟังอย่างงี้แล้วอย่างให้ประเทศไทยเป็นอย่างงี้บ้างจัง

ท่องเที่ยวแดนกิมจิ เกาหลี

เมื่อจบจากป้อมฮวาซอง ไกด์ได้มุ่งหน้าพาไปสวนสนุก Everland ซึ่งเป็นที่ที่ผู้เขียนอยากมา ด้วยความที่เป็นคนชอบเล่นเครื่องเล่นต่างๆ อยู่แล้วที่นี่จึงเป็นเหมือนสวรรค์ของคนที่ชอบอะไรที่ตื่นเต้นหวาดเสียว แต่ช่วงเวลาที่ได้อยู่ดินแดนที่เรียกว่าสวนสนุกในสั้นมากนักเพียงแค่ 3 ชั่วโมง ทำให้ผู้เขียนได้เล่นเครื่องเล่นเพียงอย่างเดียวที่ถือว่าเป็นไฮไลท์ของที่นี่ นั่นก็คือรถไฟรางไม้ที่ยาวที่สุดในโลก T Express ที่ผู้เขียนต้องใช้เวลาในการรอถึง 1 ชั่วโมงเศษๆ

ท่องเที่ยวแดนกิมจิ เกาหลี

ท่องเที่ยวแดนกิมจิ เกาหลี

หลังจากที่ได้เล่นเครื่องเล่นนี้เสร็จผู้เขียนได้สัญญากับตัวเองว่าจะมาที่สวนสนุกเพื่อจะมาเล่นเครื่องเล่นอย่างอื่นอีก แต่จะไม่เล่น T Express อีกเนื่องจากมันน่าหวาดเสียวมาก อาจเป็นเพราะอายุอานามที่มากขึ้นทำให้รู้สึกกลัวอะไรที่เร็วๆ กระมัง (จริงๆเป็นข้อแก้ตัวของผู้เขียน ฮ่าๆ) หลังจากเวลาได้หมดลงคณะทัวร์ก็ได้พากลับสู่โรงแรมที่พัก

ท่องเที่ยวแดนกิมจิ เกาหลี

วันที่สาม ก็ยังต้องตื่นแต่เช้าอีกเหมือน วันนี้ทัวร์ได้พาเราไปช๊อปปิ้งที่ย่าน อินซาดง เพื่อไปซื้อเครื่องสำอางเกาหลีที่นิยมมากในไทยนั่นก็คือ Etude House แต่งานนี้ผู้เขียนไม่ได้เงินละลายไปกับร้านนี้เท่าไหร่เพราะไม่ได้ใช้เป็นการส่วนตัวอยู่แล้ว ได้แต่ซื้อตามออร์เดอร์ที่เขาฝากมา แต่จะตื่นตาตื่นใจกับกาแฟ Star bulck มากกว่า เพราะที่นี่ไม่มีป้ายเป็นภาษาอังกฤษแต่เขียนเป็นภาษาเกาหลีแทน กว่าผู้เขียนจะเจอก็เดินวนไปมาหลายรอบ ทำให้สังเกตุได้อย่างหนึ่งว่า คนเกาหลีคงจะเป็นชาติที่นิยมดื่มกาแฟกันมาก เพราะมีร้านกาแฟอยู่มากมายเต็มไปหมด

ท่องเที่ยวแดนกิมจิ เกาหลี

ท่องเที่ยวแดนกิมจิ เกาหลี

หลังจากช๊อปปิ้งกันพอประมาณ ไกด์ได้พาเราไปเที่ยวชมพระราชวังเคียงบ็อค ซึ่งเป็นพระราชวังที่เก่าแก่ที่สุดของราชวงศ์โชชอน (ค.ศ.1392-1910) สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1394 ต้นพระราชวงศ์ที่สถาปนาขึ้นโดยกษัตริย์แทโจ คณะทัวร์มีเวลาให้เราแค่ 2 ชั่วโมง ซึ่งเป็นเวลาที่เร่งรีบเหมือนเดิมเพื่อให้ทันไปช๊อปปิ้งที่ย่านดังที่ใครๆ ก็รู้จักคือ เมียงดง สำหรับเมียงดงนั้นถ้าเปรียบในประเทศไทยก็เหมือนสยามที่มีร้านค้า ที่ทำเสื้อผ้าเองขาย ซึ่งจะออกแนวๆมีเอกลัษณ์นิดนึง แม่ค้าพ่อค้าที่นี่พูดภาษาอังกฤษและไทยได้ หลังจากช๊อปปิ้งเสร็จก็เดินทางกลับสู่โรงแรม

ท่องเที่ยวแดนกิมจิ เกาหลี

ท่องเที่ยวแดนกิมจิ เกาหลี

ท่องเที่ยวแดนกิมจิ เกาหลี

ท่องเที่ยวแดนกิมจิ เกาหลี

วันที่สี่ วันสุดท้ายที่อยู่กับทัวร์ วันนี้เป็นวันที่เราสามารถตื่นสายได้จากปกติ 6โมงเช้า แต่วันนี้ตื่นได้ 7 โมงเช้า เนื่องจากเราพักอยู่ในโซลเป็นที่เรียบร้อยไม่ต้องไปไหนอีก สายๆคณะทัวร์ได้พาไปเที่ยว Seoul Tower และพาไปคล้องกุญแจ ที่หนุ่มสาว มากันที่ Seoul Tower ต้องไปที่แห่งนี้เพื่อเป็นพยานรักของตน แต่ครั้งนี้ผู้เขียนไปกับครอบครัวเลยหมดโอกาสที่จะไปคล้องกุญแจ ไว้ครั้งหน้าแล้วกันเนอะ 555

ท่องเที่ยวแดนกิมจิ เกาหลี

ท่องเที่ยวแดนกิมจิ เกาหลี

หลังจากนั้นได้พาเราไปกินข้าวเที่ยง ก่อนไปละลายเงินวอนก่อนกลับเมืองไทย แต่ผู้เขียนยังมีโปรแกรมอยู่ต่ออีก 3 วันหลังจากไก่ตุ๋นโสมที่เป็นข้าวเที่ยงมื้อสุดท้ายกับทัวร์ได้จบลง เราก็ได้แยกย้ายกับคณะทัวร์โดยนั่ง Taxi ไปโรงแรมที่ได้จองไว้ย่านชานเมือง สามวันที่อยู่ต่อเองจะเป็นยังงัยสนุกขนาดไหน จะไม่เล่าต่อ แต่ถ้ามีโอกาสได้ไปเที่ยวอีกจะถ่ายรูปให้สาวกว่านี้และนำมาบอกเล่าเก้าสิบอีกครั้ง ไว้เจอกันครั้งต่อไปนะคะ ^__^

ภาพนี้เป็นฝีมือการกดชัตเตอร์ของลิงกังสุลาเวสี ขณะเดวิด สเลเตอร์ เจ้าของกล้องวิงวอนขอกล้องคืนจากฝูงลิงแสนซน

ช่างภาพอึ้ง! จ๋ออิเหนาแอบฉกกล้อง กดชัตเตอร์ถ่ายรูปตัวเอง

เทเลกราฟ – ลิงกังพันธุ์พื้นเมืองบนเกาะสุลาเวสี อินโดนีเซีย ฉกกล้องของช่างภาพมือรางวัลชาวอังกฤษ ก่อนกดชัตเตอร์ไม่ยั้งบันทึกภาพตัวเองและพวกพ้องเป็นที่สนุกสนาน

ฝูงลิงกัง (crested black macaque) แสนซนเข้ามาสำรวจเครื่องมือเครื่องมือของ เดวิด สเลเตอร์ ที่วางอยู่กระจัดกระจายอยู่รอบๆ มันสนอกสนใจกล้องถ่ายรูปเป็นพิเศษ ไม่นานก็เข้ามาฉวยกล้องไป และกดชัตเตอร์โดยบังเอิญบันทึกภาพตัวเองกับเพื่อนลิง

ช่างภาพวัย 46 ปีผู้นี้กล่าวว่า “พวกมันซนมาก กระโดดข้ามข้าวของไปมา เหมือนกับกำลังโพสต์ท่าให้กล้อง ตอนที่อีกตัวหนึ่งกดชัตเตอร์พอดี”

“ลิงตัวนั้นบังเอิญกดชัตเตอร์ เสียงชัตเตอร์ทำเอาฝูงลิงกระโจนหนีกันจ้าละหวั่น … แต่ท่าทางเจ้าลิงตากล้องจะชอบเสียงชัตเตอร์ เลยกดไม่หยุด ตัวอื่นๆ ก็เลยกลับมาดู เหลือเชื่อที่ผมได้เห็นภาพนี้”

“มันกดถ่ายเป็นร้อยๆ รูป ตอนที่ผมเอากล้องคืนมา แต่มีไม่กี่รูปที่ออกมาชัดเจน”

1 2 3 ยิ้ม ฝีมือการถ่ายรูปตัวเองของลิง Crested black macaque

เดวิด สเลเตอร์ เป็นช่างภาพมือรางวัลด้านภาพถ่ายธรรมชาติชนิดหาตัวจับยาก เขาเดินทางเข้าไปยังอุทยานแห่งชาติบนเกาะสุลาเวสีของอินโดนีเซีย เพื่อบันทึกภาพฝูงลิงกังที่เป็นมิตรอย่างเหลือเชื่อนี้ หลังทราบข่าวว่าพวกมันเป็นสัตว์หายากที่ใกล้สูญพันธุ์

“ผมเดินไปพร้อมกับฝูงลิงประมาณ 3 วัน ลิงพวกนี้เป็นมิตรไม่ได้แสดงท่าทางดุร้าย พวกมันสนใจกับสิ่งที่ผมถืออยู่”

สเลเตอร์ทิ้งท้ายไว้ว่า “บางทีเพราะพวกมันไม่เคยเจอกับมนุษย์มาก่อน เลยไม่กลัวเรา นั่นคงอธิบายได้ว่าทำไมพวกมันถึงเดินกับผมได้เป็นวันๆ”

เดวิด สเลเตอร์ เล่าว่าฝูงลิง Crested black macaque พวกนี้เป็นมิตรกับคน และซนมาก

เรื่อง/ภาพ: บัลลังค์ ศิริพิพัฒน์

ภาพส่วนหนึ่งจาก: http://www.fenixlight.com

ความต้องการของแต่ละคนนั้นไม่เหมือนกัน และก็ใช่สำหรับไฟฉายดีๆ สักอันซึ่งสิ่งที่ผมกำลังจะพูดถึงอยู่นี้คือไฟฉายที่ผมจะนำมาใช้งานในรูปแบบหลากหลายเติมเต็มให้กับไฟฉายคาดหัวตัวหลักที่ผมใช้อยู่
ไม่ว่าจะใช้เป็นไฟฉายสำรอง อ่านหนังสือ ส่องทางเดินเล่นเวลากลางคืน ใช้ในเต้นท์ ใช้ส่องทำกับข้าว หรือแม้กระทั่งนำไปใช้สำหรับดำน้ำตื้นๆ ในเวลากลางคืน

ด้วยรูปแบบของตัวไฟฉายที่มีขนาดเล็กและใช้แค่ถ่าน AA ที่มีขายทั่วไป อีกทั้งตัวหัวไฟฉายที่สามารถก้มเงยได้ถึง 90 องศา มีห่วงและคลิปเหน็บที่ทำมาได้อย่างจุใจ จึงทำให้ไฟฉาย Fenix MC10 นี้ตอบโจทย์ความต้องการของผมมากที่สุด เมื่อมีอะไรดีๆ ก็อยากจะแบ่งปันกัน ผมจึงทำ VDO รีวิวเจ้า Fenix MC10 นี้มาให้ชมกันครับ

อ้อ..รูปแบบของไฟฉายที่มีลักษณะคอหักนี้ที่จริงมีมานานแสนนานตั้งแต่เรายังใช้ถ่านไฟฉายตากบ และหลอดไส้กันอยู่เลยครับ ซึ่งจะเป็นไฟฉายที่ใช้ในราชการทหารมันเป็นไฟฉายที่ออกแบบมาสำหรับบุคคลจริงๆ ครับ

Fenix MC10 Anglelight – ไฟฉายหน้างอคอหัก

***ช่วงที่สาธิตให้ดูความสว่างของแสงนั้น ตัวกล้อง VDO มันจะพยายามปรับแสงให้เสมอกัน จึงทำให้มองแทบไม่ออกว่าความสว่างของแสงนั้นแตกต่างกันอย่างไร เพราะฉะนั้นให้ดูตอนที่ช่วงไฟกำลังเปลี่ยนโหมดนะครับ
หรือไม่ก็ดูที่รูปด้านล่างได้เลย

Fenix MC10 Anglelight – ไฟฉายหน้างอคอหัก: สามารถปรับก้มเงยได้ถึง 90 องศา

Fenix MC10 Anglelight – ไฟฉายหน้างอคอหัก: กันน้ำได้ IPX-8 คือสามารถแช่อยู่ในน้ำได้นานต่อเนื่อง (แต่ไม่ระบุความลึก)

Fenix MC10 Anglelight – ไฟฉายหน้างอคอหัก: มีหูที่คอสะดวกต่อการแขวนให้แสง

Fenix MC10 Anglelight – ไฟฉายหน้างอคอหัก: เล็กกระทัดรัดเหมาะสำหรับเป็นไฟฉายใช้งานทั่วไปและหลากหลาย

Fenix MC10 Anglelight – ไฟฉายหน้างอคอหัก: ลักษณะของกำลังไฟ และรูปแบบของแสงต่างๆ

Fenix MC10 Anglelight – ไฟฉายหน้างอคอหัก: รูปแบบการนำไปใช้งานต่างๆ

Fenix MC10 Anglelight – ไฟฉายหน้างอคอหัก: รูปแบบการนำไปใช้งานต่างๆ

Fenix MC10 Anglelight – ไฟฉายหน้างอคอหัก: Spec จากโรงงาน
• Premium high power white LED with lifespan of 50,000 hours
• 3 levels of lighting output and 2 types of flashing mode
- Lighting output:5 lumens (65hrs) -> 50 lumens (5hrs) -> 125 lumens (1.2hrs)
- Flashing mode:Strobe (2.5 hrs) -> SOS (10 hrs)
• Max beam length: 90m
• Digitally regulated output – maintains constant brightness
• Intelligent memory function
• Uses one 1.5V AA (Ni-MH, alkaline ) battery, inexpensive and widely available
• Working voltage:1V~1.6V
• Size: 99mm( Length) x 21.5mm (Diameter)
• Materials: Aircraft-grade aluminum (lighting head), quality plastic (Body tube)
• Premium Type III hard-anodized anti-abrasive finish
• 53.5-gram weight (excluding batteries)
• Waterproof to IPX-8 Standard
• Toughened ultra-clear glass lens with anti-reflective coating
• Head button switch
• Anti-roll, slip-resistant body design
• Accessories:Fastener,body clip,lanyard, diffuser lens

เรื่อง: โอม ภวพล

ภาพ: บัลลังค์ ศิริพิพัฒน์

ที่บ้านมีไม้เลื้อยอยู่กอนึงซึ่งได้มาจากพิษณุโลกราวเมื่อ 3 ปีที่แล้ว เป็นต้นไม้ที่ปลูกค่อนข้างยากเอาการทีเดียวเพราะกว่าจะตั้งตัวได้ ก็เป็นปี กว่าจะยอมเลื้อยแตกใบอ่อนจนเป็นพุ่ม กว่าจะออกดอกนี่ยิ่งไม่อยากคิดเลยว่าจะออกเมื่อไหร่ ได้แต่เลี้ยงดูใบดูหูใบไปเรื่อยๆ อย่างประคบประหงมพอสมควร

และแล้วปีที่ 3 ที่ได้เลี้ยงเจ้าไม้ต้นนี้ก็มีสิ่งผิดปรกติออกมาที่เรือนยอดเป็นตุ้มสีเขียวที่ห่อด้วยกลีบสีทับทิมทอดยาวเป็นระย้า ใช่แล้วมันคือดอก ดอกของ”สร้อยสยาม” ผมดีใจมากรีบส่งข่าวให้เพื่อนๆ ที่ชอบไม้กลุ่มนี้ และช่วงปลายเดือนตุลาที่ดอกของสร้อยสยามได้ผลิบานแล้ว เพื่อนๆ ก็มาเยี่ยมที่บ้านผมถ่ายรูปและพิจารณาชื่นชมกันอยางสนุกสนาน และหลังจากนี้ให้เป็นหน้าที่ของบทความของน้องโอมนะครับ

ปล. บทความนี้ได้รับอนุญาติจากน้องโอม ภวพล หรือ Invisible ใน http://www.akitia.com แล้ว

สร้อยสยาม Bauhinia siamensis

สร้อยสยาม ++ Bauhinia siamensis

เฮ้ออออออ ช่วงนี้ชีพจรลงเท้าครับ จากเดิมที่เที่ยวเก่งอยู่แล้ว ยิ่งต้องตะลอนๆๆๆๆ ไปทั่วทุกสารทิศ ทำงานบ้าง ช่วยงานเพื่อนบ้าง แต่ก็เอาเถิดครับ เพราะการเดินทางนี่แหละที่หล่อหลอมให้ Invisible เป็น Invisible อย่างทุกวันนี้ อันที่จริงหลังจากบทความที่แล้ว ว่าจะพักก่อนซักสามสี่เรื่อง ปล่อยให้สองหนุ่มเค้าบรรเลงกันไปตามเดิมก่อน

แต่เพราะว่าในการเดินทางครั้งล่าสุดนี่เอง ที่ Invisible บังเอิญได้เจอะกับดอกไม้ช่องาม ที่ไม่คิดว่าจะได้เห็นดอกเร็วขนาดนี้มาก่อน ก็เลยอดใจไม่อยู่ ต้องนำภาพสวยๆมาแบ่งปันเป็นบรรณาการให้คุณๆผู้อ่านบล็อกแบบพิเศษสุดๆที่นี่ ที่เดียว เรียกว่าส่งเมล์แบบด่วนจี๋ แท็ครูปกันแบบเรียลไทม์กันเห็นๆ

สร้อยสยาม Bauhinia siamensis : ทรงพุ่มใบ และยอด

ต้นไม้สุดแสน สะ-เป-เชี่ยลลลล ของเราวันนี้ มีชื่อว่า ‘สร้อยสยาม’ครับ แค่ชื่อก็สามารถทำให้ Invisible เต้นเร่าๆ ด้วยความอยากได้ไปเรียบร้อยแล้ว ยิ่งไปเห็นดอกจริงผลิบานอยู่ตรงหน้า ก็ทำให้ตายคาที่กันไปเลยทีเดียว เพราะความสวยมากกกกกก (ใส่ ก ไก่กุ๊กๆไปเยอะๆ เพราะสวยมากกกกกกกก จริงๆครับ) ของเค้านี่แหละ

มาอ่านต่อกันนะครับ…

สร้อยสยาม มีอีกชื่อหนึ่งว่า ชงโคสยาม ถึงแม้ว่าชาวบ้านในพื้นที่จะเรียกพรรณไม้ชนิดนี้ว่า ‘เสี้ยวแดง’ แต่ชื่อนั้นก็สุดแสนจะโหล และอาจจะซ้ำกับพรรณไม้ประดับในกลุ่มชงโคอีกหลายชนิดที่มีดอกสีแดงซึ่งนำเข้า จากต่างประเทศมาปลูกกันเป็นไม้ประดับในเมืองอีกหลายต้น เช่น ชงโคแดงหรือกาหลงแดง (Bauhinia galpinii) จนสร้างความสับสนให้กับคนทั่วไปได้ง่าย ชื่อ ‘สร้อยสยาม‘ จึงดูจะเป็นชื่อที่เหมาะสมดี

เพราะพืชชนิดนี้มีดอกเป็นทรงคล้ายสร้อยห้อย ยาวลงมาเป็นสายสีชมพูช็อคกิ้ง พิงค์ ขนาดกว่าฟุต แต่ละช่อนั้นก็มีดอกได้มากกว่าสิบดอกขึ้นไป โดยทยอยบานจากโคนช่อมาจนถึงปลายไปเรื่อยๆ คล้ายกับสายสร้อยขนาดใหญ่ ซึ่ง ‘สร้อยสยาม’ เป็นพืชในกลุ่มเสี้ยว/ชงโค เพียงชนิดเดียวที่สามารถออกดอกได้ในลักษณะนี้ ซึ่งนับว่าเป็นลักษณะเด่นชนิดที่เรียกได้ว่าไม่ซ้ำกับชงโคชนิดใดเลย

สร้อยสยาม Bauhinia siamensis : ยอดที่กำลังแตกระย้าของช่อดอก

ถึงแม้จะไม่มีกลิ่นหอม แต่แค่นี้ก็เรียกได้ว่าแปลกและโดดเด่นไปจากผองเพื่อนหลายเท่า ถ้าใครยังจินตนาการถึงสีของต้นไม้ต้นนี้ไม่ออก ให้นึกถึงดอกพวงชมพู ที่ถูกปรับสีในโปรแกรมโฟโต้ช็อปให้แปร๋นๆ ยังไงหยั่งงั้นล่ะครับ เรียกได้ว่าปลูกท้ายหมู่บ้าน มองเห็นกันตั้งแต่ป้อมยามปากซอยกันเลยทีเดียว ยิ่งเวลาออกดอกดกๆเต็มต้น ยิ่งสร้างความประทับใจให้กับผู้พบเห็นได้ง่ายๆครับ

เนื่องจาก ‘สร้อยสยาม’ ของเราต้นนี้ เป็นพรรณไม้ที่อยู่ในสกุลชงโค (Bauhinia) ดังนั้น ใบของเจ้าต้นนี้ก็ไม่ได้แตกต่างไปจากพรรณไม้ในกลุ่มนี้ต้นอื่นๆ นั่นคือมีใบเป็นรูปหัวใจสีเขียวอมเทา ขนาดกลางๆ ใบไม่รกเกะกะ แต่ก็ไม่ได้เล็กจิ๋วขนาดชงโคแคระออสเตรเลีย (Bauhinia hookeri)นะครับ

สร้อยสยาม Bauhinia siamensis : ช่อดอกเต็ม

ที่เด่นอีกอย่างหนึ่งก็คือเวลาแตกยอดอ่อน หรือกิ่งอ่อน สร้อยสยามจะ มีหูใบเล็กๆ แนบอยู่ตรงกิ่งให้เห็นเป็นสีแดง ตัดกับใบสีเขียวอย่างชัดเจน และมีมือจับเป็นกิ่งเล็กๆ ไว้ตวัดช่วยยึดตัวให้เข้ากับวัสดุต่างๆได้ดีมากยิ่งขึ้น สร้อยสยามเป็น พรรณไม้กึ่งเลื้อย ตามธรรมชาตินั้นจะพบในบริเวณป่าไผ่ในระดับความสูงประมาณ 300 เมตรจากระดับน้ำทะเล ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องยากเลยครับที่เค้าจะผลิดอกและเติบโตอย่างงดงามใน พื้นที่ราบแถบภาคกลาง หรือแม้กระทั่งใน กทม อันร้อนระอุของเราก็ตาม

สร้อยสยาม Bauhinia siamensis : ปล่อยให้เลื้อยพาดระเกะระกะอย่างอิสระเพื่อต้องการให้ดอกสร้อยสยามออก

ถึงแม้จะเป็นไม้พุ่มกึ่งเลื้อย แต่สร้อยสยามก็เป็นไม้ ที่น่าปลูก ใบก็มีขนาดไม่ใหญ่นัก เถาไม่เกะกะระรานแบบอรพิม (Bauhinia winitii) ซึ่งมีขนาดเถาใหญ่มากและรกพอตัว จึงเหมาะจะปลูกประดับซุ้มในสวน หรือปล่อยให้ทอดยอดกับรั้วระแนง ตัดแต่งให้เข้ารูปเข้ารอยบ้าง รับรองว่าเวลาออกดอกแล้วจะเด่นเป็นสง่าแน่นอนครับ

สร้อยสยาม Bauhinia siamensis : ดอกที่พร้อมจะผสมพันธุ์

นอกจากจะรูปงาม นามเพราะแล้ว เจ้าต้นสร้อยสยามที่ว่านี้ยังมีศักดิ์ศรีเป็นถึงพรรณไม้ถิ่นเดียวของไทย ที่พบขึ้นเฉพาะบริเวณภูเมี่ยง จังหวัดพิษณุโลกเพียงแห่งเดียวในโลกเท่า นั้นอีกด้วยนะครับ พรรณไม้แห่งสยามประเทศของเราต้นนี้ ถูกค้นพบ (เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2001) และเก็บรวบรวมตัวอย่างโดยคุณธวัชชัย วงศ์ประเสริฐ ก่อนจะนำมามอบให้กับอาจารย์ Kai Larsen และ อจ. สุภีร์ ศักดิ์สุวรรณ ลาร์เซน เป็นผู้บรรยายลักษณะทางวิทยาศาสตร์ รวมถึงตั้งชื่อไทยแสนเก๋ชื่อนี้ไว้เมื่อปี 2002 ที่ผ่านมา จึงนับว่าเป็นพรรณไม้ที่ค่อนข้าง ‘ใหม่’ และเป็นที่รู้จักกันในวงแคบๆเท่านั้น

สร้อยสยาม Bauhinia siamensis : ดอกที่ถูกผสมและติดฝัก

การขยายพันธุ์สร้อยสยามนั้น นิยมใช้วิธีเพาะเมล็ด แต่เมล็ดก็มีจำนวนน้อย และไม่ค่อยติดฝัก นอกจากนี้ในธรรมชาติก็มีอยู่จำนวนไม่มาก ถ้าหากปล่อยไว้ก็อาจจะเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ได้ง่าย ดังนั้นจึงมีผู้ริเริ่มการเพาะขยายพันธุ์สร้อยสยามจาก เนื้อเยื้อจนประสบผล สำเร็จแล้ว แต่ก็ยังมีจำนวนไม่มากนัก และยังไม่มีการจำหน่ายสู่ท้องตลาดแต่อย่างใด นอกจากนี้ก็ยังมีการใช้ตอสกุลชงโคไปทาบกิ่งเช่นเดียวกัน

ด้วยเหตุนี้เอง สร้อยสยามจึงนับว่าเป็นพรรณไม้หายาก ณ ปัจจุบัน (ปีพ.ศ. 2553) สร้อยสยามยัง คงเป็นพรรณไม้ที่ยังไม่มีปลูกแพร่หลายตามบ้านเรือน ไม่พบว่ามีต้นขายทั่วไปตามร้านค้าไม้ดอกไม้ประดับ นอกจากในแหล่งกำเนิดแล้ว จะมีก็เพียงสวนพฤกษศาสตร์และสถานที่ราชการบางแห่งเท่านั้นที่มีต้นไม้ชนิด นี้ปลูกอยู่

สร้อยสยาม Bauhinia siamensis : ณ ตอนนี้กำลังทดลองขยายพันธุ์อยู่

ก็ได้แต่เอาใจช่วยให้มีการสนับสนุนการขยายพันธุ์พืช ชนิดนี้ไว้ให้ได้มากๆ เพื่อช่วยกันอนุรักษ์พืชชนิดนี้ไว้ไม่ให้สูญพันธุ์ลงไป แม้จะเป็นการปลูกนอกถิ่นอาศัยก็ตาม ส่วนต้นที่ถ่ายมาลงบล็อกนี้ เป็นต้นที่ปลูกไว้ในบ้านเพื่อนรุ่นพี่ของ Invisible และกำลังอยู่ในขั้นตอนทดลองขยายพันธุ์ด้วยวิธีอื่นๆอยู่ครับ

++++++++++

A summary for ‘Soi Siam’ (Bauhinia siamensis)

Bauhinia siamensis, officially named in 2002, is one of the rarest Bauhinia species in the world. The specimen is endemic to the North of Thailand. This climber is up to 15 meters long.

Hanging racemes of Shocking pink blooms are found at the end of the year; blooming from top to bottom. Each bunch yields more than 10 flowers without any fragrance.

The plant should receive enough light to produce blossoms and requires well-drained soil to promote growth.

Most common propagation methods are by seeds and grafting.

Please feel free to leave a comment, thank you for visiting.

เรื่อง/ภาพ: ไอดินกลิ่นฝน (น้องโอ๋)

รวบรวม: บัลลังค์ ศิริพิพัฒน์

มีโอกาสได้ติดตามช่างภาพสัตว์ป่าในดวงใจท่านหนึ่ง นามแฝงคือ ” จิต จุติ ” ขึ้นห้างส่องสัตว์ เพื่อบันทึกภาพตามรอยทางของช่างภาพสัตว์ป่าในดวงใจเดียวกันคือ ” พี่เชน มล.ปริญญากร วรวรรณ ”

ยามบ่ายแก่ๆ หลังฝนพรำ ณ.อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ โดยไม่มีความหวังว่าจะได้ภาพอะไรทั้งนั้น เพราะฝนตกทั้งวัน แต่ก็ได้ภาพนี้มาประทับใจมากค่ะ

กระทิงและฝูงหมาใน

ผ่านบรรยากาศเงียบงัน อากาศเย็นๆ หลังฝนตก บนห้างส่องสัตว์ กับช่างภาพสามคน

ระหว่าง นั้นมีฝูงนกแก๊กบินข้ามฝากไปมา ฉันพยายามกระซิบบอกช่างภาพอีกท่านหนึ่งที่ชื่นชอบการถ่ายนกเหมือนกัน ให้ดูฝูงนกแกกที่บินเย้ายวลใจเสียเหลือเกิน ชวนให้กดชัตเตอร์ จนเผลอกดชัตเตอร์ไปคนละ ๒-๓ ภาพ จึงมีเสียงดุจากคุณครูของเราคือครู “จิต จุติ” ว่า
” ถ่ายสัตว์ใหญ่ อย่าไปสนใจสัตว์เล็ก ” เราทั้งสาม จึงกลับไปอยู่ในสภาวะที่เงียบงันเช่นเดิม และเรียนรู้บทเรียนได้อีกหนึ่งบท

ผ่านไปไม่นานนัก ก็ได้ยินเสียงกระทิงจ่าฝูงกู่ร้องมาจากชายป่า…เมื่อรับรู้ถึงการมาเยือนของศัตรูที่ไม่น่าไว้วางใจ

การปรากฎกายของศัตรูที่ไม่น่าไว้วางใจก็คือ ” ฝูงหมาใน” นั่นเอง มีการตะล่อม ล้อมวงฝูงกระทิง ก่อนจะเข้ามารวมฝูง และประชุมวางแผนซึ่งนำทีมโดยจ่าฝูงของแดงเพลิง

แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ ฉลาดมั่กๆ…เจ้าแดงเพลิง

ฝูงแดงเพลิง(หมาใน) เริ่มทำงาน

เริ่มกระจายวงล้อม

กระทิงจ่าฝูงตัวเขื่องโดนรายล้อมด้วยฝูงหมาใน

เจ้าแดงเพลิงแยกย้ายกันทำหน้าที่ในแต่ละจุด จนล้อมเข้ามาปะทะกับจ่าฝูงของกระทิง
เพราะหมายจะกินเจ้ากระทิงน้อยในฝูง แต่ไม่สามารถฝ่าเข้าไปในฝูงได้ จึงตั้งใจจะล้มจ่าฝูงกระทิง กล้ามโต

วน ล้อมอยู่เช่นนี้นานสักพัก เจ้าแดงเพลิงประเมิณกำลังดูแล้วว่าไม่สามารถล้มจ่าฝูงของกระทิงได้ จึงวนล้อมไปมา จนเข้าป่า ลับสายตาช่างภาพทั้งสามไป แล้ววิถีสุดท้ายแล้วของธรรมชาติจบลงเช่นใดไม่มีใครรู้ อาทิตย์ลับขอบฟ้าแล้ว ช่างภาพทั้งสามจำต้องละสายตาและออกจากหอส่องสัตว์

เพราะเจ้าหน้าที่แนะ นำเช่นนั้น หากอยู่เกินกว่านี้จะเกิดอันตรายได้ พวกเราทั้งสี่ จึงรีบจ้ำอ้าวออกมา ยิ้มแก้มปริ ทุกคนได้ภาพอย่างที่ตัวเองหวัง

แต่มีหนึ่งท่านที่ส่งเข้าประกวดและได้รับรางวัลพระราชทานของ ” สัตว์มีค่า ป่ามีคุณ ” ครั้งที่ ๑๕ ปี ๒๕๕๓ ขอแสดงความยินดีด้วยค่ะ

ขอบคุณที่ติดตามชมนะคะ

เวลาเราโพส์ทภาพลงอินเตอร์เนท ปัญหาที่เราจะเจอก็คือ ทำยังไงให้ได้ขนาด(ภาพ)ที่ต้องการในขนาด(ไฟล์)ที่ต้องการ

พื้นฐาน

ในระยะแรก สำหรับผู้ที่ยังไม่คุ้นเคยกับการทำงานกับภาพดิจิตอล จะทำให้เกิดความงงอยู่หลายอย่าง เรื่องหนึ่งที่งงกันมากคือ “ขนาดภาพ”  เช่น เมื่อเราจะโพสภาพลงเวปสักเวปหนึ่ง แล้วเห็นข้อกำหนดว่า “ขนาดกว้างไม่เกิน 1000 pixel ขนาดไม่เกิน 200 kb ภาพเป็นสกุล .jpg .gif ……….”

ขนาดอะไร ยังไงวะ คำถามพวกนี้ มักเกิดขึ้นทันใด พอเราทำภาพให้ไฟล์ไม่เกิน 200 kb ภาพออกมาอันนิดเดียว พออยากให้ชัดทำภาพให้ใหญ่ขึ้นขนาดไฟล์ก็เกินอีก จะแก้ปัญหาอย่างไร วันนี้ผมจะอธิบายให้ฟัง

เริ่มจากคำว่า “ขนาด” ก่อน ภาพดิจิตอลมีสองมิติของขนาด คือ 1. ขนาดภาพกว้างยาวนับเป็นพิกเซล 2. ขนาดไฟล์เป็นไบท์

ขนาดไฟล์ ขึ้นอยู่กับ ขนาดภาพและคุณภาพ (มีสามคำนะครับ)
•    ขนาดภาพใหญ่ ขนาดไฟล์ใหญ่
•    คุณภาพดี ขนาดไฟล์ใหญ่

ถ้าเราอยากให้ขนาดภาพใหญ่ ชัด แต่ขนาดไฟล์น้อย เราก็ต้องลดคุณภาพของภาพครับ ดังนั้นหลักการการทำภาพเพื่อโพสลงในอินเตอร์เนทก็คือ ทำภาพให้มีขนาดภาพอย่างที่เราพอใจ โดยที่ขนาดไฟล์ไม่เกินกำหนด โดยการปรับคุณภาพของภาพให้เหมาะสม

แล้วทำยังไงละ

ผมขอแนะนำให้ใช้โปรแกรม Photoshop รุ่นไหนก็ได้ โดยสิ่งที่จะอธิบายไว้มีสามหัวข้อเล็กๆ คือ  1.สร้างกรอปรูป 2.เซพไฟล์กรอปรูปไว้ใช้ และ 3.การเซพภาพที่ต้องการออกมาให้มีขนาดภาพและขนาดไฟล์อย่างที่ต้องการ

สร้างกรอปรูป

เริ่มจากเปิดโปรแกรมขึ้นมา สร้างไฟล์ใหม่โดย กด File / New  จะมีหน้าต่างประมาณนี้โผล่ขึ้นมา

หน่วยวัดความกว้าง ความสูง ให้เลือกเป็น pixels ภาพดิจิตอลในจอคอมเรา นับเป็นพิกเซลครับ ก็คือจุดสีบนหน้าจอเรานั่นเอง เช่นหน้าจอผมตั้งไว้ที่ 1024×768 pixels

Width กับ Height ก็คือความกว้างกับความสูงของภาพที่ต้องการ เช่น ภาพที่จะเห็นเป็นตัวอย่างทั้งหมดในกระทู้นี้จะมี ขนาด Width 620 กับ Height 400 (ถ้าอยากได้รูปขนาดเท่านี้ แก้เลขในช่อง Width จาก 638 เป็น 620 และช่อง Height จาก 413 เป็น 400)

Background Contents ให้เลือกเป็น Transparent ก็คือ ให้มีลักษณะเป็นเหมือนแผ่นใส

อย่างอื่นยังไม่ต้องไปสนใจ ถ้ามันไม่เหมือนในภาพก็เอาตามในภาพนี้ไปก่อนได้

กด OK

เราจะได้ไฟล์ภาพ ขนาดกว้าง 620 พิกเซล สูง 400 พิกเซล ที่ว่างเปล่า ใสๆ (ลายตารางเทาขาวที่เห็นแปลว่าใส) นี่แหละไฟล์กรอปรูปของเรา ตอนนี้เป็นกรอปใสๆ

เซพไฟล์กรอปรูปไว้ใช้

จากเมื่อกี้ ให้ไปที่ File / Save as

ตั้งชื่อ จัดหาที่เก็บ แล้วเลือก Format เป็น Photoshop (*.PSD; *.PDD) เป็นอันเสร็จ

ครั้งหน้า เราไม่ต้องสร้างใหม่จาก New เพราะเราสามารถเปิดตัวนี้ขึ้นมาได้เลย อีกหน่อยเราจะใส่ชื่อ ใส่ลายน้ำอะไรไว้ด้วยก็ได้ครับ

การเซพภาพที่ต้องการออกมาให้มีขนาดภาพและขนาดไฟล์อย่างที่ต้องการ

ทีนี้แหละ เราจะใช้ประโยชน์จากกรอปรูปของเราแล้ว สมมติว่าผมมีภาพนึง คือ ภาพแมลงปอเข็มคูแมน อยากจะนำมาโพสลงเวป ผมก็เปิดมันขึ้นมา

แต่ที่ถ่ายมานี้ภาพนี้มีขนาดภาพ 3888×2592 พิกเซล   ขนาดไฟล์ 2729 KB   (เป็นภาพต้นฉบับจากกล้อง ซึ่งใหญ่เกินจะโพส)

ให้เราวางภาพให้เหลื่อมกับกรอป แล้วใช้เครื่องมือ Move Tool หยิบภาพมาใส่ในไฟล์กรอปรูปของเรา  โดยจิ้มคลิกซ้ายที่ภาพค้างไว้ แล้วลากมาไว้ที่ไฟล์กรอปรูป

แล้วก็ปิดภาพต้นฉบับไป ไม่ต้องไปยุ่งกับมัน

ทีนี้ เราจะได้ภาพแมลงปอใหญ่มาก ล้นกรอปออกมามากมาย ไม่ต้องตกใจครับ

นั่นเป็นเพราะกรอปรูปของเรามีขนาดแค่ 620×400 pixels ในขณะที่ ไฟล์ภาพต้นฉบับของเราใหญ่ถึง 3888×2592 pixels

พอเอามาใส่เลยล้น ซึ่งมันไม่ได้ขาดไปไหนด้วย เรายังขยับมันในกรอปรูปของเราได้ด้วย Move Tool เช่นกัน

ถึงตรงนี้ให้สังเกตุว่า เรามีสองเลเยอร์แล้ว คือ Layer 1 ที่เป็นแผ่นใส ที่ติดมาตอนสร้างไฟล์ และ Layer 2 ก๊อปปี้มาจากไฟล์ภาพต้นฉบับ จำไว้ว่า เลเยอร์ที่เราวางไว้ด้านบน จะบังด้านล่างครับ

ทีนี้เราจะย่อภาพ ให้เอาเม้าจิ้มที่ Layer 2 (ที่ผมวงแดงๆให้เห็นในภาพบน) แล้วกด Ctrl พร้อมกับ T (ต่อไปนี้ถ้าต้องกดอะไรพร้อมกัน ผมจะใช้สัญลักษณ์ +  เช่น  Ctrl+T)

จะมีแถบเครื่องมือโผล่ออกมาด้านบน สนใจช่องที่ผมวงไว้สองอันพอ คือ วงแดงอันซ้าย ไว้ใส่ว่าให้ภาพมีขนาดเท่าไรเทียบกับต้นฉบับ วงแดงถัดมา รูปลูกโซ่ กดแล้วค่าความกว้างความสูงจะสัมพันธ์กันตามต้นฉบับ อย่างอันนี้ผมลดขนาดเหลือแค่ 25% ของต้นฉบับ ขั้นตอนนี้สามารถเลื่อนภาพไปมาได้เหมือนใช้ Move Tool อยู่ด้วย

Tip: เราสามารถกด Ctrl+ - หรือ Ctrl+ + เพื่อย่อหรือขยายมุมมองได้ ภาพที่เห็นนี้ผมย่อลงเพื่อให้เห็นอะไรกว้างขึ้น (แต่ภาพจริงยังเท่าเดิมนะ) สังเกตุว่า นี่คือมุมมองที่ 50% ของขนาดจริง (วงเหลือง)  และ จะเห็นกรอปสีดำบางๆ (ศรเหลือง) นั่นคือขอบของภาพต้นฉบับจริงๆ ซึ่งยังเกินกรอปรูปของเราอยู่ ซึ่งผมไม่สนใจ เพราะผมอยากให้แมลงปอภาพนี้ แน่นๆ เต็มกรอปรูป

เมื่อพอใจแล้วกดรูปเครื่องหมายถูก แถวๆมุมบนขวา (ถ้าจะยกเลิกกดรูปเครื่องหมายห้ามจอดที่อยู่ข้างๆ)

เสร็จแล้วก็เซพภาพออกมา โดยการไปที่ File / Save for Web จะปรากฏหน้าต่างแบบภาพด้านล่าง

เราสามารถเซพไฟล์ให้มีขนาดไฟล์ตามต้องการได้สองทางคือ

ทางที่ 1. เลือก Quality ที่วงสีแดงๆด้านขวา แล้วดูผมลัพพ์ว่าได้ขนาดไฟล์เท่าไรที่วงแดงๆ ซ้ายล่าง พอใจแล้วก็กด Save

ทางที่ 2. กดปุ่มที่วงเหลือง แล้วเลือก Optimize to file size แล้วใส่ขนาดไฟล์ที่ต้องการได้เลย เช่นถ้าไม่ให้เกิน 200 ก็ใส่ไปสัก 199 เป็นต้น กด Ok แล้วกด Save

จากนั้น ตั้งชื่อ เลือกที่เก็บ แล้วก็กด Save อีกที

เรียบร้อยครับ เป็นไงครับ ไม่ยากเท่าไรเนาะ

วิธีนี้มีข้อดีคือ เรากำหนดขนาดภาพได้ตรงๆ อีกหน่อยมีลายน้ำก็ใส่ไว้ในกรอปรูปเราได้เลย ไม่ต้องทำใหม่ทุกครั้ง เราเลือกขนาดไฟล์ได้ตรงๆ เราไม่ยุ่งกับต้นฉบับ ทำให้ไฟล์ไม่เสียจากการทำงานของเราด้วย

ลองทำกันดูนะครับ