คำว่า “nanensis” หมายถึงพบได้หรือมีที่ “จังหวัดน่าน” ดังนั้นเจ้าปลาทรงหยดน้ำเล็กๆ ชนิดนี้ที่ชื่อว่า Hemimyzon nanensis หรือปลาผีเสื้อติดหินน่านนั้นเราสามารถพบได้ที่น่านหรือต้นน้ำแม่น่านเท่านั้น

ปลาผีเสื้อติดหินอยู่ในวงศ์เดียวกันกับพวกปลาค้อ(Balitoridae) ลักษณะจะคล้ายๆ กับจิ้งจกติดหินแต่ด้วยครีบอกและครับท้องมีขนาดใหญ่กว่ากลมกว่าจึงมีสัญฐานมองแล้วคล้ายปีกของผีเสื้อ

รูปทรงของปลาผีเสื้อติดหินน่านหรือปลากลุ่มนี้จะมีความแบนราบหัวทู่ลู่เรียวไปยังปลายหางลักษณะคล้ายหยดน้ำ ชอบอาศัยตามเกาะแก่งที่มีความใสสะอาดออกซิเจนสูงและไหลค่อนข้างแรง

ปลาผีเสื้อติดหินน่านจะอาศัยรูปทรงและครีบที่กว้างใหญ่บังคับให้รับกับแรงของกระแสน้ำกดตัวให้สามารถเกาะนิ่งอยู่กับหินหรือวัสดุเรียบได้โดยไม่หลุดไหลไปไหน และเพียงแค่ปรับองศาของครีบนิดเดียวเท่านั้น ปลาผีเสื้อติดหินน่านก็จะพุ่งทะยานว่ายไปข้างหน้าหรือทิศที่ต้องการได้รวดเร็วทันที

ปลาผีเสื้อติดหินน่าน Hemimyzon nanensis

ขนาดเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 4-7 ซม. อาศัยปะปนกับพวกปลาต้นน้ำต่างๆ อยู่เดี่ยวๆ หรืออยู่เป็นฝูงก็ได้ เราจะพบปลาน่ารักๆ เหล่านี้ได้ทางต้นน้ำแม่น่านในจังหวัดน้ำและพิษณุโลกบางส่วนเท่านั้น

ว่าแล้วก็ไปดู VDO เมื่อเค้าอยู่ในน้ำกันเลยครับ

VDO ใต้น้ำปลาผีเสื้อติดหินน่าน Hemimyzon nanensis

ภาพใต้น้ำปลาผีเสื้อติดหินน่าน Hemimyzon nanensis

ภาพใต้น้ำปลาผีเสื้อติดหินน่าน Hemimyzon nanensis

VDO: นณณ์ ผาณิตวงศ์, มูลนิธิสืบนาคเสถียร

โครงการสร้างเขื่อนแม่วงก์จังหวัดกำแพงเพชรถูกงัดขึ้นมาหลังจากเหตุการณ์น้ำท่วมใหญ่ปลายปี 2554 และถูกผลักดันให้เร่งสร้างถึงแม้จะไม่ผ่านกระบวนการตรวจสอบผลกระทบสิ่งแวดล้อม EIA

หลักๆ ของโครงการนั้นอ้างแก้ไขน้ำท่วมและการจัดการด้านชลประทาน แต่พอนานๆ เข้า กรมชลก็ออกมารับว่าการสร้างเขื่อนนี้ไม่ได้ช่วยเรื่องการป้องกันน้ำท่วมภาคกลางเลย (เป็นเพราะนักวิชาการหลายท่านท้วงติงเข้ามา)

ยิ่งนานวัน ยิ่งรู้ถึงความหมกเม็ด การอ้างชาวบ้านที่เอาเขื่อนนั้นแท้จริงแล้วชาวบ้านไม่รู้เลยว่าผลเสียจากการสร้างเขื่อนเป็นอย่างไร อ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ที่สร้างไว้ชายอุทยานฯ แม่วงก์ก็ไม่เคยใช้ได้เต็มที่ ไม่มีน้ำจะให้กักเก็บ

ก่อนสร้างเขื่อนก็ต้องตัดไม้ออกไปหลายแสนต้น(เอาไปไหน ใครได้ผลประโยชน์) ทำลายป่าที่เป็นแหล่งต้นกำเนิดน้ำแล้วมาอ้างปลูกทดแทน กี่ปีมันถึงจะใช้ได้ ทำไมไม่ทำสิ่งที่เคยทำไปแล้วนำไปปรับปรุงให้มีประสิทธิภาพ อย่าเอาเงินมาผลาญเพื่อทำโครงการเลย

ปลาและธรรมชาติชีวะจะอยู่กันอย่างลำบาก และอาจสูญพันธุ์ไปหากมีเขื่อนเข้ามา

อ.ศศิน เฉลิมลาภ เลขาธิการมูลนิธิสืบนาคะเสถียร กล่าวถึงผลกระทบของการสร้างเขื่อนในป่าที่อุดมสมบูรณ์ และความได้ไม่คุ้มเสียหากสร้างเขื่อนแม่วงก์

ติดตามการคัดค้านสร้างเขื่อนแม่วงก์ : คัดค้านเขื่อนแม่วงก์ และ หยุด!!! เขื่อนแม่วงก์ STOP DAM

ที่อื่นเค้าทุบเขื่อนทิ้งแล้ว….แล้วเรายังจะเอากันอีกหรือ?

เมื่อก่อนการที่จะหา Housing หรือ Waterproof case สำหรับกล้องคอมแพคเพื่อเอาไว้ถ่ายรูปใต้น้ำสักตัวนี่ช่างลำบากและราคาแพงมาก แต่เดี๋ยวนี้คศ.นี้แล้ว โดยเฉพาะบริษัทกล้องชื่อดังๆ จะผลิตตัว Housing มาพร้อมกับกล้องเลย แต่ราคาก็โหดเหมือนกัน และก็ยังดีที่ยังมีตัวเลือกเพิ่มมาอีกซึ่งเป็นกล้องคอมแพคกันน้ำในตัว เล็กกระทัดรัด มีให้เลือกมากมายหลากยี่ห้อและราคา

กลับมาพูดเรื่องของคนที่ใช้กล้องคอมแพคทั่วไป ที่อยากจะต่อยอดเอากล้องของตัวเองลงไปถ่ายภาพใต้น้ำ แต่ต้องมาเจอกับราคาโหดๆ ของเฮาซิ่งค่าย หลายวันก่อนผมไปเดินเล่นแถวๆ ดิจิตอลเกทเวย์ก็ไปสะดุดกับเฮาซิ่งตัวนึงที่บอกว่าเป็น Universal waterproof camera case หรือ Housing เอนกประสงค์ที่สามารถใช้กับกล้องคอมแพคมากมายหลายยี่ห้อหลายรุ่น

Seashell universal waterproof case

ผมหยิบโบชัวร์ของ Seashell universal waterproof camera case แล้วกลับมาพิจารณาดูที่บ้านก็ได้ข้อสรุปว่า เออแหะมันใช้ได้จริงๆ ออกแบบมา 2 โมเดลคือ

• Sheashell SS-1 สำหรับกล้องคอมแพคที่มีเลนส์ยื่นได้(zoom lens) และเยื้องกลาง ใช้กับกล้องคอมแพคได้มากกว่า 600 โมเดล
• Sheashell SS-2 สำหรับกล้องคอมแพคที่มีเลนส์แบบฟิกส์ ยืดหดไม่ได้ และอยู่มุมบนของกล้อง ใช้กับกล้องคอมแพคได้มากกว่า 200 โมเดล รวมไปถึงกล้องที่กันน้ำในตัวด้วยนะครับ สามารถเอามาต่อยอดได้เพื่อเอาไปถ่ายใต้น้ำที่ลึกลงไปอีก

ลองเชคดูนะครับว่าโมเดลกล้องคอมแพคของเราใช้ได้หรือเปล่าโดยดูที่โบชัวร์หรือที่ลิ้งค์ See compatible list

Seashell universal waterproof case

Seashell Universal waterproof camera case นั้นจะมีก้อนยาง ปุ่ม และแพทเทริ์น รวมทั้งอุปกรณ์จุกจิกให้มาแต่ไม่ได้หมายความว่ามันจะใช้หรือประกอบยากเย็นอะไรเลยนะครับ ก็ลองดูที่ VDO ที่ Seashell ทำสาธิตไว้แล้วกัน

VDO สาธิตการประกอบ Seashell Waterproof camera case เข้ากับกล้องคอมแพค

เสปคของเฮาส์ซิ่งตัวนี้สามารถลงน้ำลึกได้มากกว่า 40 เมตร ทำงานได้ต่ำกว่า -10 องศาซี ตกกระแทกได้ไม่เกิน 1 เมตร ของที่ให้มากับเฮาส์ซิ่งนอกจากวัสดุที่เอาไว้ประกอบกับกล้องคอมแพคของเราแล้วก็จะมี สายคล้องมือ ฝาปิดหน้ากระจก(รู้สึกว่ากระจกตัวนี้จะเคลือบมาอยางดีเชียวนะครับ) สุดท้ายก็เป็นน้ำมันสำหรับนวดยางซิลิโคน ราคาไม่ถูกไม่แพงเท่าที่ทราบมาตกราวๆ 3,xxx ได้นะครับ และก็มีขายหลายร้านแล้วนอกจากดิจิตอลเกทเวย์ ก็มีที่ Big camera แต่น่าจะต้องสั่ง

Seashell universal waterproof case

เอาหล่ะที่นี้เราก็ต่อยอดเอากล้องตัวเก่งของเราไปถ่ายใต้น้ำได้แล้ว ไม่ต้องหนักใจว่าจะหาเฮาซิ่งไม่ได้อีกต่อไป(ถ้ากล้องไม่เทพเกินนะ)

อ้อ….ผมลืมบอกว่า เจ้า Seashell universal waterproof camera case เนี่ย…มันทำงานได้แค่เปิด/ปิดกล้อง และกดชัตเตอร์เท่านั้นนะครับ เพราะฉะนั้นก็ปรับแต่งอะไรให้เบ็ดเสร็จก่อน ก่อนที่จะเอากล้องคอมแพคของเราใส่ตัวเฮาส์ซิ่งนะครับ

ขอให้สนุกและเอากล้องไปลุยใต้น้ำกันเล้ยยยยย

ในความทรงจำของผมนั้น น่านเมื่อ 5 ปีที่แล้วเป็นอะไรที่ผมมีความสุข สนุก สมบุกสมบัน และปนไปด้วยความเศร้า เพราะเป้าหมายเมื่อ 5 ปีที่แล้วคือนอกจากจะไปชมความงามของต้นไม้เฉพาะถิ่นอย่างเต่าร้างยักษ์น่าน ก่วมภูคา หรือแม้แต่ชมพูภูคาที่แห้วไป และยังมีเป้าหมายที่เป็นปลาอีกอาทิ ปลาค้างคาวติดหินศิลาเพชร และที่เด็ดสุดคือปลาหมูน่าน ซึ่งชนิดหลังนี่ก็แห้วไปอีกเหมือนกัน ในตอนนั้นผมดำน้ำจนป่วยเลยพลาดอะไรดีๆ ไปหลายอย่าง

และตอนนี้ผมได้กลับมาเยือนอีกครั้งและหวังว่าจะได้พบกับเป้าหมายที่เคยตั้งหวังไว้และเป้าหมายชนิดอื่นเพิ่มเติม เพื่อบันทึกทับความทรงจำแต่ก่อนให้จงได้

ครานี้ไปกันมีแต่ผู้ชาย 5 คน วิ่งยาวจากกทม. ตอนบ่ายๆ เพื่อหวังไปให้ถึงตัวเมืองน่านเพื่อได้ลิ้มรสกับบัวลอยป้านิ่ม และหลังจากนั้นเราก็มุ่งสู่ถนนหมายเลข 1081 ซื้อเป็นทางที่คดเคี้ยวไปตามเขามุ่งหน้าไป อ.บ่อเกลือ ซึ่งทำให้สมาชิกที่เหนื่อยล้ากับระยะทางออกอาการเมารถไปหลายคน ซึ่งตัวผมเองก็เช่นกัน

เมารถกันทั่วหน้าที่ถนนหมายเลข 1081 น่าน

ขับรถกันตั้งแต่บ่ายยันดึก นณณ์ไม่ยอมเปลี่ยนมือเพราะกลัวเมารถ

โฮสเสตย์

เราพักกันที่โฮมเสตย์ที่เป็นส่วนหนึ่งของต้นน้ำลำน้ำว้าจังหวัดน่าน ซึ่งบริเวณหมู่บ้านนี้แหล่ะมีรายงานการค้นพบปลาหมูน่าน

ทางลงไปสู่เขตอนุรักษ์ปลาและลำน้ำของหมู่บ้าน

ต้นน้ำว้า วังควาย ชาวบ้านจะเข้มงวดอย่างมากที่จะไม่แตะต้องปลาในที่แห่งนี้

บรรยากาศริมน้ำว้า ต้นแม่น้ำน่าน

เฟินเลื้อยที่ขึ้นอยู่ตามริมน้ำ

คริปน้ำ

อากาศช่วงเช้าๆ เอาแน่เอานอนไม่ได้ เดี๋ยวแดดออกเดี๋ยวมืดครึ้ม

ไม้เลื้อยขนาดเล็กที่ขึ้นตามริมน้ำที่เป็นทราย

รั้ว Morning gory ผักบุ้งอะไรสักอย่างที่ขึ้นทั่วไปเหมือนไม้ประดับ

ภูเขาหัวโล้นน่า ที่เกิดจากการเผาไร่ เผาป่า ทำการเกษตรไร่ข้าวโพด

สรุปว่า 3 หนุ่มช่วยกันอยู่ครึ่งวันก็ยอมแพ้หาปลาหมูน่านไม่เจอ จึงคุยกันว่าจะขับรถย้อนถนน 1081 ไปที่บ้านน้ำว้า ไปดำหาที่นั่นดูแก้มือเมื่อ 5 ปีที่แล้ว ซึ่งระหว่างทางก็พบภาพที่สลดใจของการเผาป่า เผาไร่ ภูเขากลายเป็นสีดำไปสุดลูกตา

นณณ์เอาเรื่องที่พบเห็นระหว่างทางมาเขียนเป็นบทความ “น่านลำรึก” จนได้ออกสื่อใหญ่และเรื่องไปถึงระดับประเทศทำให้เกิดการตื่นตัวของการทำลายป่าต้นน้ำ

กะต๊อบริมน้ำว้า

จุดที่เคยลงดำที่บ้านน้ำว้าเมื่อ 5 ปีที่แล้ว เดี๋ยวนี้ทางหมู่บ้านไม่ยอมให้ลงอีกแล้ว ไม่ว่าจะอ้างอะไรก็แล้วแต่ ขอเพียงแค่ใช้หน้ากากกับสนอกเกิ้ลก็ไม่ยอมแล้วทางคนดูแลยเลยบอกหมายใหม่ให้ขยับไปทางต้นน้ำอีกราวๆ 1 กม.

เราช่วยกันดำหาปลาหมูน่านกันจนเย็นย่ำ ซึ่งในน้ำปลาก็มากและหลากหลายดีหรอก แต่ปลาหมูน่านนั้นกลับไม่มี หรือว่าจะสูญพันธุ์จากแหล่งนี้ไปแล้ว ส่วนภาพชุดปลาใต้น้ำจะอยู่ในอีกบทความที่จะตามมานะครับ

ดำน้ำกันจนเย็น

แก่งลำธารมีความหลากหลาย

ท่องเที่ยวน่าน

ขึ้นจากน้ำมาสนทนากับชาวบ้านเรื่องความหลากหลายของปลาลำน้ำว้า

ปลากระทิง Mastacembelus cf. tinwini ที่ชาวบ้านตกได้ โดยใช้เหยื่อเป็นแมลงน้ำที่วางอยู่ข้างๆ

จักจั่นและแมงนูนจากไลท์แทรป ชาวบ้านจะเด็ดปีกและโยนใส่กะละมังที่มีน้ำไว้

ยอมแพ้กับปลาหมูน่านมุ่งหน้ากลับมาพักผ่อนที่โฮสเตย์ที่บ่อเกลือ และแวะชม Light Trap ที่ชาวบ้านทำไว้เพื่อล่อจักจั่นและแมงนูนเพื่อนำมาประกอบอาหาร

ที่ Light Trap มีแมลงมากมายมาให้พวกเราสนุกสนานกันเลยทีเดียว ที่ตื่นเต้นมากๆ คงจะเป็นตั๊กแตนตำข้าวอกโล่ Rhombodera sp

มอท Acosmeryx sericeus

Shield Mantis ตั๊กแตนมวยอกโล่ Rhombodera sp

แมงมุมจับตั๊กแตนหนวดยาวเป็นเหยื่ออันโอชา

Semi Slug ทากกึ่งเปลือยหน้าตาแปลกประหลาด

ดอกผักบุ้งชนิดหนึ่งสีม่วงน่ารัก

ตอนเช้าก็เถลไถลถ่ายภาพทั่วไปในหมู่บ้านและแก้มือกับปลาหมูน่านและการ่าเพชรที่มีลำตัวยาวเป็นพิเศษอีกรอบแต่ก็แห้วไป จนหมดและถึงเวลาที่ต้องย้ายหมายไป อช.ภูคา

หมาน้อยในหมู่บ้าน สังเกตว่าหมาในหมู่บ้านนี้มีหลากหลายพันธุ์มากๆ

การเวกดอยที่พบระหว่างทาง

แวะชมบ่อเกลือโบราณที่ในตัว อ.บ่อเกลือ

เตาต้มเกลือ

เกลือที่ได้จากบ่อเกลือโบราณ

ปลาจาดแห้งของดีของคนแถวนั้น ชอบมากๆ ครับ ถ้าภาคกลางจะเรียกปลารมควัน แต่ทางนี้เรียกว่าปลาย่าง

สอบถามข้อมูลปลาหมูน่านกับคนเฒ่าคนแก่ ทุกๆ คนบอกว่า “เคยมี”

Copera marginipes (Rambur, 1842) แมลงปอเข็มยาวปลายเด่น กำลังผสมพันธุ์

แวะถ่ายรูปแมลงปอเข็มแถวๆ บ้านบ่อเกลือ

ป่าดึกดำบรรพ์ เต่าร้างยักษ์ภูคา

หลังจากออกจากบ้านบ่อเกลือเราก็มาถึงป่าดึกดำบรรพ์ซึ่งมีความเปลี่ยนแปลงไปมาก ตลอดทางพบกับถนนเสียหายที่เกิดจากดินสไลด์ เมื่อมาถึงก็พบว่าป่าที่เคยมีต้นเต่าร้างยักษ์อยู่มากมายถูกดินสไลด์หายไปเป็นแถบ ทำให้ต้นเต่าร้างยักษ์เสียหายและล้มตายเป็นจำนวนมาก ซึ่งทางการกำลังปรับพื้นที่ใหม่แต่ไม่แน่ใจว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร

ชมพูภูคา Bretschneidera sinensi

สิ่งที่ประทับใจเมื่อมาถึงศาลเจ้าพ่อภูคาคือต้นชมพูภูคาที่ยังมีช่อดอกชมพูภูคาหลงเหลืออยู่ จากการสอบถามเจ้าหน้าที่บอกว่าปีนี้อากาศวิปริตทำให้ดอกออกนานมากกว่าปรกติซึ่งช่วงที่เราไปกันปลายมีค. มันน่าจะหมดไปแล้วเสียด้วยซ้ำ ก็ถือนับว่าเป็นความโชคดีในความแย่ๆ ของอากาศ

ตั๊กแตนพรางตัว

เรไรสวยๆ เยอะมาก

กิ้งก่าเขาสูง Pseudocalotes microlepis พบบริเวณทางมาศาลเจ้าพ่อภูคา

ด้วงตัวขาว

ท่องเที่ยวน่าน

ขอจบการบันทึกทับความทรงจำฉบับแรกไว้ที่ตรงนี้ก่อนนะครับ ฉบับหน้าก็จะเป็นการเดินทางเมื่อไปเยือน อช.ดอยภูคา การเดินกลางคืน และภาพปลาที่ถ่ายได้นะครับ โปรดติดตามชม

ไม่ได้มีภาพจากบนเกาะและท้องทะเลมานานมากแล้ว แต่เมื่อร่างกายต้องการทะเลที่มากกว่าทะเลแถวๆ บ้านแล้ว จะช้าอยู่ใย…..

เกาะย่อมๆ ที่อยู่ในเขตจังหวัดสุราษฏ์ฯ ในเขตอำเภอพะงัน แต่ถ้าหากเดินทางจากชุมพรจะแลดูใกล้กว่าถ้ามาจากกทม.

เกาะที่มีไฮไลท์ตรงที่ความงามของฝูงปลาและเหล่าปะการัง เกาะที่มีเกาะย่อยชื่อเกาะนางยวน

เกาะที่มีฝรั่งและพม่ามากกว่าคนไทย เกาะวุ่นๆ ที่ยังพอมีความสงบบ้าง เกาะนี้ชื่อ “เกาะเต่า”

เรือเร็วลมพระยา ใช้เวลาเกือบๆ 2 ชม.ถึงที่หมาย

ท่าเรือที่เกาะนางยวน

จากการพูดคุยกับคนในพื้นที่บอกว่า แต่ก่อนการเดินทางไปเกาะเต่านั้นจะมีเรือเล็กเรือน้อยหลากหลายเจ้า แต่หลังสุดก็มีบริษัทนายทุนเรือเร็วขนาดใหญ่ ลมพระยา สร้างเส้นทางเดินเรือครอบคลุม สะดวกและรวดเร็ว รวมแพคเกจการเดินทางและที่พัก แล้วไหนจะได้สัมปทานของเกาะนางยวนแต่เจ้าเดียวอีกทำเอาเรือเจ้าเล็กๆ เจ๊งกันไประนาว อีกเจ้าก็เป็นของส่งเสริมทัวร์ เรือช้ากว่าแต่ก็มาด้วยราคาที่ถูกกว่า

เรื่องที่พักนอกจากจะจองก่อนไปแล้วสามารถวอลค์อินได้เลยเพราะมีห้องพักราคาถูกๆ ยันหลายพัน ไม่ต้องกลัวว่าจะเต็ม มีตัวเลือกเยอะมาก

อาหารการกินก็มีถูกยันแพง แต่ให้เสมอตัวคือตีไปเลยครับว่า 100 บาท/มื้อ

ซากรถบนเกาะเต่า

ศิลปะมีทุกที่บนเกาะเต่า

เกาะเต่าเป็นเกาะที่ไม่ใหญ่โต เป็นเกาะขนาดย่อมๆ ที่คราคร่ำไปด้วยชาวต่างชาติ และลูกจ้างชาวพม่า ส่วนใหญ่จะสนทนากันด้วยภาษาอังกฤษ นายทุนที่อยู่ีบนเกาะนี้ผสมๆ กันไปมีทั้งของไทยและฝรั่ง มีความศิวิไลถ้าวัดจากจำนวนเซเว่นก็ 3 เซเว่น

นอกจากการเดินเท้าบนเกาะแล้ว พาหนะที่นิยมคือมอเตอร์ไซค์เช่า ราคาต่อวัน(24 ชม.) ไม่แพง 180-200 จนไปถึงหลายร้อยแล้วแต่ขนาดและประเภทของมอเตอร์ไซค์ ค่าเช่านั้นไม่แพงจริงแต่ค่ามัดจำโคตรโหด ซึ่งก็แล้วแต่จะตกลงกับเจ้าของ

แต่ผมขอแนะนำว่าให้เลือกรถที่มีสภาพใหม่เข้าไว้ยิ่งป้ายแดงยิ่งดี หรือตรวจสภาพให้ถ้วนถี่ถ้าได้ลองขี่สักนิดยิ่งดี เพราะมันหมายความว่าถ้าคุณเอารถออกไปแล้วคุณต้องรับผิดชอบมัน เกิดการเสียหายขึ้นมา หรือจะกลับมาเปลี่ยนภายหลังนั้น จะโดนเจ้าของอ้างโน่นนี่ปรับราคากันน่าเกลียดมาก คงเป็นเพราะตัวเจ้าของเองก็คงโดนลูกค้าเลวมาเยอะเช่นกันครับ

โกงกางหูช้างที่บนเกาะเต่าจะเป็นชนิดก้านเขียว

เกาะนางยวน คือไฮไลท์ของเกาะเต่า

เกาะเต่า

หินหน้าคน Rock Face เกาะเต่า

เกาะเต่ามีสถานที่ที่วุ่นวายในบางหาด แต่ก็มีมุมสงบๆ ด้วย ผมเสียดายที่ไม่มีเวลาสำรวจกลางคืนเท่าไหร่เลยไม่มีภาพความหลากหลายทางชีวภาคเท่าไหร่

มุมสงบบนเกาะเต่า ที่ทางเจ้าของรีสอร์ทที่ผมพักชี้หมาย

เกาะเต่า

เกาะเต่า

ยังมีการทำประมงอยู่รอบๆ เกาะเต่า

เกาะเต่า

เกาะเต่าเป็นสวรรค์ของนักดำน้ำทั้งการดำน้ำตื้น(Snorkel) และการดำน้ำลึก(Scuba) มีโรงเรียนสอนดำน้ำที่ใหญ่โตและดีมากๆ แต่ในปัจจุบันกลายเป็นสถานที่ปั๊มคนที่อยากจะดำน้ำไปที่เรียบร้อยแล้ว

การจัดการเรื่องทัวร์ดำน้ำยังไม่ดีเท่าที่ควรในสายตาของผม ทั้งๆ ที่เพื่อนบางคนบอกว่าบนเกาะนี้มี NGO ที่แข้มแข็ง แต่ไหงสตาฟทัวร์ดำน้ำตื้นที่ผมไปด้วยมันห่วยแตกมาก ไม่มีการให้ความรู้ที่ควรจะให้นักท่องเที่ยวรู้ และตัวเองนั้นยังมีแค่ความรู้ผิวเผิน ผมเองได้โต้เถียงเล็กน้อยบ้างกับสตาฟ จนเหล่านักท่องเที่ยวคนอื่นมองผมว่าเป็นแกะดำหลงฝูง ให้ตายสิ….

เกาะเต่า

เกาะเต่า

เกาะเต่า

เกาะเต่า

ปลากระทุงเหวหูดำ

เกาะเต่า

เกาะเต่า

ปลาหูช้างวัยเล็ก ขี้อายหาที่หลบกล้องตลอด

ฝูงปลาหูช้างนั้น อย่าทำเสียงดังทำตัวเนียนก็จะสามารถเข้าใกล้ได้

ฝูงปลานกแก้วนกขุนทอง รวมตัวกันจิกกินปะการัง

ฝูงปลานกแก้วนกขุนทอง รวมตัวกันจิกกินปะการัง

เกาะเต่า

เกาะเต่า

เกาะเต่า

เกาะเต่า

เกาะเต่า

เกาะเต่า

ปลากนกขุนทอง กำลังให้ปลาพยาบาลทำความสะอาด

ปลาตุ๊ดตู่

ปลากะรัง

สลิดหินวัยเด็กสีสันสวยงาม

เม่นทะเล

ฉลามหูดำ ฉลามนิสัยดี ต้องเฝ้าดูอย่างเงียบๆ นะครับ

เกาะเต่า

ปลาการ์ตูนอินเดียนแดง

ปลาการ์ตูนอินเดียนแดง หรือ White Back

ทะเลาะกะป้าคนนำทัวร์ดำน้ำรอบเกาะ เรื่องฟิน(ตีนกบ) บอกกับผมว่าสนอกเกิ้ลห้ามใช้ฟินรอบเกาะ ยกเว้นพวกสกูบ้าแล้วชี้ป้ายกระดาษเคลือบ A4 ตรงหน้าห้องบังคับว่าให้ไปอ่านดูเลยว่าห้าม

ไอ้ผมก็เดินไปดูอ่านจนเข้าใจว่ากระดาษแผ่นนั้นคือข้อขอความร่วมมือของการดำน้ำอย่างเป็นมิตรกับธรรมชาติ Green Fins ดังเนื้อหาใกล้เคียงกับลิ้งค์ http://www.greenfins-thailand.org/greenfins/index.php?m=friendly&lang=thai

ด้วยตรรกะแล้วห้ามฟินแล้วไฉนจึงไม่ห้ามทั้งดำตื้นและดำลึก อะไรของป้าเค้าเนี๊ยะ? ผมพยายามอธิบายว่าป้ายนี้ไม่ได้ห้ามพูดกันเบาๆ แต่ป้าไม่รู้จะเพาเวอร์ไปไหนทำเสียงดังโหวกเหวกจนผมต้องถอย

แต่……สตาฟที่เป็นเด็กคล้องหัวเรือกลับใช้ฟินทุกจุด (อะไรวะ? ผมมึน!!) ตอนที่พานักท่องเที่ยวดำไปดูปลาการ์ตูนอินเดียนแดงก็เอามือไปพัดโบกปั่นป่วนให้ปลาตกใจเพื่อให้นักท่องเที่ยวเห็น ซึ่งมันขัดกับป้ายข้อห้ามและขอความร่วมมือที่แปะไว้ที่ป้าคนนั้นชี้ให้ผมดู

นอกจากนี้แล้วป้ายังบอกชื่อปลาการ์ตูนอินเดียนแดงที่ใช้ชื่อคอมมอนว่า ไฟแวบ….เหอ??….มันคือ White Back (ไวท์แบค)ไม่ใช่เหรอครับ ผม…ก็หึๆ อยู่ในคอแต่ไม่โต้แย้งอะไร

ที่หินฉลามป้าก็บอกกับนักท่องเที่ยวว่าให้เงียบๆ นะ เดี๋ยวฉลามตื่น แต่มีป้าอยู่คนเดียวแหล่ะที่แหกปากไม่รู้กี่เดซิเบล จนมีนักท่องเที่ยวท่านอื่นทักกลับไปจนเงียบปาก

เกาะเต่า

สภาพปลาที่ทนสภาพความสกปรกของน้ำทะเลไม่ได้บริเวณท่าจอดเรือ

สภาพของปะการังที่เกาะเต่านี่นั้นผมไม่สามารถฟันธงได้แน่ชัดว่ายังอยู่ดีแค่ไหน แต่เท่าที่ผมเห็นด้วยตาจากการดำน้ำตื้นคือจุดที่เป็นแหล่งให้นักท่องเที่ยวใหญ่ๆ ลงดำดูนั้น ค่อนข้างแหลกเหลวมากครับ

ซึ่งการพังและตายของปะการังนั้นนอกจากมาด้วยปัจจัยหลายอย่างเช่นแต่ก่อนมีการทำประมงโดยใช้ระเบิด ตอนพายุเกย์เข้าอ่าวไทยนั้นฝั่งตะวันออกของเกาะก็โดนไปเต็มๆ ไหนจะภาพน้ำที่อุ่นขึ้นอีกทำให้ปะการังฟอกขาวตาย

การดำน้ำดูปะการังที่ผิดวิธีไม่ระมัดระวังของนักท่องเที่ยว โดยตั้งใจและไม่ตั้งใจ

ปะการังหักตายราบที่เกาะนางยวน

บอกตรงๆ ว่าผมอกหักจากเกาะที่วุ่นวายแห่งนี้มาก อาจจะเป็นเพราะครั้งแรกของผมเอง และยังไม่รู้จักคนที่รู้จริงพอ ดำน้ำทั้งวันแต่ทุกจุดผมลงเร็วและขึ้นเร็วได้เห็นสภาพแหลกเหลวที่อยู่ใต้น้ำ แล้วก็มานั่งเซ็งๆ อยู่หัวเรือ

จนวันสุดท้ายก่อนกลับเวลา 1.5 ชม. ผมกลับมีความสุขกับหมู่ปลาและปะการังหน้าหาดที่ผมพักนี่เอง

สำหรับเกาะนี้ผมมองว่ามันเป็นอะไรที่ธุรกิจจริงๆ เพราะอะไรๆ ก็สามารถซื้อได้ด้วยเงิน

หากผู้อ่านอยากจะไปเที่ยวเกาะเต่า ขอให้หาข้อมูลดีๆ ก่อนนะครับ และผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่าคุณจะมีใจอนุรักษ์หัวใจสีเขียวที่ท่องเที่ยวอย่างเป็นมิตรกับธรรมชาิติ

ลากันด้วยพระอาทิตย์ลาขอบฟ้าแล้วกันครับ

สวัสดี

ผมเห็นภาพถ่ายของตุ๊กกายชนิดนี้จากเวบพันธ์ทิพเมื่อตั้งกะปีโน้นราวๆ ปี 2007 และจนตัวผมเองก็ได้ไปพิสูจน์พบกับตัวจริง 2008-2009 และถ่ายภาพมา แต่ตอนนั้นก็สรุปๆ กันเป็นเพียงแค่เป็น ตุ๊กกายโอลแฮ่ม Cyrtodactylus oldhami ที่มีลักษณะแตกต่างออกไป

และจนแล้วจนรอดตุ๊กกายชนิดนี้ก็ได้ถูกบรรยายและคลอดออกมาเป็นสายพันธุ์ใหม่โดยใช้ชื่อว่า ตุ๊กกายคอขวั้นเกาะสุรินทร์ Cyrtodactylus surin จัดอยู่กลุ่ม Cyrtodactylus oldhami-group และในเอกสารเขาเปรียบเทียบกับกลุ่ม pulchellus-macrotuberculatus group เป็นหลัก

ตุ๊กกายคอขวั้นเกาะสุรินทร์ Cyrtodactylus surin

ข้อมูลจาก Species Index Siamensis.org
ชื่อไทย: ตุ๊กกายคอขวั้นเกาะสุรินทร์
ชื่อสามัญ: Surin Bent-toed Gecko
ชื่อวิทยาศาสตร์: Cyrtodactylus surin Chan-ard & Makchai, 2011
ขนาดเมื่อโตเต็มวัย: 80.4 มม.
การกระจายพันธุ์: เกาะสุรินทร์ จ.พังงา (ทะเลอันดามัน)
การจำแนกชนิด: เป็นตุ๊กกายขนาดกลางในกลุ่ม C. olhami-species group แต่มีเกล็ดเป็นตุ่มหนามขนาดใหญ่ที่หลัง เกล็ดกลางตัวใต้ท้อง 25 ชิ้น เกล็ดแถวกลางใต้หางมีขนาดใหญ่ มีเกล็ดขนาดใหญ่เรียงใต้ขาหลัง 34 ชิ้น และมีช่องเกล็ดก่อนทวารร่วม 4 ช่อง ไม่มีร่องก่อนทวารร่วม
ถิ่นอาศัย: เป็นตุ๊กกายที่อาศัยตามต้นไม้
ข้อมูลทั่วไป: ตัวอย่างต้นแบบของตุ๊กกายเกาะสุรินทร์ได้มาเมื่อ ๒๓ ธันวาคม ๒๕๔๘ โดยใช้ถิ่นพบตัวอย่างต้นแบบเป็นชื่อวิทยาศาสตร์

เอกสารอ้างอิง:
Chan-ard, T. & Makchai, S. 2011. A new insular species of Cyrtodactylus Gray, 1827 (Squamata:Gekkonidae), from the Surin Island, Phang-nga Province, Southern Thailand. The Thailand Natural History museum Journal, 5(1): 7-15.

ตุ๊กกายคอขวั้นเกาะสุรินทร์ Cyrtodactylus surin

ตุ๊กกายคอขวั้นเกาะสุรินทร์ Cyrtodactylus surin

ตุ๊กกายคอขวั้นเกาะสุรินทร์ Cyrtodactylus surin

ตุ๊กกายคอขวั้นเกาะสุรินทร์ Cyrtodactylus surin ภาพหัวด้านข้าง

ตุ๊กกายคอขวั้นเกาะสุรินทร์ Cyrtodactylus surin ลักษณะเกล็ดตุ่มที่หลัง

ตุ๊กกายคอขวั้นเกาะสุรินทร์ Cyrtodactylus surin เกล็ดกลางตัวที่้ท้อง

ตุ๊กกายคอขวั้นเกาะสุรินทร์ Cyrtodactylus surin เพศผู้ และเกล็ดใหญ่ใต้หาง

ตุ๊กกายคอขวั้นเกาะสุรินทร์ Cyrtodactylus surin เพศเมีย และแสดงเกล็ดใต้ขาหลัง

ปล.ตุ๊กกายชนิดนี้เป็นชนิดที่ ๒๐ อย่างเป็นทางการของไทยนะครับ

กิ้งก่าเขาสูง หรือกิ้งก่าหัวยาว มีชื่อทางวิทยาศาสตร์ว่า Pseudocalotes microlepis ชื่ออังกฤษทั้วไป Boulenger’s Long-headed Lizard กิ้งก่าชนิดนี้มีขนาดเล็กโดยเฉลี่ยนที่ 60-70มม.(ปลายปากถึงโคนหาง) ดูๆ ไปแล้วกิ้งก่าชนิดนี้ถ้าเทียบกับกิ้งก่าที่เราเห็นทั่วไปตามพื้นราบเช่นกิ้งก่ารั้วแล้ว ส่วนหัวเค้าจะออกยาวๆ หน้าแหลม ขาจะสั้นเล็กน้อย

ถิ่นอาศัยจะพบอยู่ตามภูเขาสูงเหนือระดับน้ำทะเลตั้งแต่ 800 เมตรเป็นต้นไป พบได้ในพม่าและในประเทศไทยจะพบอยู่แถวๆ ทางตอนเหนือของประเทศตามดอยสูงๆ รวมไปถึงภาคอีสานตอนบน เช่นในจังหวัดลำปาง เชียงใหม่ เชียงราย ฯ เป็นต้น

กิ้งก่าเขาสูงจะมีแผ่นหนังที่ใต้คางสีเขียวและน้ำตาล บริเวณต้นคอด้านบนจะมีเกล็ดคลายหนามยาวเล็กน้อยแต่พอเลยท้ายทอยไปก็จะเป็นเกล็ดหนามสั้นๆ เล็กมาก เวลาเกิดอาการตื่นกลัวจะมีสีตัวที่คล้ำลง

นิสัยชอบอยู่ตามต้นไม้สูง เกาะนิ่ง จึงอาจจะทำให้พบให้ได้ยาก ชอบกินแมลงเล็กๆ ทั่วไป ไม่ค่อยแสดงอาการตื่นตระหนกและค่อนข้างเชื่อง

กิ้งก่าเขาสูง Pseudocalotes microlepis

VDO กิ้งก่าเขาสูง Pseudocalotes microlepis

กิ้งก่าเขาสูง Pseudocalotes microlepis

กิ้งก่าเขาสูง Pseudocalotes microlepis

กิ้งก่าเขาสูง Pseudocalotes microlepis

กิ้งก่าเขาสูง Pseudocalotes microlepis

กิ้งก่าเขาสูง Pseudocalotes microlepis

VDO: นณณ์ ผาณิตวงศ์

ผมและกลุ่มเพื่อนค่อยๆ ไต่ลงจากระเบียงจุดชมวิวที่กิ่วแม่ปาน ลงไปสู่ชง่อนของหน้าผาที่พอมีพื้นที่อัดคนลงไปได้สัก 10 คน ตรงนี้ลมแรงมากทำให้อากาศที่หนาวเย็นอยู่แล้วกลับหนาวยิ่งขึ้นไปอีก

แดดเช้ายังไม่ส่องลงมากยังผืนป่าด้านล่าง ขณะที่ผมกำลังกางขาตั้งกล้องอยู่ก็ได้ยินเสียงเพื่อนข้างๆ ฮือฮาพร้อมมองลงไปข้างล่างระยะราว 200 เมตร ….

นั่น…สิ่งมีชีวิตเล็กๆ 2 ตัวกำลังทำอะไรกันสักอย่างอยู่ ผมรีบเสียบกล้องลงไปยังขาตั้งและซูมสุดไปที่ระยะไกล อา….นี่ นี่ นี่…เสียงเหมือนผมติดอ่างอยู่ในสมอง นี่มัน..กวางผา ที่เคยฝันว่าจะเห็นสักครั้งตัวเป็นๆ ในธรรมชาตินี่นา

เจ้ากวางผาหนุ่มสองตัว ออกมาจากแนวชง่อนผา วิ่งไล่กัน มีหยุดยกขาหน้าใส่กัน และชนเขาใส่กัน โอ้ยย…ทำไมอดรีนลินผมถึงพุ่งพล่านขนาดนี้ ถึงแม้จะใช้เลนส์ตัวที่มีอยู่ซูมสุดๆ มาดูแล้วก็ตามก็ยังเห็นจากกวางผาตัวย่อมๆ เป็นกวามผาแคระเหมือนกัน

กวางผาหนุ่ม 2 ตัวออกมาวิ่งไล่กัน

คือไม่รู้จะบรรยายอย่างไร สำหรับคนทั่วไปที่ไม่นิยมไฝ่ธรรมชาติอาจจะมองเห็นแล้วเฉยผ่านไป แต่สำหรับคนหัวใจสีเขียวอย่างพวกเรา ถือว่าสุดยอดมาก เพราะสัตว์ชนิดนี้เป็นหนึ่งในสัตว์ป่าสงวนที่มีแนวโน้มสูญพันธุ์ ซึ่งในประเทศไทยนั้นสามารถพบได้แค่ 3 ดอย คืออินทนนท์ เชียงดาว และม่อนจอง แค่ได้เห็นไกลลิบๆ แค่นี้ก็บุญตาแล้ว

ในเช้าวันนั้นพวกเราสนุกสนานและเพลิดเพลินกับการชมกวางผาตัวเป็นๆ ในธรรมชาติ กวางผาบางตัวเดินไปจนสุดปลายของผาและอยู่นิ่งๆ นานจนเหมือนไม่ขยับ บางตัวก็เดินขยับหยุดเป็นจังหวะ บางตัวก็แทะเล็มหญ้าเล็กๆ

และจนแดดออกเริ่มแรง ทำให้กวางผาเดินหลบเข้าไปในที่ซ่อน เรานับได้ทั้งหมด 5 ตัว จากจำนวน 30 ตัวโดยประมาณ

กวางผาสามารถยืนสงบนิ่งๆ อยู่ได้เป็นเวลานาน

วิดีโอกวางผาที่ถ่ายโดยนณณ์ กับความประทับใจของนายดิวที่ประสบความสำเร็จหลังจากที่แห้วมาแล้วถึง 3 หน

กวางผาเล็มหญ้า หรือไม่ก้อดินเปรี้ยว

ก็คิดดูแล้วกันครับกวางผาเป็นสัตว์ที่เลือกอยู่ กับพื้นที่ป่าซึ่งเหมือนเกาะที่ถูกล้อมรอบด้วยเมือง สวนไร่ และก็ยังถูกคุกคามขึ้นเรื่อยๆ ไม่ว่าจะเป็นการบุกรุกพื้นที่ป่า และการล่าสัตว์ของนายพราน ในอนาคตจะเป็นอย่างไร ถึงแม้สัตว์เหล่านี้จะไม่ถูกล่าก็ตาม ก็ต้องผสมกันไปเรื่อยๆ จนเกรงว่าจะเกิดเลือดชิดในพันธุกรรม???

ปลาสกุล Garra นั้นเป็นหนึ่งในสกุลโปรดของผมมากๆ เนื่องด้วยรูปร่างที่กระชับปราวเปรียวว่องไว และเวลาเห็นเค้าในลำธารที่ไรก็รู้สึกชื่นใจทุกทีและพยายามจะถ่ายภาพให้ได้ แต่ในความเป็นจริงนั้นยากเย็นมากเพราะเค้าจะไม่อยู่เฉยๆ ให้ถ่ายภาพได้ง่ายๆ

ปลาการ่า ในชื่อไทยมีมากมายหลายชื่อแล้วแต่ท้องถิ่น ไม่ว่าจะเป็น อีมูด อีดูด เลียหิน นกกระจอก โอยมากมายครับ และปลาอีมูดที่เราจะพบเห็นได้บ่อยๆ ในหลายภาคนั้นก็ได้แก่ ปลาอีมูด Garra cambodgiensis หรือเรียกแบบไทยทางการว่า ปลาเลียหินกัมพูชา จะมีอาศัยทุกๆ ลุ่มน้ำของไทยยกเว้นลุ่มน้ำสาละวิน

จากที่เคยสำรวจพบว่าปลาอีมูดชนิดนี้จะมีครีบต่างๆ ออกสีเหลืองบ้างเหลืองซีดบ้างและที่ขอบครีบหางจะมีสีแดง แต่ในภาคใต้ครีบต่างๆ จะมีสีเหลืองอ่อนทั้งหมดรวมทั้งสีของลำตัวซึ่งเป็นความแตกต่างย่อยออกไป

Garra cambodgiensis ปลาอีมูด

ปลาอีมูด Garra cambodgiensis จะอาศัยอยู่ที่น้ำใสสะอาดคุณภาพดีมากๆ และต้องการปริมาณออกซิเจนสูง ลำธารที่พวกเค้าอยู่จะเป็นลักษณะก้อนหินใหญ่ๆ ที่มีกรวดหินและท้องลำธารที่เป็นทราย อาจจะแตกต่างกับชนิดอื่นๆ ที่ชอบอาศัยอยู่ในแก่งหรือลำธารกรวดหินล้วน

และเนื่องจากปลาอีมูดชนิดนี้ที่โคนครีบอกจะมีสีฟ้าสวยงาม เลยแอบเรียกเล่นๆ ว่า “เจ้าจักแร้ฟ้า”

ข้อมูลทั่วๆ ไปก็เชิญชมจาก VDO เอาได้เลยแล้วกันครับ

Garra cambodgiensis ปลาอีมูด

ประกอบภาพประทับใจ (เมื่อลูแปง…ขอชม)

(สืบเนื่องมาจาก อัลบั้มล่าสุดชื่อ ” ๑ ภาพ ” คุณลูแปง ต้องการชมภาพที่ส่งเข้าประกวด แม้จะมีเพียงเสียงเดียวที่ถามหา เราก็จัดให้ค่ะ เพราะเสียงหนึ่งของคุณมีความหมายในความรู้สึกอย่างมาก…. ลองชมค่ะภาพประกอบเนื้อเรื่อง แม้ภาพและคำไม่สวยมากมาย แต่ตอนเขียนส่งไปให้ที่ประกวดล้นกระดาษเลยทีเดียว เนื้อเรื่องที่นำมาโพสตอนนี้ นำมาเขียนลงคอมพิวเตอร์ในภายหลัง คำจึงสวยขึ้น เล็กน้อย ขอรับคำติชมค่ะ ขอบคุณมากค่ะ จะนำไปปรับปรุง )

: ตะแงดอย :

แสงอาทิตย์ยามสายของเช้าวันนั้น ได้ระบายแต่งแต้มสีสันขุนเขาแห่งดอยพีระมิด อุณหภูมิเริ่มเปลี่ยนแปลงเพิ่มมากขึ้น จากช่วงเช้าตรู่ จนต้องถอดเสื้อคลุมออก ฉันใช้เวลานั่งซุ่มอยู่ในซุ้มบังไพรธรรมชาติ คือพุ่มไม้เตี้ยๆภายในซอกโพรงของก้อนหินบริเวณไหล่เขา เพื่อรอคอยการบันทึกภาพของ ” ตะแงดอย ”

เกือบ ๔ ชั่วโมงผ่านไป จนฉันเริ่มท้อใจเพราะไม่มีวี่แววที่จะได้เห็นแม้แต่เงา จึงขยับร่างกายอันเมื่อยล้าเพื่อปรับเปลี่ยนอิริยาบทและตั้งใจจะย้ายจุดซุ่มบังไพรนี้ไปยังด้านหลังของดอย แต่ทันใดนั้น ฉันได้สังเกตเห็นกิ่งก้านดำๆ อยู่บนยอดดอย มองด้วยตาเปล่าและนึกในใจ ” เอ ทำไมต้นไม้บนยอดดอยสูงนั้นมีแค่ ๒ กิ่งก้าน ”

แต่ก็ไม่ชัดมากนัก จนต้องใช้กล้องเป็นตัวช่วยและปรับระยะโฟกัสจนสุดกำลังของเลนส์ ๓๐๐ มม. ฉันตกใจ ” นั่นเค้านี่นา ตะแงดอย ” จึงกดชัตเตอร์เพื่อบันทึกภาพได้ไม่เพียงกี่ภาพ จนเค้าละสายตาเราไปจากมุมมองของกล้อง ฉันนึกขอโทษเค้าในใจที่ทำให้เค้าตกใจเพราะเสียงชัตเตอร์ และขอบคุณที่ทำให้ฝันของฉันเป็นจริง ที่ตั้งใจจะเก็บภาพกวางผา ๑ ใน ๑๕ สัตว์ป่าที่ใกล้สูญพันธุ์ของประเทศไทย

ฉันไม่รู้สึกตัวเลยว่าเค้าจ้องมองฉันมานานเท่าไหร่แล้ว

ขอขอบคุณโฟโต้อ้อน สำหรับการเดินทางและข้อมูล ” ตะแงดอย ” ซึ่ง ” ตะแงดอย ” มาจากคำที่เรียกกวางผาของชาวกระเหรี่ยงที่บ้านขุมยวม

: ระยะห่าง :

แสงของวันเริ่มหมดลงไปอีกวันหนึ่ง แต่ในใจของฉันและเพื่อนร่วมทางยังคงไม่สิ้นหวังที่จะได้ภาพดีๆสักภาพ เพื่อต้องการแค่มีชื่ออยู่ในหนังสือรวมภาพที่เข้ารอบของโครงการประกวดถ่ายภาพอนุรักษ์ธรรมชาติ ” สัตว์มีค่า ป่ามีคุณ ”

ในบรรยากาศแห่งความเงียบงันบนห้างส่องสัตว์แห่งหนึ่ง ไร้ซึ่งเสียงพูดคุย ไม่นานนักสิ่งที่พวกเรารอคอยก็ปรากฎตรงหน้า ฝูงกวางประมาณ ๖- ๗ ตัวก็ออกมาจากชายขอบป่า ตัวเมียที่มีลูกอ่อนทำหน้าที่จ่าฝูง ส่งเสียงตะโกนเรียกตัวผู้ ที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งของริมชายป่า มีการสื่อสารกันบางอย่างที่มนุษย์อย่างฉันไม่สามารถเข้าใจได้ ฉันคิดไปว่าน่าจะเหมือนนก ที่มีเสียงเรียก และเสียงเตือน

แต่ทันใดนั้น เจ้าครอบครัวหมาไน พ่อ แม่ ลูก ก็วิ่งออกมาจากชายป่า วิ่งซุกซนไปมา พยายามกระชับวงล้อมกวางฝูงนั้นที่มีลูกกวางอยู่กลางวงล้อมของจ่าฝูงและพี่เลี้ยง เราพยายามเก็บภาพและเฝ้าดูพฤติกรรมของทั้งสองฝ่าย แต่ครอบครัวหมาไนก็ไม่สามารถทำอะไรฝูงกวางได้ เพราะมีพี่เลี้ยงตัวใหญ่ คอยเป็นผู้พิทักษ์ ยืนขู่โดยการยกขากระทืบน้ำ เตือนฝ่ายผู้บุกรุก หากเกิน ” ระยะห่าง ” ของกันและกัน สุดท้ายครอบครัวหมาไนก็จำต้องจากไป ปล่อยให้ฝูงกวางได้กินดินโป่งเป็นอาหารมื้อเย็นได้อย่างสบายใจ ” หรือนี่เป็นเพียงบทเรียนสำหรับเจ้าลูกหมาไนตัวน้อย ที่พ่อแม่พามาฝึกหัด ” ฉันเพียงนั่งคิดอยู่ในใจ

ระยะห่างถูกทำลายด้วยความไว้วางใจ แต่หากเป็นผู้ล่าและผู้ถูกล่านั้น ความไว้วางใจอาจจะไม่มี ยกเว้นแต่
” มิตรภาพในความเป็นเพื่อนของมนุษย์หรือเพื่อนสัตว์ป่าของเรานั่นเอง ”

: ไม่ไว้วางใจ :

พลังงานจากกล้วยหอม ๑ ลูก ถูกเผาผลาญไปอย่างรวดเร็วในการออกเดินทางในแต่ละวัน เย็นมากแล้วต้องขอ
กลับไปเติมพลังงานเพื่อลุยกับเช้าวันใหม่ ระหว่างทางนั้น ฉันก็แอบเห็นเก้งฝูงเล็กๆ กำลังกินอาหารมื้อเย็นกันอย่างเอร็ดอร่อย แต่ต้องตกใจกับแขกที่ไม่ได้รับเชิญเช่นฉัน ฉันเป็นสิ่งแปลกประหลาดในโลกของพวกเค้า

ฉันนอนดูพวกเค้ากินอาหารมื้อเย็นกัน อย่างเงียบๆ จ่าฝูงยังคงทำหน้าที่อย่างดีเช่นเคยที่คอยระวังไพรให้กับเพื่อนๆด้วยความ ” ไม่ไว้วางใจ “

จะว่าไปก็ไม่เคยได้ไปท่องเที่ยวเขาค้อแบบจริงจังสักที พอได้มีโอกาสไปก็ออกเป็นแนวพักผ่อนเสียมากกว่า ไม่ได้ทำการสำรวจอะไรมากมาย ทริปนี้จึงมีภาพมาค่อนข้างน้อย

อากาศประเทศไทยช่วงที่ผมเดินทางไปเขาค้อนั้นค่อนข้างแปรปราว บ้างร้อน บ้างหนาว มีฝนโปรยปรายบ้าง เวลาส่วนใหญ่ของผมจึงหมดไปกับการมองท้องฟ้า หมู่เมฆ…. ก็ประจวบกับตอนนี้เองที่ผมกำลังสนใจพวกการจำแนกก้อนเมฆ แต่ตอนนี้ยังไม่มีเวลาที่จะศึกษาเลยครับ ก็ได้แต่เพียงเก็บภาพท้องฟ้าและรูปแบบเมฆมาไว้ก่อนแล้วกัน

Route12 เขาค้อ

Route12 เขาค้อ, หนุ่มสาวของคนนี้ชิลมากนั่งดูดนมถุงอย่างสบายใจ

เขาค้อ ถึงแม้จะเป็นพื้นที่สูงและอากาศดีก็ตาม แต่ถ้าพิจารณาแล้วพื้นที่รายรอบของพื้นที่ทุ่งแสลงหลวงนั้นก็ถูกจับจอง เป็นพื้นที่การเกษตรหมดแล้ว พอเข้าหน้าแล้งก็จะดูแห้งแล้งมาก

วัดพระธาตุผาซ่อนแก้ว, เขาค้อ วัดนี้ดูเผินภายนอกก็ไม่ได้คิดสนใจอะไร แต่พอเข้าไปใกล้กับตัวพระเจดีย์จะเห็นความงามอันวิตรซึ่งช่างจะใช้กระเบื้อง แก้ว ลูกปัด กระเบื้องถ้วยชามสีสวยงามมาประดับประดาเต็มบริเวณของตัวพระเจดีย์ สวยงามมาก แนะนำให้ไปเยี่ยมชม

ท้องฟ้าที่ตลาดเขาค้อ (ยังไอดีไม่เป็น)

ท้องฟ้า เขาค้อ

ท้องฟ้า เขาค้อ

ที่เขาค้อ เมื่อพูดถึงก็จะพูดถึงทะเลหมอก แต่ผมคงโชคร้ายที่ไม่เห็นทะเลหมอกเลย แต่ก็ดีใจที่ได้เก็บภาพที่พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน มันเป็นแสงที่ทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นและมีความสุขมากๆ

Sunshine พระอาทิตย์ตกดินที่เขาค้อ

ภาพสุดท้ายกับเพื่อนๆ ร่วมทริปก่อนพระอาทิตย์จะลาลับไป

มีความสุขตามอัตภาพครับผม

ดร.ชวลิต วิทยานนท์ ผู้เชี่ยวชาญอาวุโส ประจำโครงงานสิ่งแวดล้อม สำนักงานคณะกรรมาธิการลุ่มแม่น้ำ สำนักงานใหญ่กรุงเวียงจันทน์ ประเทศลาว เปิดเผยว่า ได้รับการยืนยันอย่างเป็นทางการแล้วว่า ปลาหวีเกศพรุ ซึ่งได้ค้นพบระหว่างการสำรวจพันธุ์ปลาในป่าพรุ จากแหล่งน้ำคลองปลักปลา ใกล้กับโครงการพัฒนาพิกุลทองในพระราชดำริ และคลองรอบ ๆ พรุโต๊ะแดง จ.นราธิวาส มาตั้งแต่ปี 2538 เป็นปลาพรุชนิดใหม่ของโลก มีชื่อทางวิทยาศาสตร์ว่า Pseudeutropius indigens และได้ตีพิมพ์เป็นทางการในวารสารนานาชาติ Zootaxa ในปลายปี 2554

ปลาหวีเกศพรุ มีลักษณะคล้ายปลาสังกะวาด แต่มีลักษณะเด่นคือ ส่วนหัวเล็ก มีซี่กรองเหงือกจำนวน 33-35 อันที่โครงแรก และมีครีบก้นค่อนข้างยาว มีก้านครีบก้น 37-41 ก้าน ปากเล็ก มีฟันแหลมซี่เล็กๆ จำนวนมาก หนวดเส้นยาวเรียว ทั้ง 4 คู่ ยาวเลยครึ่งของลำตัว เป็นปลาหนังขนาดเล็ก มีความยาวลำตัว ประมาณ 7 ซม. ชื่อวิทยาศาสตร์ของปลาชนิดนี้ เป็นคำภาษาลาตินที่หมายความว่า “มีน้อยกว่า” จากลักษณะของจำนวนซี่กรองเหงือกและก้านครีบก้น ซึ่งมีน้อยกว่าของชนิดที่พบทางสุมาตรา P. moolenburghae ที่มีรูปร่างดูคล้ายกัน

ดร.ชวลิต กล่าวว่า ปลาหวีเกศพรุเป็นปลาที่พบน้อย แต่ก็ถูกจับไปขายเป็นปลาสวยงามเป็นครั้งคราวรวมกับปลาพรุชนิดอื่น ๆ หรือถูกจับปนไปกับปลาที่กินได้ขนาดเล็กต่าง ๆ พบอาศัยในบริเวณลำน้ำสาขา รอบๆ ป่าพรุโต๊ะแดง และในแม่น้ำสุไหงโก-ลก นอกจากนี้ ยังพบในบริเวณลำน้ำสาขาของแม่น้ำปัตตานี แม่น้ำตาปี และอาจพบในแม่น้ำกลันตันของมาเลเซีย เป็นปลาหนังขนาดเล็กที่ชาวบ้านไม่ค่อยสนใจนัก มักถูกเรียกรวม ๆ ไปเป็นปลาผี หรือปลาก้างพระร่วง แต่อยู่ในวงศ์ปลาสังกะวาด Schilbeidae สกุล Pseudeutropius ที่ปัจจุบันมีทั้งหมด 3 ชนิด คือ 2 ใน 3 พบที่เกาะสุมาตรา และบอร์เนียว ได้แก่ ชนิด P. brachypopterus และ P. moolenburghae ส่วนอีกหนึ่งชนิด คือ P. mitchelli พบในทางตอนใต้ของประเทศอินเดีย แต่มีการศึกษาถึงชีวประวัติของปลาในสกุลนี้น้อยมาก.

ที่มา: สำนักข่าวไทย

เรื่อง: บัลลังค์ ศิริพิพัฒน์

ภาพที่เห็นอยู่ด้านล่างนี้ถูกบันทึกได้ที่รอยต่อจังหวัดหนองคายและบึงกาฬ เป็นภาพของปาดที่กำลังถูกงูเขมือบเข้าปากและกลืนหายไป และด้วยตีนอันเหนียวหนึบของปาดคงพยายามเกี่ยวจับกิ่งไม้และพื้นอย่างเต็มที่เพื่อดิ้นรนไม่ให้ตัวเองถูกเอาชีวิต เสียงร้องที่ดังระงมบ่งบอกถึงความเจ็บปวด…แต่ในที่สุดแล้วตลอดระยะเวลาชั่วโมงกว่าร่างของปาดที่ใหญ่กว่าขนาดของหัวงูก็สิ้นท่าและได้ถูกกลืนลงท้องหายไป

งูที่เห็นนี้เป็นงูลายสาบคอแดง Rhabdophis subminiatussubminiatus เป็นงูขนาดเล็กที่มีพิษอันตราย แต่โดยนิสัยแล้วจะไม่ได้เป็นงูที่ดุร้ายเกรี้ยวกราดจะมีบ้างก็เพียงขู่ฟ่อชูคอแผ่เบี้ย(คล้ายงูเห่า)บ้าง ส่วนเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายคือ ปาดบ้าน Polypedates leucomystax

ส่วนตัวผมเองเคยพบเองและเห็นภาพหลายๆ ครั้งจะพบว่างูชนิดต่างๆ ที่เลือกเหยื่อประเภท “กบ” จะทำการโจมตีเหยื่อและเริ่มกินในส่วนท้ายก่อนเสมอซึ่งต่างกับเหยื่อประเภทสัตว์เลี้อยคลานเช่นกิ้งก่า จะโดนกินจากทางหัวลงไป บางครั้งไม่คิดว่างูจะสามารถกินเหยื่อที่มีขนาดใหญ่ได้ แต่งูนั้นจะมีกล้ามเนื้อและเส้นเอ็นยึดระหว่างขากรรไกรทำให้ปากและขากรรไกรสามารถขยายได้ใหญ่จนไม่น่าเชื่อ ด้วยฟันอันแหลมคมจะทำการยึดเกี่ยวผิวของเหยื่อไม่ให้หลุดและถูกกล้ามเนื้อลำคอขับเคลื่อนกลืนเหยื่อทั้งตัวเข้าไป ….น่าอัศจรรย์จริงๆ

Note: ภาพทั้งหมดได้รับอนุญาตจาก คุณ สมศักดิ์ ประสิทธิเม แล้ว

Review ขาตั้งกล้อง Manfrotto: 190xPROB (ขา) + 496RC2 (หัว)

คลำนำ

ขาตั้งกล้องยี่ห้อ Manfrotto หรือที่เรียกกันสั้นๆว่า “แมน” นับเป็นขาตั้งราคาสูงยี่ห้อหนึ่งที่ขายกันอยู่ในบ้านเรา โดยรุ่นที่มีขายกันมากทั้งมือหนึ่งและมือสองก็มีอยู่สองซีรี่คือ 055 กับ 190   ขาตั้งทั้งซีรี่ 055 และ 190 จะมีการออกแบบที่คล้ายๆกัน ฟังชันค์การใช้งานก็คล้ายๆกัน แต่จะต่างกันตรงที่ซีรี่ 055 จะมีความสูงมากกว่า ความสามารถในการรับน้ำหนักมากกว่า น้ำหนักของขาตั้งก็มากกว่า และราคาที่แพงกว่า แต่ในทางกลับกัน ขาตั้งในซีรี่ 190 กลับเป็นตัวที่ใช้กันมาก เนื่องจากราคาค่าตัวที่ถูกกว่า เบากว่า และประสิทธิภาพที่เพียงพอต่อการใช้งานทั่วไปแล้วนั่นเอง

ลักษณะสมบัติ

•    น้ำหนักขา 1.8 กิโลกรัม + น้ำหนักหัว 0.4 กิโลกรัม รวมเป็น 2.2 กิโลกรัม
•    รับน้ำหนักได้ 5 กิโลกรัม
•    ตัวขาทำจากอลูมิเนียม มีสามท่อน ใช้ล็อคแบบพับ
•    ขาปรับกางได้ 4 ระดับ โดย กางขาได้สูงสุด 122 เซนติเมตร (รวมคอได้ 146 เซนติเมตร) กางได้เตี้ยสุด 8.5 เซนติเมตร
•    พับขาเก็บแล้วมีขนาด 57 เซนติเมตร ถ้ารวมหัวก็เกือบๆ 70 เซนติเมตร

จับแล้วมาบอกเล่า

ขาตั้งชุดนี้ นับเป็นหนึ่งในขาตั้งที่มีผู้แนะนำเป็นจำนวนมาก ด้วยยี่ห้อ “แมน” ที่ใครๆให้ความมั่นใจในประสิทธิภาพ ความทนทาน และการรับประกันตลอดชีวิต เรียกได้ว่า มันให้อะไรมา ก็เชื่อว่าใช้ได้แน่นอน

ขาตั้งรุ่นนี้รวมกับหัวบอล เมื่อพับแล้วลองแบกดูก็ถือว่า เทอะทะพอควร เพราะมีขนาดพับแล้วถึงเกือบ 70 เซนติเมตร และหนักถึง 2.2 กิโลกรัม ถือเดินป่าแล้วเหมือนถือกระเป๋ากล้องสองชุด เรียกว่า ถ้าจะเอาไป ต้องคิดก่อนแหละ ว่าจะใช้ทำอะไร

ตัวขา ข้อต่อ และข้อล็อคต่างๆรวมทั้งหัว มีความแน่นหนามากๆ ใช้ได้อย่างไร้กังวล   ตัวขากางได้ 4 ระดับ โดยแต่ละขาเป็นอิสระจากกัน ตัวล็อคขาแข็งแรงกว่ารุ่นเล็กอย่าง 785b มาก ขามีแค่สามท่อนแม้พับแล้วยังยาวอยู่ แต่ก็ทำให้ปรับขาได้สะดวกกว่าขาที่มีจำนวนท่อนมากกว่า

ส่วนแกนของขาตั้งมีปุ่มปลดล็อคให้สามารถดึงออกมาแล้วหมุนมาอยู่ในแนวนอนได้ ซึ่งจากการทดลองก็พบว่าล็อคคอในแนวนอนได้อย่างแน่นหนามาก

ส่วนหัวอย่าง 496RC2 มีสองปุ่มปรับ โดยปุ่มหนึ่งเป็นปรับหนืด เพื่อให้สามารถปรับหัวบอลได้อย่างสะดวกและแม่นยำขึ้น และอีกปุ่มเป็นหมุนล็อค ทั้งสองตัวแข็งแรงแน่นหนาดี สิ่งที่ควรทราบไว้ก็คือ ทั้่งปุ่มหนืดและล๊อคนั่นเวลาปรับจะกระทบไปถึงแกนแนวนอนด้วย ซึ่งทำให้หัวนี้ไม่สามารถใช้ถ่ายแพนอย่างพาโนรามาได้ (พาโนรามาต้องล็อคแนวระดับให้นิ่ง แล้วหมุนแนวตั้ง)

แผ่นเพลททำจากโลหะแข็งแรง ยึดกับหัวได้แน่นสนิท ระบบล็อคเพลทมีไกเซพตี้หนึ่งอันกันมือไปโดนคันปลดโดยไม่ได้ตั้งใจ แผ่นเพลทนี้สามารถถอดและใส่กลับไปได้ในจังหวะเดียว โดยแผ่นเพลทเมื่อใส่ไปแล้วจะไปกดปุ่มให้ที่ล็อคเด้งมาล็อคเองโดยอัตโนมัติ นับว่าสะดวกดีมากครับ ใต้แผ่นมีที่จับให้ด้วยครับเพื่อให้หมุนได้สะดวก

ผมได้ลองทดสอบด้วยเลนส์ 300 mm กับกล้องตัวคูณอย่าง canon 600D ถ่ายที่สปีด 2 วินาที พบว่านิ่งสนิทครับ

จุดเด่นของชุดนี้ หนีไม่พ้นความทนทาน ความแน่น และแกนที่ปรับเป็นแนวนอนได้อย่างมีประสิทธิภาพ ส่วนปรับล็อคของหัวบอลก็ออกแบบได้ดีจับถนัดใช้งานสะดวก โดยการหมุนแค่ไม่ถึงรอบ ส่วนจุดด้อยของมัน ก็คือ หัวไม่สามารถใช้ถ่ายแบบแพนได้ (ทั้งที่ไม่ใช่ขาตั้งราคาถูกๆ) และขนาดเมื่อพับเก็บที่ใหญ่ กับน้ำหนักที่มากสักหน่อยนั่นเอง

รีวิวคร่าวๆก็ขอจบไว้ตรงนี้ หวังว่าจะมีประโยชน์ต่อผู้สนใจนะครับ ^^

บทนำ
________________________________________

จาก ข่าวสดออนไลน์ (วันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2554 เวลา 14:59 น.)

เจอ “มะละกอ” ประหลาดออกดอกที่โคน
วันที่ 28 ธ.ค.นายสมนึก เหมมณี เกษตรจังหวัดชุมพร รับแจ้งจากนางชูแสง แดงสกล อายุ 43 ปี อาชีพทำสวนยางพารา และพืชเกษตรล้มลุกอื่นๆ อยู่บ้านเลขที่ 17 หมู่ที่ 4 ต.สองพี่น้อง อ.ท่าแซะ จ.ชุมพร ว่า ที่กลางสวนหลังบ้าน มีต้นมะละกอพันธุ์แขกดำประหลาด ออกดอกสีแดง เป็นพวงที่ราก

ต้นมะละกอพันธุ์แขกดำประหลาดที่ปลูกอยู่ในสวนยางพาราบนเนื้อที่ประมาณ 3 ไร่ พบต้นมะละกอพันธุ์แขกดำลำต้นสมบูรณ์ สูงประมาณ 4 เมตร ออกผลทั้งแก่ทั้งอ่อนดกเต็มคอนับได้ 22 ลูก ห่างจากโคนต้นประมาณ 1 เมตร มีรากแขนงแยกเลื้อยไปบนพื้นดินสามารถมองเห็นได้และมีช่อดอกสีแดงเป็นพวงนับได้ 11 ดอก ลักษณะกลมโตกว่าเหรียญ 10 บาทเพียงเล็กน้อย สีแดงเข้มดูสวยงาม และที่ดอกซึ่งบานเต็มที่ เมื่อใช้แว่นขยายส่องดู จะพบว่าเป็นดอกมะละกอเล็กๆ จำนวนนับ 100 ดอกติดอยู่รายล้อม เจ้าหน้าที่เกษตร จึงใช้ไม้เขี่ยพิสูจน์ที่พื้นดินพบว่าดอกมะละกอดังกล่าว งอกขึ้นมาจากรากแขนงมะละกอจริงๆ นอกจากนี้ยังพบว่ามีต้นมะละกออีกต้นหนึ่งพันธุ์เดียวกันห่างจากต้นแรกประมาณ 7 เมตร ก็กำลังมีช่อดอกแบบเดียวกันออกโพล่ขึ้นมาจากรากแขนงเช่นกัน

ด้านนาย%$#@ นักวิชาการส่งเสริมการเกษตรชำนาญการ กล่าวว่า จากการตรวจพิสูจน์ ต้นมะละกอซึ่งออกดอกที่ราก เบื้องต้นพอจะสันนิษฐานได้ว่าน่าจะเกิดจากการเปลี่ยนแปลงของเซลที่รากมะละกอ เนื่องมาจากการใช้สารเคมีจำพวกไกรโฟเซต(ยาฆ่าหญ้าชนิดดูดซึม)มาเป็นเวลานาน เพราะผิวรากมะละกอจะอ่อนแอและไวต่อสารเคมีประเภทนี้มาก ซึ่งจะได้นำดอกมะละกอที่พบไปเข้าห้องแล็ปเพื่อตรวจพิสูจน์อีกครั้งหนึ่ง

________________________________________

จากข่าวข้างต้น ทำให้ผมเห็นว่า ยังมีคนไม่รู้จักไม่เคยเห็นพืชชนิดนี้อยู่มาก จะพาลงงกันไปใหญ่ เลยรีบหยิบบทความเก่าอันหนึ่งที่เขียนไว้นานแล้วแต่ยังไม่ได้เอาไปลงที่ไหน (เพราะยังหาเอกสารอ้างอิงมายืนยันความถูกต้อง 100% ไม่ได้) มาปัดฝุ่น ปรับปรุงและเอามาเผยแพร่สักที อย่างไรก็ตาม บทความนี้ได้จากการรวบรวมข้อมูลที่ล่องลอยอยู่ในอินเตอร์เนทนะครับ แต่ก็กลั่นกรองมาพอสมควร

สำหรับภาพประกอบในบทความนี้ เป็นพืชในกลุ่มขนุนดินที่ผมไปพบเจอมา แต่ด้วยไม่มีความเชี่ยวชาญจึงไม่ทราบว่าเป็นชนิดใดครับ

เนื้อหาสาระ

เจ้าของประหลาดในข่าวนี้คือ ต้นขนุนดิน ซึ่งได้ชื่อนี้มาเพราะดอกของมันมีลักษณะคล้ายดอกขนุนที่ขึ้นอยู่บนดินครับ พรรณไม้วงศ์ขนุนดินในประเทศไทยมี 1 สกุล คือ สกุล Balanophora มีทั้งหมด 5 ชนิด คือ โหราเท้าสุนัข (B. abbreviate) หน่อพสุธา (B. harlandii) กากหมากตาฤาษี (B. fungosa ssp. Indica) ว่านดอกดินขาว (B. latisepala) และ ขนุนดิน (B. laxiflora)

ขนุนดินเป็นพืชที่มีสถานภาพเป็นพืชหายาก มีจำนวนน้อยเมื่อเทียบพืชชนิดอื่นๆ และมีรูปร่างแตกต่างจากพืชชนิดอื่นๆที่เราคุ้นเคยกัน ทีแรกที่ผมเจอ ผมนึกว่ามันเป็นเห็ดซะด้วยซ้ำ (แถมทั้งๆที่ผมรู้จักมันแล้ว บางทียังนึกว่าเป็นเห็ดอยู่ดี) น่าดีใจพืชประหลาดกลุ่มนี้อาศัยอยู่ในเขตร้อนอย่างบ้านเรานี่แหละ

ตามปกติ เรามักจะได้เห็นขนุนดินในช่วงที่มันเติบโตเต็มที่และมีช่อดอกโผล่ขึ้นมาจากดินเพื่อการผสมพันธุ์ เรียกว่า บังเอิญเจอก็คงจะได้ (ใครชอบเดินป่าก็ระวังเหยียบกันด้วยนะครับ)

พรรณไม้ในวงศ์นี้มีการศึกษากันน้อยมาก โดยสิ่งที่จำเป็นจะต้องศึกษาควบคู่ไปกับขนุนดินก็คือ ต้นไม้ที่เป็นแหล่งอาหารของมัน โดยเรามักจะพบขนุนดินชนิดหนึ่งขึ้นเบียนรากของต้นไม้เพียงไม่กี่ชนิดเท่านั้น

ถึงตรงนี้ผมพึ่งนึกออก ว่าลืมบอกว่า ขนุนดินเป็นพืชกาฝาก มันจำเป็นจะต้องมีต้นไม้ที่จะให้มันได้เกาะ และอาศัยดูดน้ำเลี้ยงจาก host ที่มันเกาะมาเป็นอาหาร

การผสมเกสรของขนุนดินเกิดขึ้นโดยอาศัยแมลงเป็นตัวช่วย โดยขนุนดินจะส่งกลิ่นเพื่อหลอกล่อให้แมลงมาตอม ส่วนใหญ่เป็นแมลงในอันดับ Diptera (แมลงวัน) และ Hymenoptera (ผึ้ง มด) โดยดอกของขนุนดินจะแบ่งออกเป็นดอกตัวผู้กับดอกตัวเมียด้วย โดยดอกตัวผู้จะดูเป็นช่อดอกที่มีก้านอวบๆและมีดอกเป็นตุ่มๆบนนั้นมากมาย แต่ดอกตัวเมียจะดูแล้วละม้ายคล้ายเห็ด

ดอกตัวผู้

ดอกตัวเมีย

แต่สิ่งที่ยังเป็นปริศนากันอยู่ก็คือ เมล็ดของต้นไม้ที่เป็นพืชเบียนราก จะไปงอกต้นใหม่บนรากของต้นไม้ต้นอื่นซึ่งอยู่ใต้ดินได้อย่างไร ก็คือ ทำอะไร ทำอย่างไร ที่เมล็ดขนุนดินจะลงไปแปะถึงรากไม้ได้

มีข้อสันนิษฐานว่า เมล็ดของมันอาจติดไปกับกีบเท้าของสัตว์ กีบเท้าที่แหลมคมของสัตว์สามารถทำให้ดินยุบได้ และมีโอกาสที่จะไปเหยียบโดนถึงรากของต้นไม้ที่เป็น host ได้ เมล็ดขนุนดินที่ตกไปตรงนั้นก็จะสามารถฟักบนราก host ได้นั่นเอง หรือ อีกข้อสันนิษฐานที่น่าสนใจก็คือ เมล็ดขนุนดินถูกนำพาไปโดยแมลงที่กินซากพืฃรวมถึงพวกที่ขุดคุ้ยและมุดลงไปใน ดิน ซึ่งก็จะนำเมล็ดไปติดตามรากไม้ต่างๆได้ หรือบางที น้ำ ก็อาจเป็นตัวพัดพาลงไปตามร่องดินจนไปติดกับรากไม้ก็ยังได้ อย่างไรก็ตาม ปริศนาการกระจายพันธุ์ของขนุนดินนี้ยังคงต้องรอการพิสูจน์ต่อไป

  มดกินน้ำหวานจากดอก

การอนุรักษ์ขนุนดิน ต้องรักษาทุกอย่างให้อยู่ร่วมกันได้ วิธีการที่ดีที่สุดก็คือต้องอนุรักษ์ถิ่นที่อยู่ของพรรณพืชเหล่านั้น ให้ยั่งยืนตลอดไป ต้นไม้ที่ขนุนดินขึ้นเบียนรากหลายชนิดเป็นเถาวัลย์ (ที่มีคนเห่อกันไปตัดพักนึง) บทบาทของมันในระบบนิเวศที่ซับซ้อนของป่าเขตร้อน ก็คงเป็นเหมือนเป็นตัวควบคุมเถาวัลย์อีกทีก็ว่าได้ เพราะเถาวัลย์เป็นพืชที่ส่งผลเสียต่อต้นไม้ใหญ่ที่มันไปเกาะพันแย่งแสงแดด ขนุนดินก็ส่งผลเสียต่อเถาวัลย์แย่งน้ำเลี้ยงทำให้เถาวัลย์เติบโตได้ไม่เต็มที่นั่นเอง

นอกจากนี้ คนเรานี่แหละครับ ก็ใช้ประโยชน์จากมันได้ ชาวบ้านในแถบตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่างแถบป่าเขาใหญ่ในจังหวัดนครราชสีมาและปราจีนบุรี เรียนรู้ที่จะนำหัวของขนุนดิน (กากหมากตาฤาษี) ไปผสมกับสมุนไพรอื่นๆ ทำเป็นยาแก้หอบหืดได้มานามนม นับเป็นภูมิปัญญาท้องถิ่นที่น่าทึ่ง เพราะมีรายงานทางด้านการแพทย์ว่าสามารถนำลำต้นที่มีลักษณะเป็นหัวที่ฝังอยู่ใต้ดิน มาสกัดได้สารโคนิเฟอริน (coniferin) ที่ใช้ทำยาแก้โรคหอบหืดได้ นอกจากนั้นในตำราแพทย์แผนโบราณยังใช้ลำต้นใต้ดินของโหราเท้าสุนัข (B.abbriviata) ประกอบเครื่องยาโรคหัวใจอีกด้วย

เนื้อหาทางวิชาการโดยหลักๆ จาก เวปไชต์ของโรงเรียนระยองวิทยาคม

http://www.rayongwit.ac.th/library/kaset/supaporn/kanundin.htm

http://www.rayongwit.ac.th/library/kaset/supaporn/habitat.htm

http://www.rayongwit.ac.th/library/kaset/supaporn/useful.htm

http://www.rayongwit.ac.th/library/kaset/supaporn/species.htm

ผมเกือบจะจำไม่ได้ว่าเคยถ่ายภาพชุดนี้ ภาพชุดที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักเปรียบประดุจหนุ่มฉกรรจ์ที่กำลังจะขอสาวสวยแต่งงาน….

ผมเกือบจะจำไม่ได้ว่าภาพชุดนี้ผมถ่ายอย่างสุดหัวใจท่ามกลางอากาศที่เหน็บหนาว บรรยากาศที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา และระยะเวลาทั้งหมดในการเก็บภาพ

และ….ผมเกือบจะจำไม่ได้ว่าบทสรุปของเรื่องราวของภาพชุดนี้จบลงอย่างไร

เสียดายที่ภาพมันแสดงที่หน้านี้เล็ก ถ้าจะดูภาพใหญ่ๆ ให้คลิกที่ภาพนะครับ

โปรดเปิดใจและดูภาพด้วยความปล่อยวาง ให้ช้าลง ช้าลง

Music Credit: Losing Keys : Jack Johnson

ข้อมูลไม้ดอกหอม: นัฐวุธ ชื่นบาน

ด้วยว่าเมื่อมีเวลาว่างจะหาซื้อต้นไม้ ทั้งไม้ดอกไม้ประดับมาปลูกและตกแต่งที่บ้าน ทำให้ชื่นชอบที่จะเดินดูไม้ที่ขายตามตลาดหรือร้านค้าเมื่อมีโอกาส และยิ่งได้กลุ่มเพื่อนที่มีความรักในไม้กลุ่มหรือสกุลเดียวกันยิ่งแล้ว ยิ่งทำให้ยกขโยงคลั่งไคล้กันไปใหญ่

กุ๋ยป่าเอ่ยปากชวนไปเที่ยวงานเกษตรกำแพงแสน ที่จัดขึ้นในรั้วของ ม.เกษตร ที่จังหวัดนครปฐม ซึ่งเจ้าตัวเคลมไว้ว่าเป็นงานใหญ่ไม่แพ้กับงานที่จัดที่ ม.เกษตรบางเขน บางทีอาจจะยิ่งใหญ่กว่าด้วยซ้ำ และที่สำคัญในรั้วม.เกษตรกำแพงแสนนี้ยังมีส่วนไม้หอม ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นวงศ์กระดังงา ซึ่งเป็นวงศ์โปรดอยู่แล้ว จึงหมายมั่นปั้นใจไว้ว่าจะไปชื่นชมดอกของไม้กลุ่มหรือสกุลนี้เป็นอย่างยิ่ง

จะสมหวังหรือผิดหวังไปชมกันเลยดีกว่าครับ

งานเกษตรกำแพงแสน นครปฐม ปี 2554

งานมีตั้งแต่วันที่ 3-11 ธันวาคม แต่กลุ่มของผมเตรียมตัวไปกันตั้งแต่เย็นวันที่ 2 เพราะกะว่าเช้าตรู่ของวันที่ 3 จะไปถ่ายรูปไม้หอมแล้วก็ไปเหมาต้นไม้สวยๆ สภาพสวยๆ ที่อยากได้มาก่อนที่จะเหลือแต่ต้นไม่สวย

สวนไม้หอม ม.เกษตรกำแพงแสน

ที่สวนไม้หอม ม.เกษตรกำแพงแสน ยามนี้ต้องบอกว่าผิดหวังเป็นอย่างมาก ก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น มีการตัดแต่งกิ่งต้นไม้ต่างๆ มากมาย ซึ่งกุ๋ยป่าบอกว่าก่อนหน้านี้มันร่มรื่นกว่านี้มาก แล้วพอตัดกิ่งก้านไม้ใหญ่ออก ไม้เล็กที่อาศัยร่มเงาก็เจอแดดประเทศไทยเข้าไปเต็มๆ ทำให้เกิดอาการยืนต้นตายก็มี

ดังนั้นผมก็เลยเก็บภาพของดอกไม้หอมในสวนนี้มาได้แค่เพียงบางส่วนเท่านั้นเอง ซึ่งมันควรจะมีมากกว่านี้เยอะ

บุหรง Dasymaschalon sp.

โนรา Hiptage benghalensis subsp. benghalensis

กระดังงาจีน Artabotrys sp.

อโศก, อโศกน้ำ, โสกน้ำ Saraca indica

กุมาริกา, ช่อมาลี Parameria laevigata

ลดาวัลย์, ลัดดาวัลย์ Porana volubilis

ทุเรียนเทศ Annona muricata

ทั้งสวนนี้มีสิ่งที่ผมประทับใจก็เจ้าต้นทุเรียนเทศนี่แหล่ะ ผลคล้ายทุเรียนมาก ว่ากันว่าข้างในผลจะคล้ายกับน้อยหน่า

ผลของทุเรียนเทศ Annona muricata

ข้าวหลามดง Goniothalamus laoticus

เกล็ดกระโห้ด่าง Clusia rosea

มะป่วน, นมหนู Mitrephora tomentosa

ประยงค์, พะยงค์ Aglaia odorata

กระเทียมเถา Pachyptera hymenaea

บานบุรีหอม Odontadenia macrantha

พุดสวน, พุดฝรั่ง Tabernaemontana sp.

หลังจากเดินถ่ายภาพจากสวนไม้หอม หรือสวนไม้ดอกหอมแล้ว ก็ถึงเวลาเดินเล่นภายในงานเกษตรกำแพงแสนแล้วครับ

ในส่วนของร้านรวงที่นำต้นไม้ชนิดต่างๆ มาขายนั้น ต้องบอกว่าผิดหวังอีกแล้ว…. เพราะปีนี้จัดได้กระจัดกระจายมาก อีกอย่างผลพวงจากวิกฤติน้ำท่วมทำให้มีพ่อค้าแม่ค้านำต้นไม้หลากชนิดมาขายน้อยเจ้า ซึ่งกุ๋ยป่าบอกว่าปีที่แล้วนี่ร้านแน่นเอี้ยดวางแผงติดกันยาวเลยออกไปนอกเขตจัดงานกันเลยทีเดียว

ซึ่งร้านต้นไม้ส่วนใหญ่ก็จะเป็นพวกไม้เกษตร ไม้ในบ้านต่างๆ ทั่วๆ ไปหรืไม้สวนครัวที่ขายง่าย ส่วนพวกไม้เฉพาะทางก็มีน้อยร้าน เช่นร้านไม้กลุ่มกระดังงา ไม้กลุ่มสัปปะรดบิน ไม้กลุ่มทะเลทราย หรือแม้แต่กล้วยไม้ลูกผสมก็ตาม

ร้านสารพัดกล้วย

ร้านนี้เป็นร้านสารพัดกล้วย จะมีการนำเครือกล้วยพันธุ์ต่างๆ มาแขวนแสดงไว้ ให้เลือก ถูกใจก็ซื้อหน่อกันไปปลูกที่บ้าน ผมชอบมากแต่เสียใจตรงที่ชิมรสชาติของลูกกล้วยไม่ได้นี่สิ ….ก็ชอบกินกล้วยนี่นา ^ ^

ร้านต้นไม้อยู่กันแบบหลวมๆ

มะขามป้อมยักษ์

มะเขือการ์ตูน

ส้มรูปมือ

ขิงราสเบอรี่, ขิงมิกซ์เบอรี่

ลิ้นมังกร, ไม้ทะเลทราย

ยูโพเบียเสียบยอด Euphorbia decaryi

ต้นนี้สิไม้ทะเลทรายชนิดโปรดของผมยูโพเบียที่เสียบยอดลงบนตอของต้นอะไรสักอย่างผมจำชื่อไม่ได้ ทำเอาไขว้เขวเกิดอาการอยากได้ แต่สู้ราคาไม่ไหวจริงๆ ครับ

งานเกษตรกำแพงแสน 54

มาดูส่วนของจัดแสดงของมหาลัยฯ ก็จัดได้ดีครับ แต่ทางกลุ่มผมไม่ได้เน้นเท่าไหร่ เลยไม่ได้เก็บรายละเอียดมาเท่าไร

โมเดลเกษตรพอเพียง

โมเดลเกษตรพอเพียง

บอร์ดแมลงสต๊าฟ

ส่วนของมหาลัยจัดแสดงเรื่องแมลงและประโยชน์จากแมลง

หนอนไหมไทย

เหยี่ยวพิการ

เดินมาส่วนคณะสัตว์แพทย์ทำเอาคนชอบสัตว์อย่างผม สะ้ท้านจิตใจไปหลายขุม

นกฮูกที่โดนตัดปีก เพราะโดนยิงมา ปัจจุบันขาดอิสระในการโบยบินในท้องฟ้า

นกแสกที่ถูกโดนยิงมาเช่นกัน ชีวิตรอดแต่ก็ขาดปีกที่จะใช้บินอย่างอิสระ

เอี้ยงหงอนนกตกจากรังที่ทางคณะเลี้ยงดูไว้จนเชื่อง

นกเงือกกรามช้าง ไม่ทราบที่มา

เบียสดราก้อน กิ้งก่าทะเลทราย ส่วนจัดแสดงสัตว์เลื้อยคลาน

ปิดงานนี้พวกเราไปเยี่ยมชมโดมแมลงของมหาลัยเกษตรกำแพงแสน ต้องร้อง “คุณพระช่วย” อะไรมันจะโทรมขนาดนี้ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น แมลงหาแทบจะไม่ได้เลย จะไปดูตั๊กแตนกิ่งไม้ ตั้กแตนใบไม้ก็เจออยู่แค่ 3 ตัวในสภาพขาหักขาขาด ฝุ่นเยอะมาก จนไม่มีอารมณ์จะถ่ายรูป

หากเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องผ่านมาโปรดให้คำแนะนำหรืออธิบายด้วยครับว่าเกิดอะไรขึ้นกับโดมแมลงแห่งนี้ ทั้งๆ ที่น่าจะมีงบดูแลให้อย่างดีแล้วในแต่ละปีๆ

ตั๊กแตนกิ่งไม้

อะไรที่คาดหวังไว้อย่างสวยหรูบางครั้งมันก็ไม่ได้ที่จะสมหวัง 100% สงสัยผมคงจะคาดหวังอะไรๆ ในงานนี้มากไปหน่อยเลยต้องเกิดอาการอกหักกลับบ้าน แต่ก็ยังดีที่ได้พบเจออะไรหลายอย่างรวมทั้งต้นไม้ดอกไม้หลายชนิดที่ผมยังไม่เคยเห็นและยังไม่เคยมีภาพเลย

ดังนั้น…ถ้ามองส่วนที่ได้ตรงนี้ได้หล่ะก็ส่วนเสียก็คงตกประเด็นไป

ผมได้มีโอกาสนั่งพูดคุยกับนักเรียนคณะสัตว์แพทย์ของ ม.เกษตร กำแพงแสน สุนัขที่นอนจ๋อยอยู่ข้างๆ เธอนั้นคือสุนัขจิ้งจอกพันธุ์ไทยที่ถูกจับจากป่ามาขายสู่คนเมือง ขอคุยคร่าวๆ สั้นๆ ให้ได้ใจความ สิ่งที่นักเรียนสัตว์แพทย์คนนั้นอยากจะสื่อ และสิ่งที่ผมรู้สึก

ชิโร่ หมาจิ้งจอกไทย ที่มาเติบโตในเมือง

ชิโร่ คือสุนัขจิ้งจอกไทยวัยหนุ่ม Canis aureus

ชิโร่ ถูกจับพรากจากไออุ่นของแม่ตั้งแต่ตัวน้อย จากมือพรานป่าสู่มือของคนมีเงินที่นิยมเลี้ยงสัตว์ป่า

ชิโร่ ถูกเลี้ยงอย่างหมาในกรง เท้าไม่เคยได้สัมผัสผืนดิน เลี้ยงทิ้งขว้างให้กินแต่อาหารไม่มีประโยชน์ที่พอเพียง

ชิโร่ ป่วยเพราะโรคขาดสารอาหาร ข้อขางองุ้มไม่มีเรี่ยวแรง ถูกปล่อยทิ้ง และสุดท้ายคนมีิเงินก็โยนร่างป่วยๆ ให้กับโรงหมอ

วันนี้….ชิโร่ถูกย้ายมาอยู่ที่คณะสัตว์แพทย์ ม.เกษตรกำแพงแสน ได้รับการเลี้ยงดูที่ดี ตอนนี้ชิโร่ดีขึ้นมากแล้ว

สภาพล่าสุดที่เห็น……ชิโร่ขาดความเป็นสัตว์ป่าและสูญเสียสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่ตัวเองมีไปเรียบร้อย เป็นแค่สุนัขที่นอนเฉยๆ นิ่งๆ ไม่ดุร้ายอะไร

“เลิกเถอะครับ ถ้าคุณไม่ซื้อ ก็ไม่มีหมาในป่าที่ไหน ต้องมาตายในเมือง”

ชิโร่ หมาจิ้งจอกไทย ป่วยเป็นโรคขาดสารอาหารเพราะความไม่เอาใจใส่ดูแล

ข้อมูลทั่วไปสุนัขจิ้งจอก
Asiatic Jackal(Golden Jackal)
ชื่อทางวิทยาศาสตร์: Canis aureus

ลักษณะทั่วไป
เป็นสุนัขขนาดกลางคล้ายกับสุนัขไทยพื้นเมือง ขนสีน้ำตาลแกมเหลือง มีลายเป็นเป็นริ้วสีจางคล้ายรูปอานบนหัวไหล่ หูใหญ่ หางสั้นเป็นพวงสีน้ำตาล สุนัขจิ้งจอกมีกลิ่นเหม็นมาก

ถิ่นอาศัย, อาหาร
พบในเนปาล อัสสัม พม่า สำหรับประเทศไทยพบมากทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
สุนัขจิ้งจอกกินสัตว์เล็ก ๆ กินซากสัตว์ รวมทั้งผลไม้

พฤติกรรม, การสืบพันธุ์
ชอบออกหากินในเวลากลางคืน ส่วนเวลากลางวันมักจะนอนในโพรงดิน หากมีหลายตัวอาจจะไล่จับกินสัตว์ที่มีขนาดใหญ่ เช่น กวาง โดยมากหากินตัวเดียวหรือเป็นคู่ ไม่ค่อยอยู่เป็นฝูง บางครั้งขโมยไก่ชาวบ้านกิน จะดุเมื่อจวนตัว
สุนัขจิ้งจอกเริ่มผสมพันธุ์ได้เมื่อมีอายุ 2 ปี ระยะตั้งท้องนาน 2 เดือน ออกลูกครั้งละ 4 – 5 ตัว มีอายุยืนถึง 12 ปี

สถานภาพปัจจุบัน
เป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535

สถานที่ชม
สวนสัตว์ดุสิต สวนสัตว์เปิดเขาเขียว สวนสัตว์เชียงใหม่ สวนสัตว์นครราชสีมา

แนะนำเบื้องต้น ก่อนซื้อขาตั้งกล้อง

คลำนำ

จากการที่ผมต้องการซื้อขาตั้งกล้องดีๆสักอัน ทำให้ใช้เวลาไปกว่าสัปดาห์ หาข้อมูล ดูรีวิว ปรึกษา พูดคุยกับน้องอีกคนที่พอดีจะซื้อเหมือนกัน จนกระทั่งได้ข้อมูลต่างๆไว้ประกอบการตัดสินใจที่ดีพอควร จึงขอนำมาบอกเล่าไว้ ณ ที่นี้

พูดถึงขาตั้งกล้อง เราก็มักจะนึกถึงขาตั้งกล้องแบบ Tripod หรือแบบสามขา ซึ่งโดยปกติแล้วเราใช้มันเพื่อไม่ให้เกิดการสั่นไหวของกล้องในขณะถ่ายภาพแม้แต่น้อย ซึ่งนั่นก็ขึ้นอยู่กับความแน่นหนาของข้อต่อข้อล็อคทั้งหมดในขาตั้งนั้นๆ และน้ำหนักของขา ซึ่งแต่ละบริษัทก็จะมีการออกแบบที่แตกต่างกันไป (ถ้าไม่ไปลอกเขามา)

การเลือกซื้อขาตั้งที่อยากนำเสนอในที่นี้อาจไม่ได้เป็นขั้นตอนอย่างสมบูรณ์ เพราะผมเชื่อว่าแต่ละคนให้น้ำหนักกับตัวแปรต่างๆไม่เท่ากัน จึงจะเล่าเรื่องที่ควรพิจารณาเป็นหัวข้อไป เพื่อให้นักนิยมธรรมชาติอย่างผองเราสามารถเลือกขาตั้งคู่ชีพมาใช้ได้อย่างเหมาะสม

ขาตั้งกล้องนั้นเป็นของที่ว่ากันว่า ซื้อหนเดียวใช้กันยันตายครับ มันไม่มีเทคโนโลยีอะไรให้ต้องตาม ดังนั้นเลือกดีๆไปเลย

เนื้อหาสาระ

1. ยี่ห้อ

ท่านๆอาจสงสัยว่าผมเล่นยี่ห้อก่อนแบบนี้มันผิดหลักชายหนุ่มอย่างเราๆอยู่นะ อย่างเราๆมันต้องฟังชันค์การใช้งานมาก่อนสิ !! 

อย่าพึ่งสงสัยครับ เพราะในที่นี้ยี่ห้อกลับเป็นสิ่งสำคัญไม่น้อย โดยสิ่งที่ต้องคำนึงก็คือ ยี่ห้อไหนมีการรับซ่อมเมื่อมันเสีย

ขาตั้งที่มีตัวแทนจำหน่ายเป็นเรื่องเป็นราวและส่งซ่อมได้ที่ผมไปสำรวจมาคร่าวๆ มี GITZO  MANFROTTO  SIRUI  FOTOPRO  และ GIOTTO ส่วนยี่ห้ออื่นๆอย่าง  BENRO  และ DEAWA นั้น เสียก็ซ่อมเองหรือซื้อใหม่ไปเลย (ยังมีอีกหลายยี่ห้อแต่ไม่ได้ถาม) และแน่นอนยี่ห้อที่ผมว่ามีซ่อมนั้นจับแล้วน่าจะแข็งแรงใช้ได้ทุกยี่ห้อ

แล้วอย่าลืมถามทางร้านด้วยว่า ถ้าเสีย ยี่ห้อนี้มีซ่อมไหม ส่งที่ไหน ยังไง ร้านดังๆส่วนมากให้เอาขาตั้งส่งที่ร้านได้เลยครับ เขาจะส่งต่อให้เอง

2. น้ำหนัก และ ความสามารถในการรับน้ำหนัก

ทั้งนี้เนื่องจากวัสดุที่ใช้ทำนั้นมีทั้งโลหะอย่างอลูมิเนียม โลหะผสมแมกนีเซียม หรือบางทีก็เป็นชื่อประหลาดๆ และที่ล้ำที่สุดก็หนีไม่พ้นคาร์บอนที่เบากว่าปกติ แต่เรื่องพวกนั้นบางทีไม่จำเป็นที่เราจะต้องรู้นัก เพราะน้ำหนักของขาตั้งและความสามารถในการรับน้ำหนัก มันเป็นผลลัพพ์ของการออกแบบขาตั้งรุ่นนั้นๆซะมากกว่า ดังนั้น ข้ามไปดูเลยครับว่าขานั้นสรุปแล้วหนักกี่กิโลกรัม และรับน้ำหนักกล้อง+เลนส์+อื่นๆ ได้กี่กิโลกรัม

ถ้าจะติดเลนส์ยาวๆใหญ่ๆ บางทีน้ำหนักขาจำเป็นต้องมากขึ้น แต่ก็พิจารณาดีๆครับ ว่าแบกไหวหรือไม่ แล้วถ้ากะไม่ถูกว่า ถ้าต้องเดินทางไกลเราแบกได้หนักแค่ไหน ก็ลองถือลูกน้ำหนักเดินไปเดินมาในบ้าน รดน้ำต้นไม้ไป กวาดบ้านไป แล้วคิดครับว่าโอเคไหมกับน้ำหนักเท่านี้

3. ตัวขาตั้ง – ความสูง ความเตี้ย จำนวนข้อขา ระบบล็อคของข้อขา

หลักการเบื้องต้นที่สุด…  ขาตั้งที่เหมาะสมควรกางได้สูงถึงระดับสายตาเราโดยไม่ต้องยืดแกนออกมา บางทีก็ควรกางเตี้ยได้ด้วยสำหรับถ่ายอะไรเตี้ยๆ และอาจมีเรื่องปลีกย่อยในหัวข้อนี้ได้อีกเช่น ขาปรับกางได้กี่ระดับ

ภาพบนซ้าย ขาตั้งกล้องแต่ละแบบ กางขาแบบมุมแคบวางเทียบกัน  ภาพบนขวา ความยาวของขาตั้งเมื่อพับเก็บ

สำหรับจำนวนข้อต่อของขานั้น โดยพื้นฐานแล้ว พวกขา 3 ท่อนพับเสร็จแล้วขาจะยาวสักหน่อยแต่จะได้ความมั่นคงแข็งแรง ส่วนพวกข้อขามากหน่อยเช่น 5 ท่อน อาจมีโอกาสเสียหรือมั่นคงน้อยกว่า แต่ก็มีข้อดี คือ เวลาหดมาแล้วพับเก็บมันจะเหลือสั้นกว่าทำให้พกพาสะดวก

ภาพบน ขาตั้งสองแบบเทียบกัน มีระบบล็อคและข้อต่อต่างกัน

ระบบล็อคขาตั้งก็จะมีสองแบบคือแบบหมุนกับแบบพับ ว่ากันว่าล็อคแบบหมุนมีจุดอ่อนที่ดินทราย ส่วนล็อคแบบพับล็อคแม้ทนฝุ่นทรายได้ดีกว่าแต่ก็มีจุดอ่อนคือที่พับหักได้เช่นกัน ขึ้นอยู่กับวัสดุกับการออกแบบว่าทำได้ดีเพียงไร (ผมหักมาหลายอัน) สรุปว่าทั้งสองแบบมีจุดอ่อนทั้งคู่

จุดเชื่อมต่างๆก็สำคัญ ให้ดูว่าใช้น็อตที่ทำมาอย่างดี หรือ เป็นแค่หมุดย้ำ ถ้าเป็นหมุดย้ำอย่าไปเอามาครับ

นอกจากนี้แต่ละยี่ห้อ แต่ละรุ่นก็ยังมีลูกเล่นอีกบางประการเช่น

- มีปลายขาปรับเป็นเหล็กแหลมๆ หรือที่เรียกว่าขาทรายได้ด้วย

- ถอดมาเป็น Monopod ได้ด้วยแนะ

- พับขาย้อนกลับไปทางหัวได้ พับเสร็จเหลือยาวฟุตนิดๆ  wow

- แกนสามารถปรับไปยังแนวนอน หรือปรับเป็นองศาต่างๆได้

4. ตัวหัว – หัวบอล มีปรับหนืด มีบอลล็อค มีแพนล็อค หัวแบบนั้นแบบนี้มีให้เลือกมากมาย

ภาพบน หัวขาตั้ง

หัวนี่สำคัญมากๆ อย่างแรกเลยที่ต้องดูคือ มันต้องรับน้ำหนักกล้อง+เลนส์ของเราได้

หัวที่ผมนิยมใช้เป็นหัวบอลที่เน้นความสะดวก หมุนไปทางไหนก็ได้ โดยหัวบอลที่ดีควรล็อคแล้วแน่นเปรี๊ยะ สิ่งที่ควรมีมาด้วยก็คือ บอลล็อคไว้ล็อคให้นิ่งสนิท กับปรับหนืดไว้ทำให้ฝืดๆให้ปรับหัวบอลไปทิศทางต่างๆได้สะดวกไม่เลยไม่ร่วง

หัวบอลหลายรุ่นก็จะมีส่วนแพนมาให้ด้วย ทำให้สามารถแพนกล้องได้ด้วย (ไว้ถ่ายพาโนรามา) ซึ่งก็จะมีแพนล็อค กับที่วัดระนาบ ติดมาด้วยอีกอย่าง

ภาพบน เพลทที่ยึดตัวกล้อง สามารถถอดออกได้ ส่วนเพลทนี่จะติดกับตัวกล้องได้เลย เพื่อให้ยกจากขาตั้งและใส่กลับไปใหม่ได้สะดวก

และที่ต้องดูอีกอย่างคือ ส่วนของเพลทที่ยึดตัวกล้องเข้ากับขา ดูว่าแผ่นเพลทกับขามันคลอนไหม ต่อกับกล้องยากไหม ต่อแล้วแน่นหนาไหม มีกันหลุด หรืออะไรอื่นๆมาพอใจไหมเป็นต้น

สรุปโดยรวมจากข้อ 3 และ 4

สิ่งสำคัญที่เป็นผลลัพพ์ของข้อ 3 และ 4 ก็คือ ถ่ายภาพแล้วกล้องไม่สั่นแม้แต่นิดเดียวซึ่งสำคัญที่สุด และ ความสะดวกในการใช้งานเป็นเรื่องรองลงมา

ของพวกนี้บางทีดูจากสเปกก็ไม่สามารถมั่นใจได้ว่าจะนิ่งจริง แน่นจริง ดังนั้นเมื่อเราจะซื้อขาตั้งให้เอากล้อง+เลนส์ยาวๆหนักๆที่สุดของท่านไปลองด้วย ติดกับขากล้องแล้วลองเอามือจับเลนส์ปรับนู่นนี่นั่นดูซิว่าเลนส์ค่อยๆตกลงมาไหม ซูมสุดแล้วลองถ่ายภาพแล้วซูมภาพดูซิว่ามีการเบลอจากการสั่นไหม สองอย่างนี้ต้องไม่มี ถ้ามีถือว่าไม่ผ่านซื้อมาเสียเปล่าครับ

เคยเห็นมาแล้ว ตั้งขาล็อคเสร็จพร้อมทุกอย่าง ซูมถ่ายจันทรุปราคา ตั้งสองวิ ถ่ายแช๊ะ … ภาพสั่น …. สั่นตอนลั่นชัตเตอร์ .. ที่สั่นเพราะส่วนเพลทที่เชื่อมขาตั้งกับตัวกล้องมันคลอนๆ … ดูซิแค่ชัตเตอร์ลั่นแชะ ภาพสั่น แล้วจะเอาไปทำอะไรละเนี่ย …. ขาตั้งแบบนี้ใช้งานไม่ได้

5. ราคา

ราคาขาตั้งกล้องดีๆใช่ว่าถูกครับ แพงเอาเรื่อง ยิ่งถ้าทำจากคาร์บอนยิ่งแพงบรรลัยวายวอด

แต่ยุคนี้แข่งขันกันสูง ราคาอาจเรียกได้ว่าแปรตามคุณภาพ ขาตั้งสัญชาติจีนอย่าง FOTOPRO SIRUI GIOTTOS ที่สเปกคล้ายๆกัน ราคาจะไม่หนีกันมาก และมีรับประกันด้วยเหมือนๆกัน แต่จะมีลูกเล่นต่างกันไปให้สับสน เลือกไม่ถูก อยากได้ทุกอัน อิอิ … ตัวที่พอใช้ได้ครบเครื่อง กำลังเหมาะ น่าสนใจ จะอยู่ที่ราวๆ 4,000-6,000 บาท

ขาตั้งกล้องสัญชาติอิตาลีอย่าง MANFROTTO อาจมีราคาค่าตัวสูงกว่ามากๆ คือเอาแค่พื้นฐานครบ ก็ราวๆ 8,000-14,000 แต่มีดีที่ความเนี๊ยบ ทนทาน และรับประกันตลอดชีพ (ผมมีขาตั้งอันนึงที่ใช้มานาน Manfrotto 785b ใช้จนที่ล็อคหักไปสี่อัน นึกว่าซ่อมเสียตังค์ พอเอาไปส่งซ่อม ซ่อมฟรีซะงั้น แถมเปลี่ยนมาทั้งขาด้วย นิ้งเลย นานๆไป หัวบอลล็อคมันหลวม เอาไปซ่อมอีก เขาเปลี่ยนหัวให้ใหม่เลย กลับมานิ้งอีกรอบ ฟรีอีก !! ได้ใจไปเต็มๆซิ)

เอาหละครับ ก็คงจะพอสมควรแล้ว ทีนี้ ลองดูครับ ร้านที่ท่านจะไปซื้อได้ มีอะไรให้เลือกบ้าง แล้วดู ข้อ 1 2 3 4 5 ดูให้ครบ วนไปวนมา ใจเย็นๆ ไปหยิบๆ จับๆ ลูบๆ คลำๆ ชั่งใจดีๆ กลับไปคิดอีกสักวันสองวัน แล้วค่อยเอาสินสอดไปสู่ขอครับ

สิ่งใกล้ตัวเรามักมองไม่เห็นค่า ชอบไปแสวงหาหรือไขว่คว้าสิ่งที่อยู่ไกลตัวหรือสุดเอื้อม …… ผมจั่วหัวแบบนี้แค่เพียงจะเกริ่นนำถึงสิ่งมีชีวิตที่มีความสวยงามเป็นอย่างมากที่อยู่ใกล้เอื้อมของผมนี่เอง

ปลาจาดทอง หรือในชื่อสามัญ Golden Poropuntius, Norman’s Poropuntius และในชื่อวิทยาศาสตร์ Poropuntius normani Smith, 1931 เป็นปลาพื้นๆ ของทางบ้านผมเอง ปลาชนิดนี้มีถิ่นอาศัยสามารถพบได้ในลำธารต้นน้ำ ที่มีกำลังไหลที่ดีและคุณภาพที่ดี ในโซนภาคตะวันออกรวมไปถึงภาคกลางบางแห่งของลุ่มน้ำป่าสักเช่นโคราชและลพบุรี

ฝูงปลาจาดทอง ในถิ่นอาศัย

VDO ปลาจาดทอง Poropuntius normani

ชมคลิปฝูงปลาจาดทองกันนะครับ

ฝูงปลาจาดทอง ที่รวมตัวกันจำนวนมาก

ปลาจาดทองจะอยู่รวมฝูงกันขนาดเล็กๆ หรือในบางแหล่งจะอยู่รวมเป็นฝูงขนาดใหญ่เป็นร้อยๆ ตัว ซึ่งเกล็ดลำตัวและสีครีบที่เป็นสีเหลือง หรือเขียวมะกอกอ่อนๆ ยามเมื่อต้องแสงอาทิตย์ที่ส่องผ่านทะลุผิวน้ำมาจะทำให้เกิดแสงสะท้อนเป็นสีทองเหลืองอร่าม และเมื่อปลาจาดทองเหล่านี้อยู่รวมฝูงกันมากๆ แล้วถ้าหากได้เห็นด้วยตาตัวเอง จะรู้สึกตะลึงในความสวยงามยิ่งนัก

ปลาที่พบได้ปะปนได้แก่ปลาพลวง ปลาสร้อยนกเขา ฯลฯ

ปลาจาดทองในขณะที่พร้อมเจริญพันธุ์(Heat)

ปลาจาดทองจะมีลักษณะแบนข้างและสั้น(แต่ไม่สั้นเหมือนปลาตะเพียน) ในวัยเล็กสีโดยรวมของตัวปลานั้นจะยังไม่สวยงามนักและที่ขอบครีบหางจะเป็นสีดำ แต่เมื่อโตขึ้นสีของลำตัวก็จะเปลี่ยนเป็นสีเหลืองชัดเจน ขอบสีดำที่หางก็จะจางไป ในบางครั้งถ้าเราเห็นตุ่มเล็กๆ สีขาวที่เกาะอยู่บริเวณปลายปากและหน้าของปลาชนิดนี้นั้นแสดงว่า ปลาตัวนี้กำลังพร้อมที่จะเจริญพันธุ์

อุณหภูมิใต้น้ำวันนั้นที่ผมดำดูปลา และถ่ายภาพใต้น้ำ

สำหรับผมแล้ว สิ่งรอบตัวไม่ว่าใกล้หรือไกลเอื้อม มีความสำคัญทุกอย่างหมด และผมถือว่าสิ่งที่อยู่ใกล้เอื้อมนี่แหล่ะคือพื้นฐานของความสุขทั้งปวง

ภาพ: น้องมิ้ลค์ พิศสิณี

มหาอุทกภัย(น้ำท่วม)ของประเทศไทยปี 2554 นี้รุนแรงมากมายเหลือเกิน ไล่ยาวมาตั้งแต่ภาคเหนือจรดภาคกลาง ซึ่งชาวภาคกลางที่อยู่ในลุ่มน้ำเจ้าพระยาจะประสบปัญหานี้อย่างหนัก บ้านเรือน ไร่นาจมน้ำ มากบ้างน้อยบ้าง ประชาชนมากมายขาดที่พักพิง อาหาร และน้ำ

ภารกิจร่วมแจกถุงยังชีพ, กรอกและแจกจ่ายน้ำดื่มหนึ่งหมื่นขวด

ทางบริษัทที่ผมเป็นลูกจ้างอยู่นั้นได้จับมือกับโรงงานย่อยแห่งหนึ่งในจังหวัดอยุธยา มีโครงการสร้างเครื่องกรองน้ำและแจกจ่ายน้ำดื่มให้กับชาวบ้านแถวบางม่วง

โรงเครื่องกรองน้ำ และชาวจิตอาสากำลังช่วยกันเร่งมือกรอกน้ำดื่มสะอาดหวานชื่นใจลงขวด

เครื่องกรองน้ำขนาดใหญ่ถูกนำไปติดตั้งก่อน และชาวจิตอาสาตามไปทีหลังพร้อมกับขวดน้ำดื่มขนาด 1.5 ลิตรจำนวน 10,000 ขวด ดังนั้นภารกิจของชาวจิตอาสานั้นก็คือกรอกน้ำดืมจำนวน 10,000 ขวดให้เสร็จและนำไปแจกจ่ายกับชาวบ้าน

กรอกเสร็จก็บรรจุเป็นแพคนำมาเรียงรายกันเพื่อส่งต่อ

อีกส่วนของรถโมบายที่วิ่งจ่ายน้ำดื่มให้กับชาวบ้าน

นอกจากนี้ทางโรงงานย่อยก็ได้ทำรถโมบายบรรจุถังน้ำดื่มไปแจกจ่ายนอกรอบเรื่อยๆ อีกด้วย อีกทั้งทางบริษัทของผมเองก็ได้ทำถุงยังชีพที่มีของจำเป็นสองคันรถกระบะไปแจกจ่ายอีกด้วย

น้ำดื่มชื่นใจมาแล้วจ้า

ช่วยกันคนละไม้ละมือก่อนแบ่งสันปันส่วนนำไปดื่มกินกัน

ในวันนั้นเราได้ร่วมแรงกับชาวโรงงานย่อยและตำรวจอยุธยาในการทำภารกิจทั้งหมด ได้เห็นชาวบ้านหอบหิ้วถังน้ำมาใส่น้ำ บ้างเดิน บ้างขี่รถ บ้างก็พายเรือมารับของ

แค่ 1 วันที่เราทำกัน…. และหลังจากนี้ก็จะเป็นหน้าที่ของโรงงานย่อยที่รับมอบหมายเครื่องกรองน้ำเพื่อผลิตน้ำดื่มที่กินแล้วชื่นใจให้กับชาวบ้านในระแวกต่อๆ ไป

สภาพชีวิตความเป็นอยู่ที่เปลี่ยนไป

บ้านชาวบ้านที่อยู่ที่ต่ำมีชั้นเดียว ก็ขาดที่พักพิงต้องย้ายไปอยู่ร่วมกับญาติๆ

เอาอย่างเป็ด ปรับตัวให้เข้ากับสภาพได้ ก็อยู่ได้

ที่จริงมันมีเรื่องให้คุยเรื่องใ้ห้อธิบายมากมาย ตลอดเช้าจรดเย็นที่ผมและกลุ่มจิตอาสาได้ไปทำงานร่วมกัน รู้สึกว่านี่มันแค่สิ่งเล็กน้อยเท่านั้นเอง หากไม่ต้องกลับมาทำกิจส่วนตัวหรืองานประจำ ผมและกลุ่มเหล่าจิตอาสาคงอยู่ช่วยที่นี่ไปอีกยาว

ปล. บางทีมองในแง่ดีน้ำท่วมใหญ่ครั้งนี้จะชะล้างความสกปรกของประเทศไทยออกไปเสียที ขอเป็นกำลังใจให้กับเพื่อนชาวไทยทุกคนให้ผ่านพ้นช่วงทุกข์ยากนี้ไปให้ได้

ภาพ: หลายคน

***ถ้าบทความนี้มีประโยชน์ต่อสาธารณะ ก็ขอมอบความดีให้แก่ นณณ์ ผาณิตวงศ์ และ นัฐวุธ ชื่นบาน

กิจกรรมการดูปลา สำรวจและถ่ายภาพปลาน้ำจืด ที่อยู่ใต้น้ำนั้นในประเทศไทยเรา ผมสามารถพูดได้เต็มปากเลยว่าแทบจะไม่มีและหากลุ่มคนที่สนใจอย่างจริงจังนั้นแทบไม่ได้เลย

ผมเองนั้นเริ่มจากที่ไม่รู้และไม่เป็นอะไรเลย ก็ได้มาเจอกับเพื่อนๆ กลุ่มนึงที่ชักชวนสู่โลกใต้น้ำ แต่ในที่นี้คือโลกแห่ง “น้ำจืด” ซึ่งก็ได้เห็นอะไรมากกว่าเวลาที่ไปเล่นน้ำตกสนุกสนานทั่วไปตามอุทยานฯ ต่างๆ ผมเพลิดเพลินกับสิ่งที่ไม่เคยได้เห็น และได้สัมผัสกับสิ่งมหัศจรรย์มากมายที่อยู่ในโลกแห่งใต้น้ำจืดนี้…..

เริ่มดูโลกใต้น้ำจืด + ถ่ายภาพ จากที่ไม่รู้อะไรเลย : คลองพลิ้ว จันทบุรี

และก็อย่างที่บอกผมเริ่มจากไม่รู้และไม่เป็น แต่ก่อนแค่มีกางเกงขาสั้น 1 ตัว หน้ากากดำน้ำ 1 อัน และท่อหายใจ 1 อัน เท่านี้ก็มีความสุขมากมายแล้ว….จากความสนุกสนานเพลิดเพลินก็กลับกลายเป็นสิ่งที่ผมรู้สึกว่าขาดมันไปจากชีวิตไม่ได้เริ่มจริงจังที่อยากจะดูปลา และ….ในขั้นสุดท้ายคือต้องการถ่ายภาพวิว และปลาน้ำจืดที่อยู่ใต้น้ำจริงๆ เพราะเห็นว่าหนังสือและสื่อของประเทศไทยนั้นยังไม่เคยมีใครทำเลย หากเป็นหนังสือก็เป็นปลาที่ถูกจับขึ้นมาบนบก หรือภาพถ่ายในที่เลี้ยงตู้กระจก

เรามาเริ่มเลยแล้วกันนะครับ

การเตรียมตัว

1. อันดับแรก เนื่องจากใต้น้ำนั้นมีอุณหภูมิที่ต่ำกว่าบรรยากาศเหนือผิวน้ำ บางครั้งอาจจะอุ่นบ้าง เย็นบ้างตลอดไปจนถึงกับหนาวมาก ก็ต้องเตรียมสภาพร่างกายให้แข็งแรง และควรใส่เสื้อผ้าด้วยในการลงน้ำ เพราะเสื้อผ้าที่ดีนั้นจะสามารถเป็นฉนวนในการเสียอุณหภูมิของร่างกายเราได้

สังเกตุเสื้อผ้าของแต่บุคคล(แล้วแต่ความสะดวก): คลองไพบูลย์ จันทบุรี

2. จากเรื่องของเสื้อผ้า ผมแนะนำให้ใส่เสื้อแขนยาว และกางเกงที่มีชายคลุมถึงเข่า เพราะสภาพของลำธารหรือแหล่งน้ำแต่ละทีไม่เหมือนกัน บางที่เป็นน้ำไหลแรง มีโขดหินมาก บางทีก็เป็นพงหญ้ารก เพราะฉะนั้นควรเลือกเสื้อและกางเกงที่สามารถป้องกันร่างกายเราได้ด้วย และถ้าหากอยากดำน้ำได้นานๆ ทนต่อสภาพน้ำที่เย็นได้ดีนั้นให้ดีหน่อยก็หาเวทสูทดีๆ สักชุดไปเลยครับ

3. ควรใส่รองเท้าเป็นอย่างยิ่ง เพราะน้ำจืดในแต่ละที่ไม่ได้ใสราวกระจกเราจะไม่ทราบว่าใต้น้ำนั้นมีอะไรบ้าง อาจจะมีหินแหลมคม หรือขวากหนาม เรื่องของรองเท้านั้นให้ลองหาที่ตัวเองชอบและใส่ถนัด หรืออ่านไกด์บทความรองเท้าที่นี่ รองเท้าลุยน้ำตอนที่1 รองเท้าลุยน้ำตอนที่2

หน้ากากดำน้ำและท่อหายใจ สังเกตุที่กระเปาะเป่าน้ำทิ้งของท่อหายใจจะมีลักษณะที่สั้น

4. หน้ากากดำน้ำ และท่อหายใจ บอกได้คำเดียวครับว่ายิ่งแพงยิ่งดี ตัวหน้ากากนั้นมีให้เลือกแบบทั้ง 2 ช่อง และ 1 ช่อง มีทั้งแบบมุมแคบและมุมกว้าง อยากให้ไปลองก่อนใช้งานจริงที่ร้าน เพราะหน้ากากแต่ละรุ่นมันออกแบบมาไม่ได้ให้เข้ากับสรีระของใครคนใดคนหนึ่ง หน้ากากที่ผมเคยใช้อย่างถูกสุดแต่คุณภาพไม่ขี้เหร่ก็เป็นหน้ากากที่ขายทั่วไปที่ชาวบ้านเค้าเอาไว้ดำยิงปลากันนั่นแหล่ะครับ

ส่วนท่อหายใจให้เลือกแบบที่มีกระเปาะสามารถเป่าน้ำทิ้งได้จากด้านล่าง และมีส่วนชะลอน้ำล้น มีความโค้งงอเข้ากับรูปหน้า ซิลิโคนไม่แข็งกระด้าง เพราะมันอาจจะทำให้เราล้าได้เวลาคาบใช้นานๆ ทริกอีกอย่างนึงคือส่วนที่เป็นกระเปาะเป่าน้ำทิ้งอยากให้มองหาที่มันสั้นๆ ครับ เพราะเวลาเราดำน้ำตื้นมันจะได้ไม่ไปค้ำกับพื้นกรวดหรือหินมาก

5. Anti-fog ใช้สำหรับทาที่ตัวกระจกหน้ากากดำน้ำเพื่อป้องกันการเกิดฝ้า ถ้าจวนตัวหาไม่ได้ก็ใช้น้ำยาล้างจานก็ได้ หรือเอาแบบที่ผมใช้เมื่อหลายๆ ปีก่อน คือผมจะใช้ใบสาปเสือ หรือใบไม้กลุ่มนี้ขยี้แล้วทาที่กระจกหน้ากาก น้ำมันของใบสาปเสือสามารถป้องกันฝ้าได้ดียิ่งนักครับไม้พวกนี้ไม่ได้หายากเย็นอะไรเลยตามแหล่งน้ำต่างๆ ครับ

กล้องถ่ายภาพ

ตัวเลือกที่ผมคิดว่าดีที่สุดนั้นผมจะไม่พูดถึงกล้อง DSLR นะครับ เนื่องด้วยปัจจัยส่วนใหญ่แล้วทางกลุ่มผมจะดำน้ำจืดถ่ายภาพปลาไม่ลึกมาก ตื้นสุดก็แค่ตาตุ่ม ลึกสุดก็ 2-3 เมตร

กล้องใต้น้ำแบบคอมแพค + Housing

1.กล้องคอมแพค + Housing ค่อนข้างจะให้ภาพที่ออกมาดี และการซื้อ Housing เป็นการต่อยอดเดิมของคนที่มีกล้องคอมแพคอยู่แล้ว อีกอย่างตัว Housing นั้นก็ยังสามารถปกป้องน้ำเข้าได้ค่อนข้างชัวร์ เสียอย่างคือเทอะทะ น้ำหนักมาก เจอน้ำตื้นมากๆ ก็ถ่ายลำบาก

กล้องคอมแพคแบบกันน้ำในตัว Waterproof camera รุ่นใหม่ปี 2011

2. กล้องคอมแพคถ่ายภาพใต้น้ำโดยไม่ต้องใช้ Housing (Waterproof cameras) ข้อดีคือน้ำหนักเบา ความคล่องตัวสูง สามารถถ่ายน้ำลึกตื้นได้หลากหลาย ข้อเสียคืออาจจะเกิดอุบัติเหตุกับกล้องได้ในบางครั้ง และถ้าซีลยางเสื่อมเมื่อไหร่น้ำก็เข้ามาวงจรภายในกล้องเมื่อนั้น

กล้องคอมแพคแบบกันน้ำในตัว Waterproof camera

เรื่องการถ่ายภาพโดยใช้กล้องเหล่านี้นั้นค่อนข้างที่จะอธิบายยาก เพราะสภาพใต้น้ำจืดนั้นมีหลากหลายเหลือเกิน ทั้งความใสขุ่นของน้ำ ทั้งสีของน้ำ แสงแดดที่สามารถส่องลงมาใต้น้ำ ซึ่งอยากให้ทำความคุ้นเคยและรู้จักการใช้งานกล้องบนบกหรือถ่ายภาพทั่วไปจนชินและรู้จักกล้องให้ดีก่อนแล้วไปลองกับสถานการณ์ใต้น้ำจริงเลยจะดีกว่ามาก ถ้าทุกอย่างลงตัวแล้วเรื่องมุมมองความสวยงามก็จะตามมาเอง

แหล่งดำน้ำจืดและถ่ายภาพใต้น้ำจืด

ทุกๆ ที่ ที่เป็นน้ำจืดครับ กลุ่มผมไม่ได้เจาะจงว่าจะต้องถ่ายภาพปลาในลำธารที่อยู่ในอุทยานฯ มี่เป็นแหล่งต้นน้ำเท่านั้นอย่างเดียว จะเป็นลำธารข้างทาง ใต้สะพาน หรือแอ่งน้ำตื้น หรือนาหนองบึงในปลายฤดูน้ำหลากก็เคยลงไปถ่ายกันมาแล้ว

ร่องลำธารที่เป็นหินคมและลื่น ด้านข้างๆ จะมีขวากไม้

แต่สำหรับผู้ที่เริ่มต้นอยากให้มองหาแหล่งน้ำใสๆ ยิ่งใสยิ่งดีซึ่งก็หมายถึงตามแหล่งต้นน้ำต่างๆ นั่นแหล่ะครับ เพราะจะทำให้ถ่ายภาพได้ง่ายขึ้นยิ่งมีแสงแดดที่สามารถส่องลงมาที่ผืนน้ำได้ทั่วถึงก็ยิ่งทำให้ถ่ายภาพใต้น้ำได้ง่ายขึ้น

แหล่งน้ำจืดสามารถสำรวจและถ่ายภาพได้ทุกที่แม้กระทั่งความลึกแค่เหนือตาตุ่มหน่อยเดียว

การได้ไปสัมผัสกับแหล่งน้ำต่างๆ ในสภาพภูมิประเทศที่หลากหลายทำให้ได้เห็นชีวิตใต้น้ำที่แตกต่างกันไป ถึงแม้บางที่เราจะไม่ได้ภาพเพราะแสงน้อยน้ำขุ่น แต่เราก็ได้เฝ้ามองการดำรงชีวิตของสัตว์และโลกใต้น้ำได้อย่างมีความสุขเหมือนกัน

หนังสือและข้อมูลอ้างอิง

การที่จะทำให้ภาพถ่ายและการดูสิ่งมีชีวิตใต้น้ำนั้นให้มีคุณค่ามากขึ้นไปอีก คือการที่เราได้รู้จักกับสิ่งมีชีวิตนั้นๆ ดังนั้นเราจึงจำเป็นต้องมีแหล่งอ้างอิงครับ

คู่มือปลาน้ำจืดขนาดพกพา

1.ถ้าเป็นหนังสือปลาน้ำจืดนั้น เล่มที่ค่อนข้างครอบคลุมและสะดวกในการพกพาที่สุดจะเป็นหนังสือชื่อ “คู่มือปลาน้ำจืด” ของ ดร.ชวลิต วิทยานนท์

2.หนังสือและชุดคู่มือนักสืบสายน้ำ ของ มูลนิธิโลกสีเขียว

3.เวบไซด์ Siamensis.org และ ดัชนีสิ่งมีชีวิตของเวบไซด์ Siamensis.org เป็นแหล่งข้อมูลของสิ่งมีชีวิตใต้น้ำได้เป็นอย่างดีของโลกออนไลน์

4.เวบไซด์ Mirrorwild.com เป็นแหล่งดูภาพใต้น้ำโดยเฉพาะน้ำจืดได้เป็นอย่างดีเช่นกัน

ณ ปัจจุบันนี้กิจกรรมการดูปลาและถ่ายภาพโลกใต้น้ำจืดของผมและเพื่อนผมเริ่มน้อยลง ยังเคยคุยกันเล่นๆ ว่าถ้าหมดกลุ่มผมไปแล้วจะมีใครมาแทนที่……ซึ่งผมและกลุ่มยังเฝ้ารอคนที่รักจริง และจริงจังกับการสำรวจถ่ายภาพใต้น้ำจืดนี้อยู่เสมอครับ

หวังว่าจะเป็นความรู้ต่อผู้อ่านไม่มากก็น้อย

ปลาค้อถ้ำพระวังแดง Spies’s Blind Cave Loach
ถ้ำพระวังแดง ผมมีโอกาสได้ไปศึกษา และเยี่ยมชมอยู่บ้างหลายครั้ง สิ่งที่เป็นที่เชิดหน้าชูตาหรือจุดขายของส่วนหนึ่งใน อช.ทุ่งแสลงหลวงแห่งนี้ นั่นก็คือปลาค้อถ้ำตาบอด ซึ่งมีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Schistura spiesi Vidthayanon & Kottelat 2003 ซึ่งชื่อนั้นถูกตั้งให้เป็นเกียรติแก่ผู้ค้นพบและยังเป็นนักสำรวจถ้ำชื่อดังนาม จอห์น สปีส์ (John Spies)

ปลาค้อถ้ำพระวังแดง Schistura spiesi

ปลาค้อถ้ำพระวังแดงมีลักษณะทั่วไปก็คล้ายกับปลาค้อกลุ่มหางส้อม แต่ที่พิเศษคือเนื่องจากปลาชนิดนี้อาศัยอยู่ในถ้ำที่มืดสนิทจึงมีลำตัวเป็นสีชมพูและเหลืองอ่อนๆ ดวงตานั้นไม่มีความจำเป็นต้องใช้ในถ้ำที่มืดมิดจึงถูกกำจัดออกไปเพื่อลดพลังงาน แต่ในปลาบางตัวก็อาจจะเห็นเป็นจุดสีดำอยู่บ้าง ว่ายหากินเดี่ยวๆ หรือเป็นฝูงเล็กๆ 2-3 ตัว อาหารนั้นก็จะเป็นยพวกเศษซากต่างๆ ที่ลอยตามน้ำมา และอาจจะรวมถึงมูลค้างคาวที่อาศัยในถ้ำนี้ด้ว

นณณ์เพื่อนผมได้อธิบายในเรื่องของปลาบางตัวที่มีตาและไม่มีตาไว้ว่า
“การหายไปของตาปลาถ้ำคาดว่าเป็นลักษณะการวิวัฒนาการที่เรียกว่า use-disuse เป็น genetic drift ในรูปแบบหนึ่ง ที่การเปลี่ยนแปลงในลักษณะของสิ่งมีชีวิต เกิดขึ้นแล้วไม่ก่อให้เกิดผลเสียและ/หรือ อาจจะมีผลดี เช่นในกรณีไม่มีตาก็เป็นการประหยัดพลังงานส่วนหนึ่งที่จะเอามาสร้าง/ดูแลตา ก็ส่งผลให้ ลักษณะการเปลี่ยนแปลงนั้นๆ สะสมอยู่ในประชากรของสัตว์มากขึ้น มันเป็นลักษณะแบบ complex trait variation ไม่ได้ปิด/เปิด แบบสีดอกไม้ เลยไม่ได้มีปลาแบ่งเป็นสองกลุ่มชัดเจน แต่จะเกิดขึ้นเป็นแบบคละกัน และจะน้อยลงไปเรื่อยๆตามกาลเวลาและสถานะการณ์”

ปลาค้อถ้ำพระวังแดง ปัจจุบันเป็นสัตว์น้ำคุ้มครองตามประกาศของกรมประมง แหล่งอาศัยของเค้านั้นเป็นถ้ำน้ำยาว 12.5 กิโลเมตรเชื่อมต่อกับคลองชมพู หากมีเขื่อนคลองชมพูผุดขึ้นมาหล่ะก็ ถ้ำน้ำทั้งถ้ำที่เป็นถิ่นอาศัยเดียวของปลาชนิดนี้ รวมทั้งชะตาชีวิตของสัตว์ชนิดนี้รวมทั้งผองเพื่อนของเขาที่เป็นสัตว์เฉพาะถิ่นต้องหายไป มิอาจจะเรียกกลับมาได้อีกเลย

ปลาค้อถ้ำพระวังแดง Schistura spiesi ในขนาดตัวที่เล็กกว่า

หนังสือพิมพ์ วรรณกรรมรายวัน ปรกติจะไม่ได้ซื้ออ่านเองจะเปิดอ่านได้ก็ต่ออเมื่อเวลาไปกินข้าวตามร้าน ส่วนของที่ออฟฟิศที่ทำงานก็จำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ได้เปิดอ่านมันกี่วัน กี่นานมาแล้ว จำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่เปิดหนังสือพิมพ์ของออฟฟิศอ่านยังเป็นของเจ้า “คมชัดลึก” อยู่เลย แต่วันนี้มีแปลกตรงที่เปลี่ยนเป็นของสำนักพิมพ์ “เดลินิวส์” ก็เลยหยิบมาเปิดอ่านคร่าวๆ

ไปสะดุดกับคอลัมภ์นึงเกี่ยวกับเกษตร ขึ้นหัวข้อว่า “จัดตู้ปลาอย่างมืออาชีพ” ไอ้เรามันก็ชอบเลี้ยงปลาอยู่แล้วก็เลยสนใจเป็นพิเศษ ยังไม่ได้ทันอ่านเนื้อหา ตามนิสัยคนก็ต้องดูรูปก่อน …..มีรูปตู้ไม้น้ำด้วย…อา….อย่างนี้ยิ่งชอบ..

แต่ว่าเอ…ไอ้ขอนไม้รูปครีบฉลามนี่มันสวยแฮะ…เอ..ยิ่งดูทำไมยิ่งคุ้นๆ วะ ทั้งต้นไม้ ทั้งปลา ทั้งอุปกรณ์ตู้ที่ทำเอง…

เฮ้ย..! …นี่มันตู้ปลาที่บ้าน อ้าว..นี่มันรูปที่กูถ่ายนี่หว่า

นสพ. เดลินิวส์ 1 กันยายน 2554

สรุป…นิสัยเดิมๆ ที่นสพ.ชอบทำก็คือเอาภาพของคนอื่นที่ไม่ตัวเองไม่ได้ถ่ายมาใช้โดยไม่ได้รับอนุญาต ซึ่งก็เป็นมานานนม ไม่ได้หมายถึงเจ้า “เดลินิวส์” เพียงอย่างเดียว เพื่อนๆ หลายคนทักว่าให้ฟ้องเลย แต่ผมกลับคิดต่าง

ภาพนี้ถูกโพสไว้ที่ไหนสักแห่งนานมากๆ แล้วตั้งแต่ปี 2548 หกปีที่แล้ว เค้าก็ัยังไปขุดเอามาใช้ได้ แต่ว่าด้วยโลกของอินเตอร์เนทผมลองหาดูก็พบว่าภาพของผมนี้ถูกนำไปใช้ที่อื่นอีก ตัวนสพ.คงไปก๊อปจากพวกนี้อีกที่ ก๊อปต่อกันไปเป็นทอดๆ

สิ่งที่ผมคิดต่างคือ นสพ. หรือเวบไซต์เหล่านั้นไม่ได้เอาภาพผมไปทำมาหากินในเชิงพานิชย์จนเกินไป เพียงนำไปประกอบบทความเพื่อเป็นความรู้ ถ้าหากว่าเอาไปทำเป็นโบชัวร์ ป้ายโฆษณาต่างๆ หากินในเชิงพานิชย์จริงจัง อันนี้สิน่าสนใจในเรื่องการฟ้องร้อง

ภาพตู้ไม้น้ำต้นฉบับที่ถูกก๊อปปี้จาก นสพ.เดลินิวส์

เอาหล่ะผมคงต้องทำบันทึกไว้ก่อนว่า นสพ.เดลินิวส์ ฉบับวันพฤหัสบดี ที่ 1 กันยายน 2554 ได้ทำการนำภาพถ่ายตู้ไม้น้ำของผมไปใช้ โดยไม่ได้รับอนุญาติ ต่อจากนี้ไปก็จะดำเนินการกล่าวโทษกับทางสำนักพิมพ์ อย่างน้อยก็ไปด่าสักหน่อยว่า “มักง่ายเกินไป”

ภาพตู้ไม้น้ำต้นฉบับตู้เดิมแต่สภาพที่สวยกว่า ที่ถูกก๊อปปี้จาก นสพ.เดลินิวส์

ถ้าอยากจะได้จริงๆ ผมไม่หวงเลย ถ้าเอาไปเป็นประโยชน์แบบนี้เอาไฟล์ดีๆ สวยๆ ภาพตอนที่ตู้มันสวยพีคๆ ก็ไม่ยอมเอาไป ดั้นเอาอีตอนเป็นตะไคร่ไป ทุเรศจริงๆ ….

“กลับมาอีกครั้งที่สะแกราช” ที่ผมใช้คำว่า “กลับมาอีกครั้ง” เพราะเมื่อสองปีก่อนหน้านี้ผมได้เคยไปที่สถานีวิจัยสิ่งแวดล้อมสะแกราชแห่งนี้มาแล้ว แต่ก็นั่นแหล่ะผมไม่ได้เอาทริปที่ล่วงเลยนั้นมาเล่าประกอบภาพถ่ายให้ฟังกัน….ซึ่งไม่อาจจะบอกได้ว่าจะเอาเรื่องเก่ามาเล่าใหม่ได้ไหม

เอาหล่ะ…ก่อนหน้านี้ผมเพิ่งจะบ่นไปหยกๆ ว่าไม่ได้ออกไปไหน แล้วจู่ๆ ผมก็เปนหัวเรือหันทิศไปยังจังหวัดโคราชอย่างรวดเร็ว ก็เพราะว่าสถานีวิจัยสิ่งแวดล้อมสะแกราชนี้คนธรรมดาๆ อย่างผมไม่ได้เข้ากันง่ายๆ แต่ได้รับคำชวนจาก อ.วุฒิ และอ.วีรยุทธ เลาหจินดา ซึ่งทั้งสองท่านนี้เป็นอาจารย์ประจำ ม.เกษตรศาสตร์ที่ได้เข้ามาทำวิจัยเกี่ยวกับสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก โดยเฉพาะกลุ่มกบ-เขียด-ปาด ทั้งหลาย ผมจึงไม่รีรอที่จะไปร่วมทริปครั้งนี้ทันที

ในทริปนี้ทางทีมผมที่ไปสมทบก็จะมีขาประจำคือเพื่อนนณณ์ (ไม่รู้มันไปทำอะไรมาอ้วนกว่าเดิมเยอะ) และ…เอริ์ทหรือกรีนอายส์นักเขียนอีกคนของ MW นั่นเองครับ

จุดมุ่งหมายของเราในครั้งนี้ก็ตามเจ้าของทริปนั่นแหล่ะครับ ก็คือเน้นไปทางด้านสัตว์สะเทินทั้งหลาย และรวมไปถึงสัตว์เลื้อยคลานด้วย ซึ่ง…ผมจะพาไปรู้จักกับสัตว์ตัวเล็กๆ ซึ่งมีความน่ารัก และมีความหมายต่อโลกใบนี้…เชิญทัศนาครับ..

ป่าดิบแล้ง คือผืนป่าทั่วไปของสถานีวิจัยสิ่งแวดล้อมสะแกราชแห่งนี้

ยามเมื่อฝนตก หรือมีน้ำหลากมา จะมีหลุมซึ่งจะกักเก็บน้ำไวราวกับเป็นโอเอซิสสำหรับเป็นที่วางไข่และอนุบาลของสัตว์สะเทินทั้งหลาย

อาจารย์วุฒิ กำลังโชว์ลูกอ๊อดของปาดที่อยู่ในหลุมน้ำ

เกี่ยวกับแมลง

แมลงช้าง หรือแมงปอมีหนวด เป็นแมลงที่ออกหาและตื่นตัวกลางคืน กลางวันจะเกาะนิ่งตามสุมทุมพุ่มไม้

แมงมุมเขากระทิง พบมากมายตามต้นไม้ในระดับสายตา

แมงมุมชนิดนี้ จะกางใยและหลบซ่อนตัวอยู่ในกระบอกรัง เมื่อมีแมลงตัวเล็กมาติดใยจะย้ายตัวมากัดเหยื่ออย่างรวดเร็ว

ตัวอ่อนของมวนชนิดหนึ่ง

ตั๊กแตนกิ่งไม้ ที่พรางตัวให้แนบเนียนกับวัสดุที่เขาเกาะ

แมลงปอปีกแผ่แปดจุด เพศผู้ พบได้ทั่วไปตามแหล่งน้ำ

บึ้งมีหลายชนิด ที่เห็นคือบึ้งดิน

ว่าด้วยเรื่องของต้นไม้ใบหญ้า

จิงจาบ Miliusa mollis ไม้ดอกเล็กกระจิ๋วอยู่ในวงศ์เดียวกับกระดังงา

นณณ์บอกว่าเจ้าดอกสวยรูปกรวยนี้คือถั่วแปบช้าง หรือ กันภัย Afgekia sericea ขึ้นเลื้อยไปทั่วอยู่บริเวณทางเข้าของสถานีฯ

ถึงคิวของสัตว์เลื้อยคลาน

ตุ๊กกายป่าตะวันออก Cyrtodactylus intermedius เป็นตุ๊กกายที่ออกมาต้อนรับเราหลายชีวิต แล้วก็มีเจ้าตัวเล็กนี่แหล่ะที่ทำให้ผมสังเกตุพฤติกรรมเค้าอยู่นาน

น่าแปลกใจว่าตุ๊กกายป่าตะวันออกวัยเจริญพันธุ์ที่นี่จะมีขนาดตัวย่อมๆ ไม่ใหญ่มากเหมือนพบที่อื่น

ตุ๊กกายดงพญาเย็น Cyrtodactylus angularis ตัวนี้แหล่ะที่รักของผม เป็นตุ๊กกายที่มีลักษณะแปลกคือจะโก่งตัวไม่เอาท้องแตะพื้น และจะงอหางเมื่อตื่นตัว…

กิ้งก่าเขาหนามยาวจันทบูรณ์

กิ้งก่าแก้ว Calotes emma ตัวน้อยๆ มีหลายตัว ป่าอยู่ในช่วงที่สัตว์เหล่านี้เพิ่งออกจากไข่

กิ้งก่าแก้ว Calotes emma ตัวใหญ่ๆ

งูลายสอใหญ่ Xenochrophis piscator เป็นงูบกที่หากินในน้ำ และเป็นงูชนิดเดียวที่เราพบในทริปนี้

ลูกอ๊อดไอไลท์ของทริปนี้

ลูกอ๊อด มากมายของกบหลากหลายชนิด

ลูกอ๊อดอึ่งข้างดำ

ลูกอ๊อดอึ่งลายเลอะ หางแดงสวย..ดูๆ ไปเหมือนปลาหัวใสที่อยู่ในทะเลเลย

ไข่ปาดจิ๋วลายแต้ม Chiromantis hansanae งานวิจัยพบว่ากลุ่มไข่ที่มีแม่เฝ้ามีอัตราการถูกทำลายด้วยหนอนแมลงวันน้อยกว่า

พักสายตา

นักวิจัยสัตว์สะเทินชาวต่างชาติ คุยกันเธอบอกว่าเจ้าของโปรเจคเป็นคนฮ่องกงซึ่งบ้านเค้าไม่มีที่ให้วิจัยเลยต้องถ่อมาที่นี่ แม้เป็นหญิงเธอก็ลุยสุดๆ

สุขสันต์วันกบๆ

อาจจะดูโหดร้ายไปสักนิดสำหรับแมงมุมตกปลาที่จับปาดจิ๋วลายแต้มกิน

อึ่งลายเลอะ โก่งคอเสียงดังสุดๆ ไปอยู่ตรงนั้นเราคงคุยอะไรกันลำบากมาก

ปาดจิ๋วหนองค้อ Chiromantis nongkhorensis นอนกลางวันหยีตาบนต้นตดหมา

ปาดจิ๋วหนองค้อ

ปาดจิ๋วศรีราชา, ปาดจิ๋วลายแต้ม Chiromantis hansanae ตัวเล็กประมาณ 1-1.5ซม. น่ารักเกินบรรยาย

ปาดจิ๋วลายแต้ม

ปาดจิ๋วลายแต้ม ท่าแบบนี้เค้าเรียกว่าท่ามาตรฐานของบรรดาปาดทั้งหลาย

อึ่งหลังไพร Pelophylax lateralis

บอกกับนณณ์ว่าถ้าเจอกับตุ๊กกายป่าดงพญาเย็น ขอชักภาพคู่สักภาพ…

ถึงแม้คราวนี้จะไม่เหมือนคราวที่แล้วที่ได้เคยไปเยือนสะแกราชก็ตาม…(ผมขออุบอิบไว้ก่อน คาดว่าคงมีการเอาภาพและเรื่องราวเมื่อสองปีที่แล้วมาให้ชมกันแน่ๆ) …ก็ยังดีใจว่าสรรพสิ่งและสัตว์ต่างๆ ยังอยู่ดี

วรรคสุดท้ายก่อนบรรยายรูปผมบอกว่า สัตว์สะเทิ้นน่ารักเหล่านี้เป็นส่วนสำคัญของโลกใบนี้ …..เพราะอะไร?…..

ก็เพราะว่า…ถ้าหากยังมีสัตว์เหล่านี้นั้นย่อมแสดงว่า..สุขภาพของธรรมชาติตรงนี้ยังดีอยู่ ซึ่งก็คือเป็นดรรชนีวัดความสมบูรณ์ของป่าและสิ่งแวดนั่นเองครับ

สวัสดี..

บัลลังค์ ศิริพิพัฒน์ (ไอ้ลูกทุ่ง)